An arms craze: drones to lasers

by Paul Rogers

 

Scud B. A tactical, mobile, ballistic missile, it could deliver a conventional, nuclear, biological, or chemical warheads to a target about 320 kilometers (200 miles) away.

(Picture courtesy Wikimedia Commons. Author: Dennis Mosher, 1978).

The United States, Israel and other military powers continue to seek the perfect weapon - from "unmanned aerial vehicles" to "directed energy". They forget how the story ends.

The occupation of Kuwait by Saddam Hussein's Iraq in August 1990 was followed by the United States-led assault of January 1991 which expelled the Iraqi forces. The coalition assembled by Washington enjoyed great military superiority, but among the problems it faced was Iraq's ability to fire Scud missiles, initially against Israel and later against coalition forces in Saudi Arabia. The Scuds, based on crude Soviet missile technology of the 1950s, were highly inaccurate, but when aimed at large enough targets such as military bases or ports still had some potential to do damage.

This was shown when a Scud hit a US marines’ depot in Saudi Arabia, killing twenty-eight soldiers - the worst loss of life for the Americans in the war. And in another incident which did not enter the public domain at the time, a Scud landed in the sea within 300 metres of a US navy support-ship moored at the Saudi port of Al-Jubayl alongside a large jetty laden with munitions and fuel. It was a narrow miss; if the military depot had been hit the effects would have been calamitous.

This incident was among the factors that prompted the Pentagon to invest heavily in missile defences, with missiles such as the Scud prominent in its thinking at the time. An early centrepiece of this effort, which continued to develop even amid the winding down of the cold war, was a weapon that seemed to come from the realms of science fiction: the airborne-laser (ABL) (see "Directed energy: a new kind of weapon”, 31 July 2002).

This project consumed hundreds of millions of dollars in the late 1990s, and by early in the new century was moving into the testing phase. At its centre was a modified Boeing 747 housing a powerful three-megawatt chemical oxygen-iodine laser with a highly accurate optical system, which could be aimed at missiles soon after their launch. The laser, travelling at the speed of light, had a reported range of up to around 650 kilometres; thus it could patrol outside the airspace of an opponent such as Iran or North Korea. It was calculated that the casing of these missiles, under gravitational stresses as they rapidly accelerated in the boost phase of their flight-path, would be subject to the intense heat of the laser - and thus crumple and collapse.

The system was soon attracting considerable interest. By 2003, the US air force was thinking about the possible use of airborne lasers to hit ground-targets such as barracks, depots or fuel-tankers. Indeed, the very idea of “directed-energy” weapons seemed, for military planners, to amount almost to a perfect weapon. For if, the planners thought, the function of a weapon is to deliver energy to disrupt a target, then ideally it should be very long-range, ultra-fast and impeccably accurate.

Yet even at that stage there were signs that the dream was beginning to turn sour. The entire programme was proving far more difficult to execute and much more costly than anticipated, with too many of the technologies simply too experimental. A couple of successful tests were finally carried out in 2010. But by then support in Congress was slipping; funding was cut at the end of that year, and the whole project was cancelled in late 2011.

That might have been the end of the story: an “ideal” weapon that was just too difficult to develop. But there is a sequel. In mid-April 2013 the US navy announced that a fully operational laser-weapon is to be mounted on a command-ship, the USS Ponce, deployed in the Persian Gulf. Its main purpose is to provide defence against armed drones and small speedboats (see Grace Jean, ”USN to deploy solid-state laser weapon on USS Ponce”, Jane's Defence Weekly, 17 April 2013).

This laser-weapon system (LaWS) is on a much smaller scale than the airborne laser; it has kilowatt power rather than megawatt, and uses commercially available components. But it is part of a much wider move to develop tactical directed-energy weapons, with this time the US navy at the forefront (see Richard Scott, “Rays of light: can shipborne laser weapons deliver”, Jane's International Defence Review, March 2011).

Moreover, the idea is still very much alive beyond the United States. Israel and China are among other countries getting in on the act, and there is every indication that a number of new directed-energy weapons will be fielded in the coming decade. The airborne laser may have been a technological step too far, but for militaries around the world the overall concept retains great appeal.

The drone link

There is, though, a catch. What works for the military may also work for the paramilitary, especially as the widespread use of quite powerful lasers in industry means that civil laser technologies can readily be modified by sub-state actors.

