Hoe Amnesty Vlaanderen de radioluisteraar op het verkeerde been zet

   

Rally in support of Syrian President, III. A demonstrator I asked said that their fear was that if Bashar was overthrown, Syria might go the same way as Afghanistan.

Photo: Newtown grafitti from Sydney, Australia - Wikimedia Commons

Het actuaprogramma 'De Ochtend' van de Vlaamse publieke zender Radio 1 zond op 14 juni 2012 een interview [1] van Jonas Muylaert uit met Karen Moeskops, directeur van Amnesty International (AI) Vlaanderen. Het interview paste in een wereldwijde mediacampagne rond een nieuw rapport [2] van het Britse hoofdkantoor van AI. Dat had een medewerkster voor een onderzoeksmissie naar het noorden van Syrië gestuurd. Voor de missie, die plaats vond in de periode half april tot eind mei 2012, had Amnesty anders dan gebruikelijk de plaatselijke overheid geen toelating gevraagd. In het 67 pagina’s tellende rapport, dat burgers in twintig dorpen in de provincies Idlib en Aleppo aan het woord laat, gaat Amnesty over de schreef: het bagatelliseert het verzet en spreekt met geen woord over de buitenlandse inmenging. Maar Amnesty Vlaanderen bakt het wel heel bruin: mevrouw Moeskops krijgt zelfs het woord oppositietroepen niet over haar lippen en legt de verantwoordelijkheid 100% bij “het regime”.

Het Engelstalige rapport focust op “deliberate and unlawful killings by government forces”, en veroordeelt in één adem "shabiha militias” die samen met de Syrische regeringstroepen zouden optreden. Het legt de verantwoordelijkheid vooral bij de Syrische overheid. Het stipt aanhoudende gewapende confrontaties tussen regeringstroepen en oppositiestrijders aan, maar bagatelliseert het gewapend verzet. In Idlib zou het gaan om deserteurs uit het Syrische leger en gewapende burgers die opereren onder de vlag van het Free Syrian Army (FSA). Het wijst op het bestaan van een commandostructuur en het vermogen om “operaties” te plannen en uit te voeren, maar zwijgt zedig over de bemoeienis van het buitenland in het conflict, dat onder andere op Geopolitiek in perspectief uitvoerig is gedocumenteerd. [3][4][5][6][7] Door de situatie af te schilderen als "a non-international armed conflict” is Amnesty in staat het optreden van het Syrische “regime” als inbreuken op het internationaal humanitair recht en het oorlogsrecht te bestempelen.

Zoals de meeste Westerse media slikte ook Jonas Muylaerts in ‘De Ochtend’ probleemloos de eenzijdige kijk op het Syrië-dossier, ditmaal naar voren gebracht door Karen Moeskops namens AI. Samengevat zegt Moeskops: “Het regime maakt zich schuldig aan ernstige mensenrechtenschendingen, schendt systematisch en op grote schaal het oorlogsrecht en begaat oorlogsmisdaden en misdaden tegen de mensheid. De regering schiet in het wilde weg met tanks, sleurt mensen uit hun huizen, schiet die neer en steekt de lichamen in brand. In detentie worden mensen op gruwelijke wijze gefolterd, de regering deinst voor niets terug, of het nu om volwassenen of kinderen gaat. De VN-Veiligheidsraad doet niets en permanent lid Rusland blijft wapens leveren aan het regime. Er moet een wapenembargo komen, [het Syrische regime] moet worden doorverwezen naar het Internationaal Strafhof, Assad’s bankrekeningen moeten worden bevroren en België moet verklaren dat het geen Syrische vluchtelingen zal terugsturen”.

Van een publieke omroep, die over zichzelf zegt noodzakelijk te zijn “voor een democratische samenleving in de 21e eeuw” en zich positioneert als een omroep die los van politieke invloeden opereert en inzet op kwaliteit, had men toch wat doortastender vragen mogen verwachten. Maar de Vlaamse tak van AI is er natuurlijk zelf voor verantwoordelijk dat het met het interview zondigt tegen haar eigen principes. Toen ondergetekende op 14 juni per e-mail mevrouw Moeskops erop wees dat commentaar in de massamedia door de directeur van een bij het brede publiek gereputeerde organisatie als AI een enorme impact kan hebben, dus uiterst zorgvuldig moet zijn en dat haar boodschap bijdraagt “aan de oproep tot gewapend ingrijpen, wat een rampenscenario van ongekende grootte zou worden” was het antwoord op 15 juni:

“Onpartijdigheid is een fundamentele waarde van het werk van Amnesty International. Dit is ook waarom wij zelf een onderzoekster naar het terrein hebben gestuurd. Wij zijn als mensenrechtenorganisatie bekommer[d] om alle schendingen ongeacht wie ze pleegt en zullen deze ook onderzoeken en aanklagen. Dat de gewapende oppositie ook schendingen begaat erkennen we dan ook in het rapport. De grote meerderheid van de schendingen begaan in de recente periode die Amnesty kon documenteren zijn echter begaan door het Syrische leger, de veiligheidsdienst en de shabiha milities.”

waarop ondergetekende op 15 juni reageerde:

“Het is juist, het rapport spreekt summier over gewapende oppositie, maar wie leest zo’n rapport nu na jouw radio-optreden? Ik zie dat je je woorden in je mail aan mij wel uiterst zorgvuldig formuleert: “De grote meerderheid van de schendingen begaan in de recente periode die Amnesty kon documenteren zijn echter begaan door het Syrische leger, de veiligheidsdienst en de shabiha milities.” Dat laat de mogelijkheid open dat in een eerdere periode dan die welke AI kon documenteren de grote meerderheid van de schendingen door de oppositie werden begaan. Waarom dan niet een voorbehoud gemaakt in je radio-optreden? Waarom niet beide partijen veroordeeld? Waarom geen spoor van nuance? Ik volg al een tijdje AI in de VS en het UK, en ook daar stel ik vast dat AI niet meer de AI is die ik uit het verleden ken. AI laat zich voor het karretje spannen van de VS en de ex-koloniale mogendheden, of moet ik zeggen neokoloniale mogendheden. Het Syrië-dossier kadert in een veel groter gebeuren in het Midden-Oosten: na de doorgedrukte regime-change in Irak en Libië is Syrië nu aan de beurt, en straks Iran. Zie http://geopolitiek-in-perspectief.blogspot.be/. Rusland en China zullen dat niet aanvaarden, en dus dreigt een grote regionale oorlog. Gaat AI Vlaanderen nu ook mee in dit spel?”

