zondag 13 april 2014

Wat de VS beweegt in de Oekraïne-crisis




Source: U.S. Energy Information Administration, IHS EDIN, and International Energy Agency



Een vreedzame uitweg uit de crisis in Oekraïne lijkt verder weg dan ooit. De coup die eerder Anglo-Amerikaanse dan Europese belangen moest dienen versterkt de as Rusland-China en lijkt het einde van het Amerikaanse imperium in te luiden.


Aanstaande donderdag zouden de buitenlandministers van de EU, Rusland, Oekraïne en de VS bijeen moeten komen in Genève. De Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken John Kerry hoopt daar de Oekraïne-crisis te kunnen de-escaleren, aldus zijn woordvoerder. Maar Rusland dreigt weg te blijven nu het interim-regime de opstand in het oosten met harde hand de kop wil indrukken en Kerry olie op het vuur gooit: Rusland zou de onrust in het oosten van Oekraïne aanwakkeren. En hij kondigde nieuwe sancties aan. Dit maal worden enkele “separatisten” op de Krim geviseerd, en het daar gevestigde gasbedrijf Chernomorneftegaz. Allemaal stappen die druk leggen op de diplomatie. Gaat het hard tegen hard, of wordt er toch nog overlegd?

De VS duldt geen concurrentie van wereldmachten in spe

Om de Oekraïne-crisis in de juiste context te plaatsen moet men enkele decennia teruggaan in de geschiedenis. De VS kwam uit de Koude Oorlog als veruit de machtigste mogendheid ter wereld en maakte er geen geheim dat het geen concurrentie van wereldmachten in spe zou dulden. De Defense Planning Guidance van 1992 van vader Bush, en de National Security Strategy van 2002 van Bush jr. die het begrip preëmptieve oorlog introduceerde laten daarover aan duidelijkheid niets te wensen over.

Maar in het Oekraïne-dossier ging de supermogendheid duidelijk in de fout. Het heeft de crisis zelf uitgelokt. De Russische president Putin wordt geleid door geopolitieke motieven die voor elke grote mogendheid gelden. Na de Koude Oorlog hadden de Russen met tegenzin de toetreding van Polen en de Baltische staten tot de NAVO geduld, maar zich duidelijk verzet tegen de in 2008 aangekondigde uitbreiding met Georgië en Oekraïne. Het Russische militaire optreden tegen Georgië van augustus 2008 was vooral bedoeld om die toetreding te doorkruisen. Het Westen was dus gewaarschuwd.

De NAVO is al lang niet meer de verdedigingsorganisatie van tijdens de Koude Oorlog, maar een verlengstuk van het agressieve optreden van de VS in de wereld. De organisatie had moeten worden opgedoekt met het verdwijnen van het Warschaupact na de Koude Oorlog. Dat het Westen sindsdien Rusland voortdurend viseert dient om de voormalige Sovjetrepublieken die interessant zijn vanwege grondstoffen, energie en strategische ligging tussen Azië, Europa en Afrika, onder controle te krijgen.

De Gazprom-pijpleidingen zouden kunnen worden genationaliseerd

Oekraïne is belangrijk voor het Westen. Europa is voor 40% afhankelijk van Russisch gas, en dat wordt vooral via pijpleidingen door Oekraïne van het Russische Gazprom getransporteerd. Aangemoedigd door Washington om de handelsrelaties tussen Europa en Rusland te dwarsbomen tekende de Amerikaanse oliemaatschappij Chevron november 2013 een exploratiecontract met de regering-Yanukovych. Men moet de regeringswissel in Kiev tegen die achtergrond bezien en zou kunnen veronderstellen dat een prowesterse regering de Gazprom-pijpleidingen door Oekraïne zou kunnen nationaliseren en in handen geven van Chevron.

De coup moest Anglo-Amerikaanse belangen dienen, niet die van de EU

In een vergadering met Chevron kondigde Victoria Nuland, Amerikaans staatssecretaris voor Oost Europa, aan dat de regering-Obama US$5 miljard had geïnvesteerd “om de democratie in Oekraïne te bevorderen”. De coup moest duidelijk Anglo-Amerikaanse belangen en niet die van de EU dienen. Europa is immers niet soeverein. Het wordt geregeerd door vazalregeringen die schatplichtig zijn aan Washington en Londen. Vergeet niet hoe haastig Brussel was met voorstellen om Rusland sancties op te leggen die uiterst problematisch zouden zijn voor het Europese bedrijfsleven en de bevolking. En denk aan het uitgelekte telefoongesprek[1] tussen Nuland (“fuck the EU”) en Geoffrey Pyatt, de Amerikaanse ambassadeur in Oekraïne.