There is an analogy here with the development of armed-drones. In this area the United States and Israel are in the lead, several years ahead of western European countries as well as Russia and China. But others, including Iran, are following suit (Israel said on 25 April 2013 that it had shot down yet another drone, launched from southern Lebanon - presumably by Iran's ally Hizbollah). So too, with directed-energy weapons. For now, the United States and Israel are in the front rank; but within a few years there will be a proliferation, first to middle-ranking powers and then to non-state actors (see "An asymmetrical drone war", 19 August 2010).

What links armed-drones and directed-energy weapons is that neither is subject to any kind of international arms-control process. Nor is one envisaged. Once again, the armourers are way ahead of the arms controllers. That will almost certainly remain the case, which reinforces the significant of the USS Ponce's deployment. Almost without noticing it, the world is creeping into yet another era of warfare. The outcomes of this new era are unpredictable, though one thing is almost certain: it will involve proliferation to multiple actors - both states and paramilitaries alike.

Paul Rogers is professor in the department of peace studies at Bradford University, northern England. He is openDemocracy's international-security editor, and has been writing a weekly column on global security since 28 September 2001; he also writes a monthly briefing for the Oxford Research Group. His books include Why We’re Losing the War on Terror (Polity, 2007), and Losing Control: Global Security in the 21st Century(Pluto Press, 3rd edition, 2010). He is on twitter at: @ProfPRogers

This article first appeared on openDemocracy 2 May 2013.

Het failliet van Obama’s Midden-Oostenpolitiek

“Elke poging om tot een dialoog te komen is welkom. Maar het heeft er alle schijn van dat het Westen het geweld enkel wil aanwakkeren om mij ten val te brengen.” Dat zegt de Syrische president Bashar al-Assad in een interview met de Argentijnse krant Clarín, zie de bovenstaande videoclip. Sinds maart 2011 liggen Moskou en Washington met elkaar overhoop over Syrië, maar proberen nu via een internationale conferentie een eind te maken aan het bloedvergieten. “Zo’n politieke conferentie kan het terrorisme niet stoppen. De rebellengroepen zijn hopeloos verdeeld. Wie spreek ik aan over een wapenstilstand?” aldus de president, die het gebruik van chemische wapens ontkent en de geruchten afdoet als pogingen om een buitenlandse militaire interventie uit te lokken. En over de eis dat hij moet aftreden zegt hij: “Het zijn Syriërs die beslissen over hervormingen in Syrië. Daar hebben de VS of eender welke andere mogendheid geen zaken mee.”

De media in het Westen slagen er maar niet in om een genuanceerd beeld te geven van wat er werkelijk in Syrië aan de hand is. Na ruim twee jaar geweld en inmiddels 80.000 doden is het nog altijd “het regime” dat de schuld krijgt en Assad die moet opstappen. Maar ook een mensenrechtenorganisatie als Amnesty International doet mee aan de valse beeldvervorming: men bagatelliseert het gewapend verzet en zwijgt over de bemoeienis van het buitenland in het conflict, dat onder andere op Geopolitiek in perspectief uitvoerig is gedocumenteerd.[i] Dat de werkelijkheid toch wel heel anders is komt nog eens haarfijn aan de orde in de onderstaande video van het discussieprogramma CrossTalk van 11 mei op het Russische satellietkanaal RT onder de titel “Manufacturing deception?” waar Peter Lavelle praat met Judith Kipper, Director Middle East Programs aan het Institute of World Affairs en Flynt Leverett, professor of International Affairs aan de Penn State University.



Judith Kipper houdt het bij de versleten neoconservatieve retoriek. De VS hebben twee problemen met Iran: het nucleaire programma en de steun aan het Syrische “regime.” In de onderhandelingen moeten we hen duidelijk maken dat er een pakket op tafel ligt dat kan resulteren in de geleidelijke opheffing van de sancties. De VS hebben helemaal geen Midden-Oostenpolitiek, we kunnen gewoon niet de zaken naar onze hand zetten. In het Syrië-dossier moeten Rusland, China en Iran aandringen op een einde aan het geweld door het regime. Twee jaar geleden kwamen de Syriërs op straat om vreedzaam te protesteren. Het was de regering die met schieten begon. De regering heeft de meeste van de 70.000 doden op zijn geweten. Intussen heeft de wereld Assad laten vallen, behalve dan Rusland, China en Iran. Assad is niet in staat om zijn land re regeren en moet verdwijnen. De VS zijn absoluut niet verantwoordelijk voor het geweld, dat is vanzelf ontstaan toen Assad probeerde de protesten gewapenderhand de kop in te drukken, aldus Kipper.