waarop mevrouw Moeskops op 19 juni volstond met:

“Dank voor de kanttekeningen, feedback op onze communicatie is uiteraard altijd erg welkom. Als ik de indruk heb gewekt partijdig te zijn, dan spijt mij dat ten zeerste. Ik kan u enkel zeggen [dat] Amnesty - ook vandaag, zowel wereldwijd als in Vlaanderen - zich voor geen enkele kar laat spannen. Onze hoofdbekommernis is en blijft het aanklagen van mensenrechtenschendingen.”

Het bleef stil nadat ondergetekende op 20 juni mevrouw Moeskops antwoordde:

“De boodschap van je radio-optreden was: “de Syrische overheid begaat wreedheden, moet worden gestopt, AI vraagt een wapenembargo tegen de Syrische overheid”. Die boodschap is in ieder geval eenzijdig en onvolledig. Vandaar dat ik je vraag je boodschap te rectificeren. Stuur een genuanceerde persmededeling rond, vraag een nieuw radio-optreden aan en nuanceer je verhaal. Ga je op mijn voorstel in, dan ben ik bereid aan te nemen dat AI volstrekt onpartijdig is en zich - bewust of onbewust - voor geen enkele kar laat spannen.”

Bewust of onbewust, de directeur van de Vlaamse AI-organisatie schetst een verkeerd beeld bij het publiek over de situatie in Syrië en lijkt - daarop aangesproken - niet bereid de boodschap te rectificeren. Een houding die niet bijdraagt aan de geloofwaardigheid van een mensenrechtenorganisatie die in de eerste Amerikaanse Irak-oorlog slaafs het door het Britse PR-bureau Hill & Knowlton bedachte (en al snel ontmaskerde) verhaal over Kuwaitse baby’s die door Iraakse soldaten uit hun couveuse zouden zijn gegooid overnam. [8]

Hieronder publiceren wij een transcriptie van het interview. Op de Radio 1 website is een podcast beschikbaar.

Jonas Muylaert: “Het is dus officieel, er is een burgeroorlog aan de gang in Syrië. Een burgeroorlog waarbij kinderen geviseerd worden. Dat stond onlangs in een rapport van de VN. Gisteren zouden er opnieuw 50 doden gevallen zijn in Syrië, waarvan 40 burgerslachtoffers. Maar ook Amnesty International heeft onderzoeksmissies naar Syrië gestuurd, zonder toestemming van het regime weliswaar, en heeft daar een rapport over klaar. Goeie morgen, Karen Moeskops, directeur van Amnesty International Vlaanderen. Hebben jullie hetzelfde gezien als de VN?”

Karen Moeskops: “Ja, inderdaad, ik denk dat de bevindingen van Amnesty de bevindingen van andere organen bevestigen, namelijk dat er een ernstig intern conflict aan de gang is, een gewapend conflict, en een escalatie van het geweld ten aanzien van de burgers. We spreken niet meer alleen over ernstige mensenrechtenschendingen, we spreken over schendingen van het oorlogsrecht, we spreken over oorlogsmisdaden en misdaden tegen de mensheid”.

Jonas Muylaert: “Wat is dat dan concreet?”

Karen Moeskops: “Wel, dat betekent dat het wel op hele grote schaal is, dat het systematisch is en dat het echt met opzet gebeurt, door het Syrische regime”.

Jonas Muylaert: “De VN had het over kinderen die gefolterd werden, gemarteld werden, hebben jullie dat ook gezien?”

Karen Moeskops: “Wel, we zien inderdaad dat de burgerbevolking het slachtoffer wordt van een heel willekeurige aanpak van de regering. Ze komen ’s ochtends binnen in een dorp met een tank en beginnen in het wilde weg te schieten. Uiteraard zijn er dan ook kinderen het slachtoffer van, mensen worden uit hun huizen gesleurd, worden voor de ogen van hun familie gewoon neergeschoten, lichamen worden daarna in brand gestoken, kinderen worden inderdaad ook mee opgepakt, de folteringen in de detentieomstandigheden zijn verschrikkelijk”.

Jonas Muylaert: “Is dat kinderen die mee opgepakt zijn, of zijn die kinderen ook echt een doelwit?”

Karen Moeskops: “Ik denk dat de overheid op dit moment voor niets terug, eh, ja niets mijdt, of niks, eh, geen onderscheid maakt tussen jong of oud”.

Jonas Muylaert: “Jullie zijn erin geslaagd om onderzoeksmissies te sturen naar Syrië, dat was tegen de wil van het Syrische regime. Hoe zijn jullie daarin geslaagd?”

Karen Moeskops: “Het is inderdaad niet de gewoonte van Amnesty International om een land binnen te gaan zonder de toestemming van de overheid, maar in dit geval vonden we de schendingen zó grof, en was het zó hard nodig om een onafhankelijk onderzoek te kunnen doen om onpartijdige informatie vast te krijgen, dus we hebben één van onze beste mensen ter plaatse gestuurd en zij is toch verschillende weken, heeft zij meer dan 20 dorpen in het Noorden van Syrië kunnen bezoeken en meer dan 200 getuigenissen verzamelen”.

Jonas Muylaert: “En hoe was die reis, hoe was die missie voor haar zelf?”

Karen Moeskops: “Daar kan ik weinig over zeggen natuurlijk, maar ik denk als je ’t rapport leest, ’t zijn 70 bladzijden vol met getuigenissen van mensen die ofwel zelf ’t slachtoffer zijn geworden, ofwel familie hebben verloren, ja dat is niets om vrolijk van te worden.”