Toen Oekraïne november vorig jaar een overeenkomst met de EU zou sluiten en daarmee tot het Westerse kamp toetreden met uitsluiting van Moskou, deed Putin het land een beter voorstel. Nadat president Yanukovych dat voorstel aanvaardde waren de rapen gaar: mensen op straat, geweld, doden en gewonden, en Moskou verguisd. De regering-Obama verleende steun aan de protesten, de situatie liep uit de hand en Yanukovych werd verdreven. Een prowesterse interim-regering met rechts-extremistische trekjes trad aan, en de Amerikaanse ambassadeur die de demonstranten openlijk had aangemoedigd sprak van een dag voor de geschiedenisboekjes.

De coup luidt eerder het einde van het Amerikaanse imperium in

Die geschiedenisboekjes zouden het keerpunt in Oekraïne wel eens anders kunnen beschrijven dan wat de Amerikaanse ambassadeur in gedachten had. In plaats van de toetreding van Oekraïne tot de club van het Westen zou de ommekeer misschien eerder het begin van het eind van het Amerikaanse imperium kunnen inluiden. De overstap van Oekraïne bleek geen voldongen zaak. Putin zag in de ontwikkelingen in zijn buurland een bedreiging van de Russische strategische belangen. Sinds de Koude Oorlog bleef de VS met Rusland omgaan als met een potentiële vijand en installeerde ondanks Russisch protest een raketafweersysteem in Oost Europa.

Het is een raadsel waarom Washington niet had voorzien dat het voor Rusland niet bij de waarschuwing van 2008 zou blijven. De Krim sloot zich aan bij Rusland en Moskou maakte duidelijk dat het zijn omvangrijke economische macht zou inzetten om elke Rusland-vijandige regering in Kiev te ondermijnen. Men kan van mening verschillen of het Russische optreden nu al of niet strookt met het internationaal recht, maar dat kan men ook over het Amerikaanse optreden rond de Oekraïne-crisis. De Russische leider bekreunt zich in dit dossier niet over juridische argumenten, voor hem speelt het geopolitieke resultaat. Met een dreigende situatie aan zijn grenzen heeft hij geen keus, hij moet vastberaden optreden.

De reactie van het Westen is onthutsend. Hoe kan het Westen onderhandelen met  Putin als die door de vroegere Amerikaanse buitenlandminister en gedoodverfd 2016-presidentskandidaat Hillary Clinton als een nieuwe Hitler wordt bestempeld? Washington wil Oekraïne bewapenen tegen “een Russische invasie”, maar zelfs havik John McCain weet dat bewapening het verschil niet maakt. De EU tekende een overeenkomst met de interimregering. De NAVO laat gevechtsvliegtuigen Estland, Letland en Litouwen bewaken, en stuurt AWACS naar Polen en Roemenië. Polen vraagt twee NAVO-brigades gepantserde infanterie, 10.000 man. Georgië, Azerbeidzjan en Armenië krijgen meer NAVO-steun, de NAVO plant manoeuvres met Oekraïne, er gaat opnieuw een Amerikaanse oorlogsbodem naar de Zwarte Zee, en de Amerikaanse vice-president Joe Biden gaat  naar Kiev om de interim-regering een hart onder de riem te steken.

Moskou kan het spel tegen Oekraïne en het Westen hard spelen

Een dergelijke reactie, en het nemen van strafmaatregelen terwijl men blijft trekken aan Oekraïne, kan de zaak alleen maar verder compliceren. Het Westen heeft maar weinig opties, maar Moskou kan het spel tegen Oekraïne en het Westen hard spelen. De aanhechting van de Krim is een voldongen feit, en het Russische leger staat klaar om Oost Oekraïne binnen te vallen. Moskou kan de samenwerking met Washington over Iran en Syrië terugdraaien, het de VS moeilijk maken bij de terugtrekking uit Afghanistan. En het kan Oekraïne en de EU met gasleveringen de economische duimschroeven aanleggen. Europa beseft dat aan het vinden van nieuwe gasleveranciers een serieus prijskaartje hangt, nog afgezien van het feit dat het Amerikaanse aanbod van schaliegas berust op een ergerlijk praatje voor de vaak.