Leverett meent dat de VS na de Koude Oorlog proberen de landen in het Midden-Oosten hun wil op te leggen, maar daarbij het probleem ervaren dat Iran niet meespeelt. Iran wil wel betrekkingen met de VS, maar op basis van gelijkheid en mits aanvaarding van de Islamitische Republiek. Daar wringt het schoentje. Het opgeklopte nucleaire dossier kan langs diplomatieke weg in enkele weken worden opgelost, mits de VS aanvaarden dat Iran net als elk ander land het recht heeft om uranium te verrijken onder internationaal toezicht. Maar de VS eisen dat Iran dat recht opgeeft alvorens er kan worden gepraat. En voor wat het Syrië-dossier betreft lijkt de tussen de Amerikaanse en Russische ministers van buitenlandse zaken afgesproken internationale conferentie een doodgeboren kindje te worden nu de VS Iran niet over Syrië willen laten meepraten. Dat is diplomatiek niet serieus, aldus Leverett.

“Rusland, China en Iran, en zelfs de Syrische regering, stonden vanaf het begin open voor overleg met de oppositie, gericht op een politieke oplossing met de mogelijkheid van een andere politieke orde in Syrië. Maar de door de VS gesteunde oppositie kwam niet alleen met voorwaarden vooraf, maar zelfs met een voorgekookt resultaat: Assad moest hoe dan ook van het toneel verdwijnen. Dat is niet serieus. Wie een einde aan het geweld wil moet met alle betrokkenen rond de tafel. Rusland, China en Iran hebben zich harder ingespannen dan de VS voor een onderhandelde oplossing, maar voor de VS was er geen weg terug. Het verhaal in het Westen dat het in het Syrië-dossier fundamenteel ging over vreedzaam protest van burgers dat met harde hand werd beantwoord en waar na anderhalf jaar wel met geweld op moest worden gereageerd klopt niet. Vanaf het begin was er sprake van gewapend verzet, gesteund en gefinancierd door het buitenland.”

“Ongeveer de helft van de Syrische bevolking staat nog altijd achter Assad. Het doel van het Westen was helemaal niet om democratie te brengen in Syrie. Daar malen de VS niet om, en Saudi Arabië al helemaal niet. De Westerse strategie om Assad ten val te brengen heeft gefaald. De VS en zijn bondgenoten in dit kwaad staan nu voor de keuze: ze kunnen ofwel een serieus diplomatiek proces op gang brengen dat een politieke oplossing en een eind aan het geweld kan brengen, ofwel hun pogingen voortzetten en de oppositie blijven steunen. In het laatste scenario kijken we aan tegen letterlijk nog eens jaren aanslepend geweld en wie weet hoeveel meer tienduizenden dode Syriërs. Na de Libië-resolutie om de bevolking te beschermen die door het Westen werd misbruikt om Gaddafi ten val te brengen moet men zich niet verbazen over de veto’s van Rusland en China tegen de Syrië-resoluties.”

“Er is nog zoiets als soevereiniteit, of internationaal recht, dat het gebruik van geweld enkel toestaat na een mandaat van de Veiligheidsraad, of op basis van een heel nauwkeurig gedefinieerde interpretatie van zelfverdediging zoals voorzien in het Handvest van de VN. De VS hebben niet het recht om no-fly zones op te leggen aan soevereine staten met als oogmerk een leider van zo’n land die hen niet aanstaat ten val te brengen. Bij elke Amerikaanse interventie is tenminste gedeeltelijk sprake van een agenda om een andere leider aan de macht te brengen. Kijk maar naar de Balkan, Irak, Libië, en nu Syrië. In elk van die gevallen lag in het argument voor een humanitaire interventie wel het echte motief verscholen: regime change,” aldus besluit Leverett.

Met Israel in hun kielzog kijken de VS aan tegen een mislukte Midden-Oostenpolitiek. Het lukt maar niet de as Iran-Syrië-Hezbolla te doorbreken. Israel boet in aan geloofwaardigheid over de “rode lijn” voor het Iraanse nucleaire programma en voor het jarenlang herhaalde maar niet hard gemaakte dreigement om het land militair aan te vallen. Op het VN-spreekgestoelte legde Netanyahu met rode viltstift de grens voor Iran bij 20% uraniumverrijking. Een ex-hoofd van de Israëlische inlichtingendienst zegt dat Iran die uitdaging vakkundig heeft omzeild, en anderen menen dat Israel vandaag niet meer Iran kan aanvallen zonder steun van de VS. Israel is dus afhankelijk van Amerikaanse besluitvorming. Maar ook de VS hebben Iran niet op de knieën kunnen krijgen. En in het Syrië-dossier moeten de VS inbinden nu de - overigens door Syrië betwiste - inzet van chemische wapens die als game changer was aangemerkt zonder gevolg is gebleven.