Jonas Muylaert: “Maar zij is niet aangevallen bijvoorbeeld?”

Karen Moeskops: “Nee”.

Jonas Muylaert: “Syrië heeft ook ingestemd met het hulpplan van de VN, waarbij humanitaire organisaties het land binnen mogen en daar hulp mogen gaan verlenen. Ik veronderstel dat dit wel zeer goed nieuws is?”

Karen Moeskops: “Dit is uiteraard goed nieuws, als het inderdaad kan uitgevoerd worden. Er is ook nood aan inderdaad mensen die ter plaatse kunnen gaan en de bevolking gaan helpen. Het zou heel fijn zijn moest een mandaat die de VN waarnemers hebben ook heel degelijk zijn, en dat de Syrische overheid zou meewerken en dat daar ook een hele grote mensenrechtencomponent in zit”.

Jonas Muylaert: “Maar u bent sceptisch zie ik?”

Karen Moeskops: “Ik blijf sceptisch, inderdaad”.

Jonas Muylaert: “Ondertussen wordt er ruzie gemaakt, als ik het zo mag zeggen, tussen de VS en Rusland. Volgens de VS levert Rusland nog altijd wapens aan het regime, voor dat interne conflict. De Syriërs ontkennen dat dan weer, of het regime tenminste. Is dit goed voor het conflict, of niet, dat er nu ruzie is tussen die twee grote naties?”

Karen Moeskops: “Goh, ik denk dat het vooral tijd wordt om actie te voeren en geen ruzie meer te maken en niet meer te palaveren. Uiteindelijk zijn we al een jaar aan het toekijken, de VN-Veiligheidsraad doet niets, het is een heel cynisch gegeven dat je daar met vijf permanente leden zit, waaronder Rusland, die dan inderdaad tegelijkertijd wapens blijft leveren aan dat regime, dat moet gewoon stoppen”.

Jonas Muylaert: “En geloven jullie dat ook, jullie zijn van dezelfde mening?”

Karen Moeskops: “Ja, inderdaad”.

Jonas Muylaert: “Een echte internationale oplossing is er dus niet. U zegt zelf “er moet nu eindelijk eens actie gebeuren”. Wat moet er nu eigenlijk gebeuren volgens u?”

Karen Moeskops: Er moet een wapenembargo komen, er mogen geen wapens het land meer binnen, de toestand in Syrië zou zo snel mogelijk moeten doorverwezen worden naar het Internationaal Strafhof, want wat we vandaag ook zien is een straffeloosheid die eigenlijk gewoon tegen het regime zegt van “doe gewoon verder, niemand reageert”. Er zijn nadien, daarnaast, ook nog heel andere, allez, kleinere dingen die we kunnen doen. We kunnen de middelen van Assad bevriezen, België zou bijvoorbeeld ook kunnen zeggen dat de vluchtelingen die hier in Syrië zijn, die hier vanuit Syrië aankomen, dat die zeker niet worden teruggestuurd. Daar hebben we ook nog heel weinig over gehoord”.

Jonas Muylaert: “Beginnen met kleine dingen, onder meer …”

Karen Moeskops: “Ja, en de grote: vooral die wapens, die moeten stoppen. Dat is wel heel belangrijk”.

Jonas Muylaert: “Karen Moeskops van Amnesty International Vlaanderen, dank je wel”.

Karen Moeskops: “Graag gedaan”.

[1] Radio 1: “Nieuw rapport Amnesty International over geweld Syrië”

[2] Amnesty International Publications: “DEADLY REPRISALS: DELIBERATE KILLINGS AND OTHER ABUSES BY SYRIA’S ARMED FORCES”

[3] Geopolitiek in perspectief: “De Syrische opstand: gekaapt voor fundamentele geopolitieke verschuivingen”

[4] Geopolitiek in perspectief: “Het harde machtsspel tussen de grootmachten rond Syrië”

[5] Geopolitiek in perspectief: “CIA, MI6 en Mossad operatie “regimewissel Syrië”: om Iran te bedwingen”

[6] Geopolitiek in perspectief: “League of Arab States Observer Mission to Syria”

[7] Philip Giraldi: “NATO vs. Syria”

[8] Wikipedia: “Nayirah (testimony)”

De Israëlische aanval op de USS Liberty: moord met voorbedachten rade

       

photo: Dennis Eickleberry, who served aboard the LIBERTY (source: USS Liberty Cover Up)

Op donderdag, 8 juni 1967, de vierde dag van de Zesdaagse Oorlog, voerden Israëlische lucht- en zeestrijdkrachten aanvallen uit op de USS Liberty, het meest geavanceerde Amerikaanse spionnageschip. Het schip bevond zich op dat moment in internationale wateren ten zuidwesten van de Gazastrook, ter hoogte van de Egyptische kustplaats El Arish in de Sinaï. De aanvallen kostten 34 bemanningsleden het leven en 174 werden gewond.

De les van deze meedogenloze moordaanslag was dat er niets is waarvoor de Zionistische staat in zijn relatie met vriend of vijand terugschrikt. Alles moet wijken voor het grote doel: Greater Israel.