Het Westen moet - beter laat dan nooit - de belangen van Rusland erkennen en voorkomen dat Oekraïne volledig uiteenvalt. Het moet bekendmaken dat Oekraïne en Georgië niet tot de NAVO toetreden, dat Amerika zich niet bemoeit met verkiezingen in Oekraïne en geen steun verleent aan een duidelijk anti-Russische regering in Kiev. Het moet eisen dat toekomstige regeringen in Oekraïne minderheidsrechten respecteren, specifiek voor wat het gebruik van het Russisch als officiële taal betreft. Oekraïne moet dus neutraal, onafhankelijk, blijven, tussen Oost en West. Het Westen heeft net als Rusland belang bij een buffer tussen Rusland en de NAVO.

Gegeven de recente retoriek en aanvullende sancties ziet het er voor het geplande overleg niet goed uit. Komen de partijen er niet uit en voert het Westen de druk nog op, dan drijft dat het welvarende en grondstofrijke Rusland in de armen van China. Tijdens het bezoek van Putin aan China in mei volgt de slotronde van onderhandelingen over de levering van aardgas. Als daarbij een aanzet wordt gegeven voor een nieuwe, op grondstoffen gebaseerde reservemunt die de dollar het nakijken geeft luidt dat het einde in van de alleenheerschappij van de VS op het wereldtoneel. De zwakke dollar heeft maar een klein duwtje nodig om te bezwijken. Is het dan toch wanhoop dat Washington beweegt?


[1] de BBC heeft een transcriptie gepubliceerd, en WSWS legt uit dat het gesprek bevestigt dat de VS en EU de regeringswissel hebben bekokstoofd

woensdag 9 april 2014

US defence secretary clashes with Chinese counterpart



By Peter Symonds
 

Secretary of Defense Chuck Hagel and China's Minister of National Defense Gen. Chang Wanquan hold a joint press conference in the Pentagon Press Briefing Room August 19, 2013. DoD Photo by Glenn Fawcett

In a joint press conference in Beijing yesterday, US Defence Secretary Chuck Hagel and Chinese Defence Minister Chang Wanquan traded barbed comments over territorial disputes in the South China and East China Seas. The public display of hostility is another warning of the dangerous tensions that the Obama administration’s “pivot to Asia” has provoked throughout the region.

Hagel set the stage for the verbal clash with Chang earlier in the week, when in Tokyo he compared China’s territorial claims in nearby waters to Russia’s annexation of Crimea. “You cannot go around the world and redefine boundaries and violate territorial integrity and the sovereignty of nations by force, coercion or intimidation, whether it’s in small islands in the Pacific or in large nations in Europe,” he said.

In both Europe and the Pacific, however, it has been Washington’s provocative actions that have inflamed tensions. In Ukraine, the US engineered a fascist-led coup in Kiev that prompted Russia to annex Crimea where its Black Sea fleet is based. In the Asia-Pacific, US has backed allies such as Japan and the Philippines to take a far more assertive stance over their territorial claims against China.

In Beijing, Hagel repeated Washington’s standard line that “the United States takes no position on individual claims” in the disputes between Japan and China over the Senkaku/Diaoyu islands. Clearly, however, the US does support the “boundaries” and “territorial integrity” as defined by Japan and the Philippines, against any attempt by China to assert its claims.

Moreover, as Hagel made absolutely clear, the US is prepared to back its allies with military force. He told the press conference: “The Philippines and Japan are long-time allies of the United States... We have mutual self-defence treaties with each of those countries.” Then, wagging his finger, Hagel added that the US was “fully committed to those treaty obligations”—that is, to go to war against China if need be.

Hagel also publicly criticised China for declaring an air defence identification zone (ADIZ) in the East China Sea last November “unilaterally, with no collaboration, no consultation.” In response, the Pentagon immediately challenged China’s ADIZ by flying nuclear-capable B-52 bombers into the airspace without prior notification. The potential for a US air clash with China put the entire region on a knife-edge.

Hagel, however, blamed China for “tensions, misunderstandings... [that] could eventually add to, and eventually get to, dangerous conflict.” Such accusations against Beijing are being exploited by the US to justify its “rebalance”, or build-up of military forces throughout Asia aimed at encircling China. While in Japan, Hagel announced the dispatch of two more Aegis destroyers equipped with anti-ballistic missiles systems to Japanese bases.