Obama dreigt de Amerikaanse president te worden die ofwel toekijkt hoe Iran een kernwapenmogendheid wordt, de eerste president die bommen afwerpt op het land, of de man die een deal sluit met de zo verfoeide mullah’s. Hoe hij de geschiedenis ingaat ligt in handen van twee van zijn lastigste tegenstanders, de Syrische president Bashar al-Assad en de hoogste leider van Iran, grootayatollah Ali Khamenei, en dat onder het toeziend oog van een derde speler van formaat, een man met wie Obama het nooit goed kon vinden: de Israëlische premier Benjamin Netanyahu. Want Obama wordt ongetwijfeld ook de president die de stille dood van de twee-staten oplossing in het conflict tussen Israëli’s en Palestijnen op zijn palmares mag schrijven. Van de Arabische Lente tot Syrie, van Iran tot het “vredesproces,” de president moet nog altijd zijn mooie retoriek waarmaken.

---

[i] De virtuele castratie van Syrië, prijs voor energie-geopolitiek gewin
Hoe Amnesty Vlaanderen de radioluisteraar op het verkeerde been zet
VN secretaris-generaal Ban Ki-moon en het Syrië-dossier
Syria, Iraq, and al-Qaida's opportunity
NATO vs. Syria
League of Arab States Observer Mission to Syria
CIA, MI6 en Mossad operatie “regimewissel Syrië”: om Iran te bedwingen
Het harde machtsspel tussen de grootmachten rond Syrië
De Syrische opstand: gekaapt voor fundamentele geopolitieke verschuivingen
CIA, MI6 en Mossad operatie “regimewissel Syrië”: om Iran te bedwingen
Het harde machtsspel tussen de grootmachten rond Syrië
De Syrische opstand: gekaapt voor fundamentele geopolitieke verschuivingen
Raw Intelligence Report : A View from Syria

Iraq war a decade on

by Michael Meacher

George W. Bush and Tony Blair at a press meeting availability in the East Room of the White House July 28, 2006.
White House photo by Paul Morse

At the tenth anniversary of the start of the Iraq war, it is said that the US won the war, Iran won the peace, and Turkey won the contracts. But did the US win the war? At a cost of £1.1 trillion and a death toll of 4,500 US troops, 32,000 wounded and with thousands of survivors still struck down with post-traumatic stress disorder, the US completely failed to anticipate the insurgency which eventually forced them out, and left in place a Shia autocracy closely allied with a resurgent Shia Iran. Iraq remains a bitterly divided and violent country, and even the US goal of securing control of the enormous Iraqi oil reserves (second only to Saudi Arabia’s) they were forced to forego. If one had to pinpoint the moment when the US lost unipolar power as the world’s hegemon, it must surely be the comprehensive disaster of the Iraq war.

Compounded with that of course is the mendacious, illegal and devious manner in which the US-UK claimed authority in launching the war at all. Saddam had no involvement whatever in 9/11, there were no Iraqi weapons of mass destruction (as was widely suspected by Western intelligence agencies at the time, but suppressed by the politicians), and the ways used by Bush and Blair to take their countries to war were, as is now know, brazenly deceitful. Apart from the canard of WMD, Bush used the purchase of yellowcake (a component for nuclear weapons) from Niger to prove his case, which his own ambassador had proved to be false. Blair used the dodgy dossier and the fantasy of 45 minute deployment of WMD, as well as ignoring the explicit witness of Saddam’s own son-in-law who had defected that all Iraqi nuclear, chemical and bacteriological weapons had been demolished after the first Gulf War in 1991. Both Bush and Blair deliberately breached UN Resolution 1441, yet neither, after an illegal invasion which killed probably half a million Iraqis (estimates vary between 100,000 and 1 million), the vast majority of them civilians, has yet been called to account.

What did the war achieve long-term? It undermined the moral standing of the US-UK, it generated an al-Qaeda presence in Iraq and beyond that had not been there before, and it sent a clear message (which has emboldened Iran and North Korea) that the only way to deter US blackmail and attack was indeed to acquire WMD. Indeed it could be said that the greatest WMD were those wielded by the Americans – the demolition of Fallujah, the US led massacres at Haditha, Mahmudiyah and Balad, and the biggest refugee crisis in the Middle East since the ethnic cleansing of Palestine in 1948.