Vandaag, vijfenveertig jaar later, is de doofpotoperatie in opdracht van president Johnson nog onverkort van kracht, dankzij de medeplichtigheid van de klassieke media. De Engelstalige versie van Wikipedia noemt een beperkt aantal bronnen, waarvan de op-ed van de voormalige Amerikaanse Joint Chiefs of Staff admiraal Thomas Moorer aan duidelijkheid niets te wensen overlaat. Samengevat zijn de conclusies van de admiraal: 

• er is overtuigend bewijs dat de Israëlische aanval een doelbewuste poging was om een Amerikaans schip te vernietigen en de voltallige bemanning om te brengen
• met de aanval op de USS Liberty heeft Israel zich schuldig gemaakt aan moord op Amerikaanse militairen en een oorlogsdaad tegen de Verenigde Staten
• het Witte Huis heeft de feiten over de aanval doelbewust in de doofpot gestopt en achtergehouden voor de Amerikaanse bevolking
• de waarheid blijft tot de dag van vandaag verhuld, wat enkel als nationale schande kan worden aangemerkt

In 2002 maakte de BBC een interessante documentaire over het bloedige incident. Wat in de video vooral opvalt is de theorie dat de aanval op de USS Liberty past in een groter plan, Operation Cyanide, uitgedacht door de Amerikaanse en Israëlische geheime diensten en gericht op een invasie van Egypte en de omverwerping van Nasser. De aanval op de Liberty, uitgevoerd met voorkennis van mensen in Washington, zou aan Egypte en de Sovjet-Unie worden toegeschreven, zodat de VS in de oorlog kon worden betrokken. Maar wat uit de documentaire in ieder geval als aannemelijk naar voren komt is het feit dat de VS in het geheim deelnam aan de Zesdaagse Oorlog.

Tijdens zijn tafelrede twee jaar geleden op het jaardiner van de Liberty Survivors Association in Long Island, New York, zei de Britse veteraan ITN en BBC Panorama correspondent en auteur Alan Hart dat niemand het incident zou hebben overleefd indien de door de Israëlische minister van defensie Moshe Dayan bevolen aanval volledig volgens plan was uitgevoerd. Hart zei dat hij, net als de aanwezigen, geen woorden kon vinden voor het gevoel van diepe verontwaardiging voor het blijvend verzwijgen van de waarheid over de aanval op de Liberty.

Op de 45e verjaardag van die aanval plaatste Hart de volledige tekst van Hoofdstuk 2 van zijn driedelige boek “Zionism: The Real Enemy of the Jews” op zijn website. Dat hoofdstuk draagt als titel: The Liberty Affair – “Pure Murder” on a “Great Day”. Volgens de uitgever is dit het onthullendste, beklemmendste en belangrijkste hoofdstuk van het hele boek. Zelf zegt Hart dat het hoofdstuk een belangrijke bijdrage is om een zuiver beeld te krijgen van wat de Zionistische staat Israel vertegenwoordigt: een onbeheersbaar monstrum.

Met toestemming van de auteur publiceren wij de volledige tekst van hoofdstuk 2 The Liberty Affair – “Pure Murder” on a “Great Day” als page “USS Liberty” (zie de horizontale opsomming van pagina’s onder de bruine titelband boven) op Geopolitiek in perspectief. Wie geïnteresseerd is in Hart’s driedelige boek “Zionism: The Real Enemy of the Jews” vindt nadere gegevens en bestelinformatie op docstoc.com.

VN secretaris-generaal Ban Ki-moon en het Syrië-dossier

                         

In Damascus, the father (center) of a Syrian general killed in the unrest, Jan. 17, 2012. Photo taken by VOA Middle East correspondent Elizabeth Arrott

while travelling through Damascus with government escorts. (Wikimedia Commons)

In een eerder artikel stelden we VN secretaris-generaal Ban Ki-moon voor als trouw dienaar van het Westen. Ban, die onophoudelijk handenwringend zijn “ongerustheid” uitspreekt over de toestand in Syrië, maar met zijn oproepen aan “de Syrische autoriteiten om zich aan het staakt-het-vuren te houden” de schuld bij de Syrische overheid legt, blijkt heel goed te weten dat diezelfde Syrische overheid optreedt tegen door het Westen en enkele Arabische landen bewapende terroristen. In een uitgelekte brief van 25 mei 2012 aan de Veiligheidsraad vraagt hij met klem om elke buitenlandse inmenging te beëindigen. Hieronder de eerste en laatste zes alinea’s van de brief van de secretaris-generaal, de volledige brief is te vinden op Foreign Policy.

His Excellency

Mr. Agshin Mehdiyev

President of the Security Council

New York

                                                                                                                                                            25 May 2012

Excellency,

Further to the request in paragraph 13 of Security Council resolution 2043 (2012), I wish to update the Council on the implementation of the resolution, since the 8 May 2012 briefings by Joint Special Envoy of the United Nations and the League of Arab States for Syria, Mr. Kofi A. Annan and by Mr. Hervé Ladsous, Under-Secretary-General for Peacekeeping Operations.

I am very concerned at large bombings that have caused significant casualties and a heightened sense of insecurity about the future in an already fearful population. This threat must be combated in a manner that ensures the security of the population and respect for their human rights. It is all the more imperative that all sides to the conflict cease any form of violence to re-establish law and order, thus limiting any space for spoilers to take advantage of the situation. The Government and the opposition must clearly denounce such acts and distance themselves from such tactics.

Encouragement to any party in Syria to pursue objectives through the use of violence is inconsistent with our common effort. Those who may contemplate supporting any side with weapons, military training or other military assistance, must reconsider such options to enable a sustained cessation  of all forms of violence. It is essential that all parties, and those  that may be providing them with support, act to halt the further repression of the population and to prevent the further militarization of the conflict.

I wish to appeal to all members of the international community to fully support and contribute to the efforts underway. The Joint Special Envoy values the support and counsel of a wide variety of interlocutors and recognizes the critical role of all States in the region. It is particularly important that States with influence over the parties exercise that influence towards our common goals.

The genuine commitment of the parties and the strong support of all concerned is essential if we are to end the violence and abuses, bring humanitarian relief, and move to a political process that can meet the long-denied, legitimate aspirations of the suffering people of Syria.

I should be grateful if you could bring this letter urgently to the attention of the members of the Security Council.

Please accept, Excellency, the assurances of my highest consideration.

                                                                                                                                                          BAN Ki-moon

Hoe moeten we de ommezwaai van Ban duiden? Welnu, op 17 mei, een week voor hij zijn brief aan de Veiligheidsraad schreef, wist de secretaris-generaal de wereld te melden dat volgens hem de terreurgroep al-Qaida achter de dood en verderf zaaiende bomaanslagen in Damascus zat. Waar hij zijn wijsheid vandaan haalt zei hij er niet bij, maar men mag ervan uitgaan dat zijn opmerking moet bijdragen om de geesten rijp te maken voor een militair optreden van het Westen in Syrië. Al-Qaida is immers voor de publieke opinie synoniem met het kwaad dat waar ook ter wereld bestreden moet worden. Insiders weten echter dat al-Qaida vanuit Libië in Syrië is geïnstalleerd door de CIA en de NAVO. Bij Ban Ki-moon moet je altijd een dubbele bodem verwachten, aldus de Amerikaanse auteur en historicus Webster Griffin Tarpley in het onderstaande interview met Press TV op 26 mei 2012.

If Israel strikes Iran, the people of the Middle East will rally to the side of Iran

    

     

Het artikel “Ligt een nieuwe oorlog in het Midden-Oosten in het verschiet? ” stelt de gigantische opbouw van militaire macht in de regio van de Perzische Golf, langs de Iraanse kust, aan de orde. Een machtsontplooiing die duidt op voorbereiding op oorlog tegen Iran na de presidentsverkiezing. Een aanvalsoorlog die niet zal worden gedekt door een mandaat van de Veiligheidsraad en dus in alle opzichten indruist tegen het internationaal recht. Om de druk op de ketel te houden zei Pentagon-baas Leon Panetta op ABC News dat de VS “klaar” is om Iran aan te vallen. Het wachten is enkel op het groene licht van president Obama. Daarmee herhaalde Panette het eeuwige deuntje van de neoconservatieven, de Israel-lobby en de Amerikaanse media: Iran heeft morgen een kernwapen. “Dat zullen we verhinderen”, zei Panetta, of het Internationaal Atoomagentschap en 17 Amerikaanse inlichtingendiensten deze boodschap nu hebben ontkend of niet.

Men kan het optreden van Panetta dan ook alleen maar zien als een poging om de derde ronde op 18 juni in Moskou van de P5+1 gesprekken, op te blazen. Washington houdt immers vast aan de nul-optie: Iran moet volledig afzien van elke uraniumverrijking. Met zo’n opstelling haalt Washington tegelijk een kruis over het nucleaire non-proliferatieverdrag (NPV) dat ook door Iran is ondertekend. Anders dan wat Panetta beweert staat de internationale gemeenschap niet achter een nul-optie voor Iran: zowel de BRICS-landen als de Beweging van Niet-Gebonden Landen vinden dat Iran, net als elk ander land dat het NPV onderschrijft, het recht heeft een kernenergieprogramma uit te bouwen. Teheran heeft in de onderhandeling met de P5+1 in Bagdad zelfs zijn 20% uraniumverrijking ter discussie gesteld, om vast te stellen dat de rode lijn voor de VS, geen enkele verrijking, vast staat.

Zelfs in het onwaarschijnlijke geval dat Teheran afziet van elke unaniumverrijking en zijn nucleair programma afbouwt, dan blijft Iran nog zuchten onder Amerikaanse sancties. Die hebben immers vrijwel niets te maken met het Iraanse nucleaire programma. Waar het om gaat is een regimewissel. Op 25 mei heeft het Congres met resolutie 401-11 de toch al extreem zware sancties nog verder verscherpt. Die sancties blijven van kracht totdat president Obama het Congres bewijst “dat Iran alle politieke gevangenen heeft vrijgelaten, elk geweld tegen burgers heeft afgezworen, daar een transparant onderzoek naar heeft ingesteld en de verantwoordelijken heeft vervolgd, en vorderingen maakt met de instelling van een onafhankelijk justitieapparaat, elke steun aan internationaal terrorisme heeft stopgezet en de ontwikkeling van nucleaire, biologische, chemische en ballistische wapens heeft stopgezet.”

In het bovenstaande interview op het Russische satellietkanaal RT zet Brian Becker, nationaal coördinator van de A.N.S.W.E.R. anti-war coalition, de feiten nog eens op een rijtje. Iran schikt zich naar het Internationaal Atoomagentschap (IAEA), heeft geen kernwapens, bedreigt de buurlanden niet, is nog nooit een oorlog tegen zijn buurlanden begonnen. Israel daarentegen beschikt over honderden kernwapens en weigert, anders dan Iran, het non-proliferatieverdrag te ondertekenen. Het staat geen IAEA-inspectie toe. Er gaat geen enkele nucleaire dreiging van Iran uit. Voor Becker is de huidige crisis kunstmatig, puur een creatie van de Amerikaanse regering. De totale economische blokkade, onder het internationaal recht een oorlogshandeling, moet leiden tot regimewissel in Iran. Teheran vermijdt zorgvuldig elke provocatie die de VS en Israel een excuus voor militair optreden kan geven. Mocht Israel tot de aanval overgaan, dan wordt dat een strijd tussen de Islamitische Republiek en het Israëlisch-Zionistische regime waarin Iran massale publieke steun op de been kan brengen in de Arabische landen. En dat kan gevaarlijk zijn voor de regimes in die landen, regimes waar de VS nu juist zo op steunt.

Hieronder een transcriptie van het interview.

What does the US want from tightening sanctions, it is even beyond tightening the sanctions now?

The US government has created an artificial crisis, that is first and foremost a manufactured crisis. Iran is complying with the IAEA, Iran does not have a nuclear weapon, Iran is not threatening its neighbours, Iran has not started a war with any of its neighbours. Israel on the other hand has hundreds of nuclear weapons and unlike Iran refuses to sign the Nuclear Non-Proliferation Treaty, does not allow IAEA-inspectors into its country. So there is not really a nuclear menace or nuclear danger from Iran. So what is the cause of the artificial crisis? The real goal is [that] the US government has embarked on a course of extreme economic aggression against Iran, with the hope that by creating economic suffering, economic isolation, economic misery, that part of the population will rise up or become disenfranchised with the government, so that the US can do as it has in history: carry out regime change.