And 10 years on we still haven’t been told the secret pledges that Blair made to Bush at his Crawford ranch in Texas some ten months before the war began, and before consulting the cabinet, parliament or the people of Britain. Chilcot, who still hasn’t reported, has seen this evidence, but is being prevented from publishing it, even though Blair himself, Powell and Campbell have disclosed privileged information when it suited their cause. Being told ‘it is not in the public interest’ is the strongest possible indication that it is very much in the public interest that it be revealed.

Michael Meacher is a Labour MP for Oldham West and Royton (UK)
This article first appeared on Michael Meacher’s weblog on March 17, 2013

Afghanistan, the day after

by Paul Rogers

SANGIN, Afghanistan - A US Army Special Operation Force Soldier, assigned to the Combined Joint Special Operation Task Force -

Afghanistan (CJSOTF-A), mans a 50. Cal during a 96 vehicle, 172 kilometer convoy from Kandahar Army Air Field to the Sangin

District Center area to rid the area of Taliban fighters 6 April 2007. (U.S. Army photo by Spc. Keith Henning) www.army.mil

There are intense efforts to portray western policy in Afghanistan in a benign light. But evidence from the country itself, and the experiences of Iraq and Libya, suggest that hard questions should be asked about what is really happening.

The main United States response to 9/11 was a “war on terror” that began with the termination of the Taliban regime and the dispersal of the al-Qaida movement in late 2001. It appeared to work in a matter of weeks, though almost immediately the George W Bush administration became fixated on Iraq, leaving the Europeans to pick up the pieces. The United Nations and other experts soon issued warnings that Afghanistan needed immediate aid to fill a security vacuum; too little was offered, though, and the new International Security Assistance Force (ISAF) lacked enough personnel to ensure security outside Kabul and a few towns.

This vacuum persisted until 2005 and was then slowly filled by the return of the Taliban and other armed opposition groups (AOGs), leading to what amounted to Nato's reoccupation of the country. The Taliban was, if anything, energised by this; they saw the foreign troops as occupiers who in addition were keeping in power a corrupt and inefficient government.

By 2009, the incoming Barack Obama team had decided that the war was unwinnable, but drew the conclusion that the injection of a 30,000-strong “surge” of extra troops would create a position of strength and thus make possible a negotiated withdrawal. When this didn’t work, the US decided instead on a timetabled withdrawal. Soon, Afghanistan was becoming almost as unpopular as the Iraq war had been.

By the end of 2013, nearly half of the remaining 100,000 troops will have left Afghanistan, and by the end of 2014 all regular combat-troops will be out. “Regular”, since the US’s intention is that special forces and support-personnel for drones will remain, their role being to prevent any re-emergence of transnational jihadist elements (and perhaps also limit the extent of the Taliban’s role in Afghanistan’s post-occupation governance).

Behind the screen

The fundamental issue here is that the withdrawal from Afghanistan is being decided not by success in the war but by domestic politics, especially in the United States but also in Britain. This is not something talked about in polite circles; it follows that there has to be a single-minded propaganda offensive to convince people that the withdrawal is made possible only because there can now be an ordered handover to the Afghan security forces.

The reality, however, is highlighted by two themes in a new report from the UK House of Commons select committee on defence, Securing the Future of Afghanistan (10 April 2013). The first is that there is deeply conflicting evidence as to whether the Taliban are actually in retreat; the second is that the committee has faced great difficulty in trying to find out how Britain plans to aid Afghanistan after the withdrawal.

These points are well taken. It is almost impossible to get an accurate picture of developments across the whole of Afghanistan, especially when western military sources produce a stream of stories about successes against the Taliban and about these forces’ ability to hand over to the Afghan national army (ANA).

There is, though, much evidence of continuing conflict, especially in the south and east of the country. The recent examples include a bomb-attack against a United States convoy on 6 April that killed state-department officials, and a Nato air-raid in support of an ANA operation on 7 April which mistakenly killed many children.

It is probable that there genuinely has been some progress on issues like health and education in much of north and west Afghanistan. That is hugely welcome and comes at a time when Taliban/AOG activity in these areas is low, but it may well be that they are simply biding their time as the deadline for withdrawal approaches. After all, why fight an occupier who is already preparing to depart?

In much of south and east Afghanistan the Taliban/AOG combination is very much in evidence, and maintains control of significant territory. Moreover, there is huge corruption in and around government, with senior politicians and officials attempting to store as much as they can (and while they can) in foreign bank-accounts so that they will be able to relocate in Dubai and points west if chaos ensues after 2014.