The US denied that it is trying to carry out regime change in Iran…

We have to take that with a very big grain of salt, because we know that since 1979, the US refuses to have relations with the Islamic Republic of Iran. Why? Is it because Iran is a dictatorship? Well, it is actually a democratic government. It had democratic features far beyond some of America’s foremost allies in the Middle East, such as Saudi Arabia. Since 1979, Iran became an independent government. Before that, between 1953 and 1979, when the Shah was there, the Shah acted basically as a proxy, or a puppet, or a client of the American power.

So the US says: they are not carrying out regime change, but in fact everyone who is watching knows that it is indeed US policy to create pressure on Iran, carry out covert operations, economic sanctions. And now these new sanctions are not really like the old sanctions. They are saying to the rest of the world: if you dare do business with Iran’s Central Bank, if you buy Iranian oil, which constitutes half of Iran’s GNP, if you have any business with Iran whatsoever, you will not have access to American banks, American corporations, to the American market. This is in fact something like an economic blockade on Iran, and by international law an economic blockade is an act of war. And so we should understand it just like that.

So what do you think Iran’s response will be?

Iran so far has been very prudent, even though that they said that they would consider closing the Strait of Hormuz, that 6 miles stretch of the Persian/Arabian Gulf where 25% of the world’s oil supply goes through. And even though much was made of that in the Western media, in fact Iran has not done anything to give the US a pretext, an excuse, a provocation, that would allow the US, or Israel, to trigger a set of military actions. Iran, I think, is also telling its people that we, the Iranian government, are not panicked, that they are showing that they have a serenity, a calmness and a confidence, and they will weather the storm, but in fact economic sanctions are taking a bite in the Iranian economy right now.

The Wall Street Journal says that the US is planning a plan B, should Israel attack…

I think the Israelis try to pretend that Iran constitutes an existential threat to Israel. I don’t think that that is the case, even though Iran’s military has the capability to do great damage to Israel in the event of a war. Though Israel is a nuclear power, I think that the Israeli government has a practice of invasion and bombing of its neighbours in the Middle East. It carried out the bombing of Iraq’s nuclear facility in 1981, even though that was permitted by international law and subject to IAEA-inspections, in other words, a nuclear programme for civilian energy purposes. Israel came and bombed it. They did the same to Syria in the last few years, and they would like to carry out strikes against the Iranian government.

The Americans don’t want that right now. Even though they are happy to have Iran in a state of tension, they don’t really want Israel to become the main protagonist with the Iranian government by carrying out an unprovoked military strike. I am talking about the main sectors in the American establishment. Because that would then present a crisis, a struggle between the Islamic Republic on one side, and the Israeli-Zionist regime on the other. And in that case, Iran would be able to mobilize massive support throughout the Middle East for it. The US has a different tact. They want to keep Israel sort of in the background, looming, endangering, threatening, Iran in one way, keeping Iran in a state of tension, perhaps militarily, but have the economic sanctions do the bulk of the work. By carrying out economic and financial isolation against the Iranian government. They think long-term, that is the easier, the better way, the more effective way to carry out regime change.

The US is puzzled over Israel’s intentions, so what if Israel does decide to attack Iran? A US official said it’s hard to know what’s a bluster, and what not, with the Israelis…

A lot of that is baloney and nonsense. The Israelis are the recipient, the benefactor of $3 billion a year in US military aid. If they do something that is completely contrary to what Washington wants, they will be on the very short end of the stick. The Israelis are not dictating and dominating US policy in this geostrategically important region. They have a big influence in Washington, they have a strong lobby, but when it comes to Iran, or when it comes to Iraq, the Israelis do not tell the US what to do, it’s vice versa. If Israel strikes now, if the conflict is presented that way, between the Islamic Republic and Israel, the people of the Middle East will rally to the side of Iran.

The assassination of Iranian scientists which Rick Santorum called half measures, the tightening of the sanctions, the coalition against Iran that the US is trying to build against Iran, what is Iran going to do to face all this pressure?

Iran has certain allies, too. Iran has Russia, and it has China, increasingly it has Venezuela and Cuba. In other words those governments in the world, in addition to Syria which has its own problems right now, the countries in the world that don’t want the entire world to be dominated by one power, the USA. They recognize that the existence of Iran as an independent government is something that is positive, meaning that if the US were to be successful in carrying out regime change in Iran, they would be emboldened to carry out further destabilizing efforts against other powers, including Russia and China by the way, even though they are great powers. Iran has allies, Iran is trying to show they can weather the storm, and also that they can rally their population, in spite of the fact that the visions that were revealed in 2009 after the presidential elections, the Iranian people as a whole don’t believe that they should be sanctioned. The Iranian people believe that they have the right to develop nuclear power for peaceful purposes. Right now the Iranian government is trying to weather the storm.

What options do they have?

They have limited options. That is the big issue here. In the US nobody feels this issue. They don’t feel there is a war looming. They don’t feel the problem of economic sanctions. It’s the Iranians who are feeling it. It’s the tension, the pressure, the economic problems are all one-sided. This is like a great power, the 700 lb gorilla, who decides to sit wherever it wants to sit. It can create immense tension and pressure and economic suffering somewhere else without having to endure any political price. That’s the big problem.

As a peace activist and as someone who believes in human rights, I think we’ll see this more and more in the US, we are starting to concentrate our efforts to expose the fact that the US government is carrying out a different set of tactics, the same thing they did in Iraq. They carried out regime change in Iraq, not to make Iraq more democratic, more human rights oriented, but to dominate Iraq and they want to do that in Iran, and we need to have people outside of Iran stand up and say: “Iran should not stand alone in this”.

Does the presidential election have anything to say in what is going on and what is going to happen in Iran in terms of Washington-Tehran?

The presidential elections in the US definitely play a role in US policy towards Iran. That by the way has been the case ever since the Iranian Revolution. Iran has factored into US politics. In this case, the Republican candidates are sort of backing Obama and suggesting that if Obama is re-elected, we will have a nuclear armed Iran someday soon. It is not out of the question that Obama could opportunistically up the ante, or even escalate, or even allow some sort of limited military attack against Iran in order to show how tough he is and why he is not a liberal, or something. But I don’t think so.

This is a very big project for the Pentagon, for the CIA, and for the US establishment. I think it goes beyond electoral politics and I think the Obama administration and the Pentagon are having a carefully calibrated approach to that. With regime change, Republicans and Democrats share the same objective. One is more demagogically militant against Iran, they both share the same objective, which is: bring Iran back into the American sphere of influence, and I think the Republicans can’t move Obama that much because Obama has actually the backing of the Pentagon in terms of this particular approach. The Pentagon is down in Afghanistan, they really were pushed out of Iraq, they have a lot of military problems, a major full-scale war right now, which could happen even if they don’t intend it, by people climbing the escalation ladder.

Is het uit met de liefde van de wereld voor Israel?

                                               

Tanzanians in Dar es Salaam protesting the 2008-2009 Gaza bombardment by Israel.

Photo: Muhammad Mahdi Karim (www.micro2macro.net) - Wikimedia Commons

Een recente opiniepeiling door de universiteit van Maryland (VS) op een universum van 24.090 mensen in 22 landen leert dat Israel in de wereld even negatief wordt beoordeeld als Noord-Korea. [1] Gemiddeld beoordeelt 50% van de respondenten Israel negatief, een stijging van drie procentpunten ten opzichte van 2011. In Islamitische landen is de perceptie van Israel verslechterd in Egypte (85% negatief, +7%), maar stabiel in Pakistan (9% positief, 50% negatief) en Indonesië (8%, 61% negatief). In de EU is de kijk op Israel in Spanje (74% negatief, +8%) en Frankrijk (65% negatief, +9%) verhard en blijven de negatieve scores in Duitsland en Groot-Brittannië hoog (69%, resp. 68%).

Nu Israel heel wat meer middelen en beweegredenen heeft om zijn imago op te poetsen dan Noord-Korea moeten de Israëli’s zich toch afvragen waarom hun regering hun belangen zo slecht verdedigt. Volgens mensen die zijn ingehuurd om Israel in het buitenland te vertegenwoordigen valt hun niets te verwijten. Die menen dat het slechte imago van Israel wordt bewerkstelligd door een krachtige wereldwijde beweging die erop uit is het arme kleine Israel te delegitimeren. [2] Zo vraagt Michael Oren, de Israëlische ambassadeur in de VS, zich in een opiniestuk in de Wall Street Journal [3] vertwijfeld af hoe de reputatie van Israel zich in 40 jaar kon ontwikkelen van inspirerende verdrukte tot ingebeelde onderdrukker:

“Hoe kon de anti-Israel laster, ooit het werk van haatgroepen, zich meester maken van de media? Hoe ontzenuwen we de bewering dat een verraderlijke “Israel Lobby” leden van  het Congres “koopt”, of dat Israël christenen onderdrukt? Waarom worden de homorechten in Israel afgedaan als camouflage voor de discriminatie van andere groepen? Het antwoord ligt besloten in de systematische delegitimatie van de Joodse staat. Nadat de vijanden van Israël er niet in geslaagd zijn Israel met conventionele wapens en terrorisme te vernietigen nemen zij hun toevlucht tot een subtielere en sinistere tactiek die Israel belemmert om zich te verdedigen, ja zelfs om haar bestaan ​​te rechtvaardigen.

Het begon met de toespraak van PLO-voorzitter Yasser Arafat voor de VN in 1974. Die kreeg een staande ovatie toen hij zionisme gelijkstelde met racisme. Een zienswijze die de Algemene Vergadering het jaar daarop onderschreef en aan universiteiten geloofwaardigheid verwierf dankzij anti-Israel cursussen en Israel Apartheidsweken. Die aansloeg door de boycot van Israëlische wetenschappers, kunstenaars en atleten, en het embargo op Israëlische producten. Die werd bestendigd door journalisten die vervalste foto’s publiceerden en door valse Palestijnse berichten over Israëlische slachtpartijen. Israel moet het hoofd bieden aan de dreigende delegitimatie zoals het in het verleden deed met vijandelijke legers en terreuraanslagen. Fier op onze technologie, baanbrekende wetenschap en geneeskunde, wijzen onze wapenfeiten ons de weg”.

Dat Israel wordt bedreigd door delegitimatie is een drogreden. De nuchtere werkelijkheid is dat Israel elke gerechtvaardigde kritiek uit de weg gaat. Het echte probleem voor Israel is dat het wordt verdedigd door huichelende jammeraars als Oren en schelle schreeuwers als Alan Dershowitz. Hun slachtofferverhaal slaat alleen maar aan bij believers. Al wat ze doen is Israel afschilderen als huilbaby die meent onrechtvaardig te worden behandeld. Een vergelijking met uitspraken van hen die worden uitgemaakt voor “delegitimeerders” leert dat het imagoprobleem van Israel niet enkel voortvloeit uit optreden en politiek falen van het land, maar vooral uit het feit dat er onder degenen die Israel verdedigen niemand lijkt te zijn wiens onkreukbaarheid vaststaat.

En toch zijn er in Israel mensen die menen dat de Arabische houding ten opzichte van Israel niet vastligt. Voor Carlo Strenger [4], die vorig jaar de United Nations Alliance of Civilization conference in Doha (Qatar) bijwoonde, mag Israel dan niet geliefd zijn bij Arabieren, er is - althans bij de bovenlagen van de bevolking - geen sprake van breed gedragen diepe haat. De boodschap die hij op de conferentie opving was: “Het Israel-Palestina conflict speelt een sterk symbolische rol. Doe daar wat aan, dan vinden jullie de weg naar integratie in het Midden-Oosten. Help ons een halt toe te roepen aan de radicale Islam door dit conflict, dat symbool staat voor de Westerse arrogantie, buiten beeld te krijgen”. Terug in Israel realiseerde Strenger zich dat de overheid de kansen op regionale aanvaarding om zeep brengt. Joodse macht is het Leitmotiv van mensen als Netanyahu en Lieberman. De Israëlische politieke elite uit zich in de Bijbelse taal waarin de Israëliers “…een heel bijzonder volk [zijn], bij andere volken sluiten ze zich niet aan”, [5] aldus Strenger.