In all this it is appropriate to remember what has happened in Iraq and even more in Libya, both of which (unlike Afghanistan) have huge oil resources. Iraq remains very insecure as the Nouri al-Maliki government remains determined to minimise the role of the Sunni minority, while working increasingly closely with the Iranians. His exclusion of the Sunnis is doing much to aid support for radical Islamist paramilitaries; these often embrace the al-Qaida outlook, and some are linking with the al-Nusra front in Syria in its fight against the Bashar al-Assad regime.

Thus, Iraqi Islamist groups are bonding with the Syrian rebels just as the al-Maliki government helps arm the Assad regime by allowing transit of Iranian supplies from the east. Iraq is now involved in both sides of the Syrian civil war, carrying the huge risk that Iraqi insecurity and the Syrian war slowly meld into a single conflict with implications that stretch across the region.

Where Libya is concerned, two years after the start of the Nato air campaign to oust Muammar Gaddafi, the country’s major towns and cities are plagued with competing militias that owe little or no allegiance to central government. Yet there is scarcely any reporting of Libya’s widespread insecurities (the conscientious reporting of Patrick Cockburn apart), and even less of the relationship between Libya and the evolving paramilitary insurgency to the south in Mali.

In Iraq and now Libya, then, the outcomes of external military intervention have been radically different to what was expected in official circles. It looks all too likely that the same will be true of Afghanistan.

In the British parliamentary system, select committees are (with a few exceptions) not particularly effective at calling governments to account - and usually this is even more true for the defence committee. Its Afghanistan report is different: a welcome sign that at least one part of the political system is trying to get a stronger focus on what is really happening in Afghanistan, and whether the UK and other governments should be replacing their “boots on the ground” with much greater efforts to help Afghans rebuild their own country.

Paul Rogers is professor in the department of peace studies at Bradford University, northern England. He is openDemocracy's international-security editor, and has been writing a weekly column on global security since 28 September 2001; he also writes a monthly briefing for the Oxford Research Group. His books include Why We’re Losing the War on Terror (Polity, 2007), and Losing Control: Global Security in the 21st Century(Pluto Press, 3rd edition, 2010). He is on twitter at: @ProfPRogers

This article first appeared on openDemocracy 12 April 2013.

Korea, pion in het machtsspel tussen de grote mogendheden

  

De VS proberen Zuid-Korea in een conflict met zijn noorderbuur te verwikkelen om het regime aldaar ten val te brengen. Dat zegt de Britse journalist Dan Glazebrook in bovenstaande videoclip van het programma Op-Edge van 5 april op de Russische satellietzender RT. NRC-webredacteur Peter Zantingh vat de ontwikkelingen op het Koreaans schiereiland samen als: “Blaffende honden bijten niet, hoewel de oorlogstaal gevaarlijk is”, maar blijft het antwoord schuldig op de vraag waarom Noord-Korea de dreigementen aan elkaar rijgt. Op Radio 1 komt Dirk De Ruyver niet verder dan dat de dreiging van Noord-Korea veel aandacht krijgt in de Japanse media, maar het leven daar verder zijn gewone gang gaat. En Elsevier-columnist Afshin Ellian meent: het suïcidale regime gaat tot het uiterste om de machtsbalans te verstoren en ontwikkelt zich tot een internationale dreiging. Het Westen moet het gevaarlijke Noord-Koreaanse regime verdrijven, de as van het kwaad moet worden geëlimineerd, aldus nog Ellian.

Ook de Nederlands-Britse journalist en publicist Ian Buruma vindt dat er aan het Noord-Koreaans politieke systeem een steekje los is, maar doet tenminste een poging om “de mix van ideologisch fanatisme, boosaardige realpolitik en vervolgingswaanzin” in de context van de geschiedenis te plaatsen. Na de val van het Japanse Rijk in 1945, dat sinds 1910 niets ontziend over Korea had geheerst, werd het noorden bezet door de Sovjetunie en het zuiden door de VS. De Sovjets plukten een onbekende Koreaanse communist, Kim Il-sung, uit een legerkamp in Vladivostok en installeerden die in Pyongyang als leider van Noord-Korea. De mythes over zijn heldhaftig optreden tijdens de oorlog en zijn goddelijke status volgden snel en er ontstond een ware cultus over zijn persoon. De Kim-dynastie werd onderdeel van de staatsreligie.

Voor Buruma past de macht van de familie Kim en de vervolgingswaanzin die vervlochten is met het Noord-Koreaanse regime in een geschiedenis die veel verder teruggaat dan 1945. Geklemd tussen China, Rusland en Japan, heeft het Koreaans schiereiland lang gefungeerd als bloedig slagveld van de grote mogendheden. Het land kon maar overleven door de ene wereldmacht uit te spelen tegen de andere, en door zich dienstbaar op te stellen, vooral bij de Chinese keizers, in ruil voor bescherming. Deze erfenis heeft geleid tot een diepe angst en afschuw voor afhankelijkheid van sterkere landen. Kim Il-sung en diens zoon Kim Jong-il waren typische Koreaanse heersers, die China uitspeelden tegen de Sovjetunie, zich verzekerden van bescherming door beide landen, maar ongegeneerd de Zuid-Koreanen bestempelden als laffe lakeien van het Amerikaans imperialisme, aldus Buruma.

Net als de berichtgeving in de klassieke media blijft Buruma’s poging om de houding van de Noord-Koreanen te duiden aan de oppervlakte. De dreiging met kernwapens lijkt dan krankzinnig, een nadere analyse leert dat Washington Noord-Korea dwingt die weg te bewandelen. Het land vormt geen bedreiging van betekenis in vergelijking met het optreden van kernmacht VS, de strategische pivot naar Azië en de militaire manoeuvres langs de Koreaanse kust. De historische context die Buruma enkel aanstipt gaat veel verder. Zo deden de Koreanen in 1919, onder Japanse bezetting, tevergeefs een beroep op de grote mogendheden - na de Eerste Wereldoorlog in Versailles bijeen - om hun onafhankelijkheidsbeweging te steunen. Japan kreeg de controle over het Oosten en sloeg de Koreaanse democratiseringsbeweging hardvochtig neer.

Tegen het einde van de Tweede Wereldoorlog werden over heel Korea volkscomités opgericht en keerden Koreaanse bannelingen terug uit China, de VS en Rusland om het land voor te bereiden voor onafhankelijkheid en democratisch bestuur. Op 6 september 1945 werd de Koreaanse Volksrepubliek (KVR) uitgeroepen, met een progressieve agenda. Maar de KVR schoot geen wortel toen de VS, in samenspraak met Rusland, China en Engeland - zonder enige inspraak van de Koreanen zelf - het land in het kader van de dekolonisering van Korea “tijdelijk” langs de 38^e breedtegraad in twee staten opdeelden. De VS hielden de controle over de hoofdstad Seoul en de belangrijkste havens. Het is precies deze verdeling die aanleiding gaf tot een vijf jaar aanslepende revolutie en contrarevolutie, die escaleerden in de Koreaanse oorlog.

In eerste instantie heetten de Koreanen de VS welkom, tot generaal John Hodge, de militaire gouverneur onder generaal Douglas MacArthur, de KVR verbood en vrij baan gaf aan de grootgrondbezitters, industriëlen en collaborateurs van de rechtse Koreaanse Democratische Partij. Dat gaf het startschot tot massale stakingen en demonstraties die door de Amerikanen bloedig de kop werden ingedrukt. Vervolgens keerde de Koreaanse banneling Syngman Rhee, die al 40 jaar in de VS had gewoond, terug in het persoonlijke vliegtuig van MacArthur. Rhee vormde onder Amerikaanse auspiciën een nationale regering, maar rekende in 1947 af met “links” door hun leiders om te brengen. Nadat de VS in 1948 verkiezingen onder VN-toezicht hadden doorgedrukt die het bestuur over het verdeelde Korea moesten legitimeren kwam Rhee op 71-jarige leeftijd aan de macht in een land in volle oproer.

Het bloedbad op het Koreaanse eiland Jeju in 1948 is voorloper van de huidige Amerikaanse escalatie in Azië. Toen de eilandbewoners bleven protesteren tegen de Amerikaanse militaire regering sloeg Rhee onder Amerikaanse bevel de opstand met harde hand neer: een derde van de bevolking dood of verdreven, 40.000 huizen plat en 270 van de 400 dorpen weggevaagd. Ook op het Koreaanse vasteland werd niets ontziend opgetreden. Oktober 1948 namen 2000 opstandige militairen de havenstad Yosu over. Nadat ook enkele andere omliggende steden waren bevrijd, de Volkscomités geherinstalleerd en volksrechtbanken opgericht om politie, grootgrondbezitters, ambtenaren en andere aanhangers van de dictatuur van Rhee te berechten werd de rebellie bloedig de kop ingedrukt in opdracht van het Amerikaanse leger. Dat was het startschot voor de Koreaanse oorlog.