Een recent opinieonderzoek [6] [7] door ICMResearch [8] in zes Europese landen [9] bevestigt niet alleen dat het uit is met de liefde van Europeanen voor Israel, maar wijst ook op de discrepantie tussen publieke opinie en overheidsbeleid. Zo meent 45% van de respondenten dat Hamas bij vredesbesprekingen moet worden betrokken. Een opmerkelijke score, gegeven de omvangrijke negatieve berichtgeving over Hamas in de Europese media. Men ziet deze opinie duidelijk niet terug in het beleid van de meeste Europese regeringen, die Hamas in 2003 op de lijst van terroristische organisaties plaatsten. Dat dit geen goed besluit was werd duidelijk toen Hamas in 2006 met grote meerderheid de parlementsverkiezingen won die door internationale waarnemers als vrij en eerlijk werden bestempeld. Andere interessante uitkomsten uit het onderzoek zijn: slechts 10% vindt dat hun land Israel moet steunen en niet de Palestijnen, 34% zegt dat Israel geen democratie is (tegen 45% van wel), 65% denkt dat Israel niet alle religieuze groepen gelijk behandelt (tegen 13% van wel), en 50% is er niet mee akkoord dat kritiek op Israel antisemitisch is (tegen 12% van wel).

Daar waar het Nederlandse beleid Israel traditioneel door dik en dun steunt is het opmerkelijk dat de Nederlandse respondenten grosso modo even kritisch antwoordden als hun Europese collega’s. Die kritische houding ligt in het verlengde van de uitkomsten van het onderzoek [10] dat TNS NIPO in opdracht van United Civilians for Peace (UCP) oktober 2006 uitvoerde over Nederlandse handel met de illegale Israëlische nederzettingen in bezet Palestijns en Syrisch gebied. Zeven op de tien Nederlanders vonden dat Nederlandse bedrijven geen zaken mogen doen met illegale nederzettingen en waren tegenstander van de muur op de bezette Westelijke Jordaanoever. Tweederde vond dat de Nederlandse regering Israel onder druk moet zetten om haar illegale nederzettingen te ontruimen en zich niet afzijdig moet houden wanneer in het Israëlisch-Palestijnse conflict mensenrechten worden geschonden.

Niet lang na publicatie van het UCP-onderzoek zette de Israel Lobby in Nederland, het “Centrum informatie en documentatie Israel” (CIDI) van Ronny Naftaniël, de frontale aanval in op UCP: ”… UCP maakt zich schuldig aan eenzijdige politieke agitatie tegen Israel en speelt een polariserende rol in het publieke debat over het Midden Oosten. De activiteiten van de organisatie staan haaks op het buitenlandse beleid van Europa en Nederland…”, zo concludeerde het CIDI in een onderzoeksrapport [11], dat niet alleen “ter beschikking [werd] gesteld aan de Tweede Kamer en de ministeries van Buitenlandse Zaken en Ontwikkelingssamenwerking”, maar ook uitgebreid aandacht kreeg in het NCRV/EO TV-programma Netwerk, [12] waarin het ultraconservatieve VVD-kamerlid Hans van Baalen op hoge toon de intrekking van overheidssubsidies aan UCP eist. Indringende Kamervragen aan de ministers van Buitenlandse Zaken en Ontwikkelingssamenwerking leidden echter niet tot de gevraagde intrekking van de subsidiëring.

De kritiek destijds van het CIDI op het UCP lijkt als twee druppels water op het hierboven beschreven gejammer van Michael Oren, de Israëlische ambassadeur in de VS. Het is opmerkelijk dat het CIDI niet ingaat op het UCP-opinieonderzoek van eind 2006, maar probeert UCP monddood te maken. Dit schieten op de boodschapper komt rechtstreeks uit de trukendoos van de propagandamachine [13] in Tel Aviv, die verplichte kost is voor Israëlische ambassades en organisaties overal ter wereld. Maar getuige de opiniepeilingen is het Israel zelf dat door haar schendingen van het internationaal recht, specifiek de Gaza-oorlog van 2008/2009 [14], de aanslepende blokkade van de Gazastrook [15], de aanval mei 2010 op het hulpkonvooi [16], het nederzettingenbeleid [17] en daarmee de sluipende annexatie van Palestijns gebied en de oprichting van de Apartheidsmuur [18] zichzelf delegitimeert.

[1] Globescan: “Views of Europe Slide Sharply in Global Poll, While Views of China Improve”
[2] Paul Woodward: “Who is delegitimizing Israel?”
[3] Michael Oren: “What Happened to Israel's Reputation? How in 40 years the Jewish state went from inspiring underdog to supposed oppressor
[4] Carlo Strenger: “Mideast can accept Israel if Netanyahu will let it”
[5] Numeri 23:9 (vertaling Groot Nieuws Bijbel 1996)
[6] Middle East Monitor: “ICM European poll reveals massive disconnect between governments and people over conflict in Palestine”
[7] Middle East Monitor: “European Public Perceptions of the Israel-Palestine Conflict”
[8] ICM Research Ltd
[9] Groot-Brittannië, Frankrijk, Spanje, Nederland, Duitsland en Italië
[10] TNS Nipo: “Ruime meerderheid Nederlanders tegen zakenrelaties met Israëlische nederzettingen”
[11] CIDI: “Onderzoeksrapport: ‘United Civilians for Peace polariseert en agiteert eenzijdig tegen Israel’”
[12] Netwerk: “Onderzoek naar United Civilians for Peace”
[13] James Zogby: How Israel's Propaganda Machine Works
[14] Wikipedia: “Conflict in de Gazastrook 2008-2009”
[15] Wikipedia: “Blockade of the Gaza Strip”
[16] Wikipedia: “Gaza flotilla raid”
[17] Geopolitiek in perspectief: “Israel schiet met het nederzettingenbeleid in eigen voet”
[18] Wikipedia: “Israeli West Bank barrier”