S. Brian Willson zegt daarover: “De Koreaanse oorlog was een uitvloeisel van de strijd van eilandbewoners op Jeju om zich te ontdoen van de tirannie van de door de VS gesteunde Rhee en zijn kliek van rijke aanhangers. De door de VS opgelegde verdeling van Korea in 1945 tegen de wens van de overgrote meerderheid van de Koreanen in was de voornaamste oorzaak van de Koreaanse oorlog die vijf jaar later uitbrak. In de oorlog werd in Korea vooral het noorden platgebombardeerd en kwamen vier miljoen Koreanen om, waarvan drie miljoen, een-derde van de bevolking, in het noorden, naast een miljoen Chinezen. Een ongelooflijke internationale misdaad die nog steeds niet wordt erkend: vijf miljoen mensen kwamen om en 10 miljoen Koreaanse families werden permanent van elkaar gescheiden”.

De biografie van de 39^e Amerikaanse president, Harry Truman op de website van het Witte Huis, doet heel wat luchtiger over dit onderwerp: Noord-Korea viel juni 1950 Zuid-Korea aan, de VN en de VS moesten de agressie een halt toeroepen, VN-strijdkrachten verdedigden een linie boven de Zuid-Koreaanse grens en Truman hield de oorlog zo beperkt mogelijk om een conflict met China of Rusland te voorkomen. De Nederlandstalige Wikipedia verdraait de werkelijkheid tot in het absurde: “Noord-Korea werd gesteund door de Sovjet-Unie. Zuid-Korea werd door de Amerikanen praktisch aan zijn lot overgelaten. De Noord-Koreaanse regeringsleider Kim Il-sung besloot daarop om Zuid-Korea te veroveren”.

Gegeven de historische context neemt Noord-Korea de Amerikaanse dreiging serieus. Het weet dat dezelfde Truman in 1945 opdracht gaf om niet één atoombom, maar verschillende bommen tegen Japan in gereedheid te brengen, en de bommen op Hiroshima en Nagasaki niet specifiek gericht waren op militaire doelwitten.[1] Het heeft gezien hoe Amerika Irak op de korrel nam, een miljoen Iraki’s ombracht, 4,5 miljoen mensen op de vlucht joeg en voormalig bondgenoot Saddam Hussein ophing. Het weet dat de Libische leider Moammar Gadhafi, wiens land net als Irak juist zijn kernwapenprogramma had stopgezet, hetzelfde lot onderging. Het ziet zich geconfronteerd met 28.500 Amerikaanse troepen in Zuid-Korea en regelmatige manoeuvres langs de Koreaanse kust, die tijdens de regering-Obama en na de dood van Kim Jong-il agressiever zijn geworden.

Noord-Korea is niet gediend van deze manoeuvres. Als men die plaatst tegen de achtergrond van de pivot van president Obama, waarbij 60% van de Amerikaanse zeemacht in Azië wordt gestationeerd, kan men begrijpen waarom Noord-Korea denkt kernwapens nodig te hebben. Als onderdeel van deze pivot is Washington van plan een omvangrijke marinebasis te installeren op Jeju, dat tegenwoordig wordt aangeduid als “Vredeseiland”. Bovendien ontwikkelt de VS tactische mini-nukes die in oorlogstijd kunnen worden ingezet. President Obama mag dan oproepen tot een wereld zonder kernwapens, tegelijk heeft hij het budget voor kernwapens verhoogd en groen licht gegeven voor een omvangrijke modernisering van het Amerikaanse arsenaal.

En terwijl China overleg tussen de VS en Noord-Korea aanmoedigt geven de VS forfait. Zo blijft Korea een pion in de machtsstrijd tussen de VS, China en Rusland. In deze strijd hebben landen als Australië en Japan hun ziel verkocht aan de VS en de NAVO. Noord-Korea koestert zijn onafhankelijkheid. De VS mogen dan niet onder de indruk zijn van het onbeduidende Noord-Korea met zijn laagtechnologische bommen en raketten, in de media gebruiken ze elke Noord-Koreaanse test als excuus om de escalatie op te voeren. Misschien hebben de VS een boeman nodig om hun defensiebegroting op niveau te houden. Het wordt tijd dat de wereld doorkrijgt wat er werkelijk aan de hand is in Azië en het Koreaans schiereiland.

[1] Tsuyoshi Hasegawa: “Racing the Enemy”, p. 135.