Chinese defence minister Chang insisted: “It is Japan who is being provocative. If you come to the conclusion that China is going to resort to force against Japan, that is wrong... We will not take the initiative to stir up troubles.” He called for the resolution of the island disputes through negotiation, but added that China had “indisputable sovereignty” of the Senkaku/Diaoyu islets. “On this issue, we will make no compromise, no concession—not even a tiny violation is allowed... We are prepared at any time to cope with any type of threats and challenges,” he warned.

Hagel pressed Chang on other issues, calling on China to do more to rein in North Korea. He also appealed for the Chinese military to be more open about its cyber warfare capabilities. “More transparency will strengthen China-US relations,” Hagel said. “Greater openness about cyber reduces the risk that misunderstanding and misperception could lead to miscalculation.”

Hagel’s remarks are utterly cynical. Former NSA contractor Edward Snowden has exposed the massive electronic spying operations of the US military and intelligence agencies throughout the world that particularly target China. Washington claims that the Chinese military has been involved in economic espionage, yet last month the New York Times reported that the US intelligence agencies had hacked into the networks of the Chinese telecommunications giant, Huawei.

The New York Times has also reported that the Pentagon, several months ago, had briefed Chinese military officials on its cyber warfare capabilities. The US is planning to triple the number of cyber warfare specialists to 6,000 by the end of 2016. During his comments yesterday, Hagel made clear that the purpose of the US briefing—undoubtedly very limited in scope—was to solicit a Chinese briefing. In response, Chang declared that China’s cyber activities “will not pose a threat to others.”

Hagel had billed his visit to Beijing as an attempt to improve defence relations between the two countries. On Monday, he became the first foreign official to be given a tour of China’s first aircraft carrier, the Liaoning. The constant US calls for greater Chinese transparency about its defence capacities, have nothing to do with easing tensions. Rather while the US closely guards its military secrets, it is seeking to gauge the capacities of China as precisely as possible.

The Washington Post caught the mood of the Hagel-Chang press conference—“icy body language and barbs telegraphed a relationship utterly devoid of warmth and very much saddled with suspicion.”

The tensions were also evident when Hagel addressed the National Defence University later yesterday. He was challenged by one officer who accused the US of stirring up trouble in the East China and South China Seas because it feared someday that “China will be too big a challenge for the United States to cope with.” He continued: “Therefore you are using such issues... to make trouble to hamper [China’s] development.”

Hagel lamely responded, by declaring that “the American rebalance to Asia Pacific is not to contain China.” He will have convinced no one in the audience. The whole purpose of Hagel’s trip to the region—in advance of Obama’s tour later this month—is to reinforce the message that the US military build-up in the region against China will continue.

This article first appeared on World Socialist Web Site (WSWS) on 9 April 2014, and was republished with permission.

maandag 24 maart 2014

US and NATO use Ukrainian crisis to advance military build-up in Eastern Europe



By Patrick O’Connor



Statements issued by White House and NATO officials over the weekend on the Ukrainian crisis, including allegations that Russia is poised to invade several of its neighbours, point to advanced preparations by US imperialism for a heightened military build-up across Eastern Europe.

US President Barack Obama today begins a four-day trip to Europe, beginning in The Hague, Holland. On the sidelines of a pre-scheduled Nuclear Security Summit there, Obama has convened a meeting on Ukraine involving the leaders of Britain, Canada, France, Germany, Italy, and Japan—the G8 minus Russia.

After working with Germany to orchestrate a regime-change operation in Ukraine, Washington’s aim is to diplomatically isolate Vladimir Putin’s administration and consider further damaging economic sanctions against Russia, while also developing trade and energy mechanisms that bring Ukraine and other Eastern European states under the strategic control of the US and EU. On Wednesday, Obama will meet in Brussels with European Union officials and NATO Secretary General Anders Fogh Rasmussen.

NATO’s Supreme Allied Commander, US Air Force General Philip Breedlove, yesterday issued a bellicose denunciation of Russia. He accused the Putin administration of building up its military forces on Russia’s western borders and of preparing to intervene into Transnistria, a part of the former Soviet republic of Moldova that has a significant ethnic Russian population and which attempted to become independent following the disintegration of the USSR. Breedlove also raised the spectre of Russian troops invading the Baltic states of Estonia, Latvia and Lithuania.

“The [Russian] force that is at the Ukrainian border now to the east is very, very sizeable and very, very ready,” Breedlove declared at an event held by the German Marshall Fund think-tank. “There is absolutely sufficient force postured on the eastern border of Ukraine to run to Transnistria if the decision was made to do that, and that is very worrisome.”

After referring to the Russian annexation of Crimea, the NATO commander asked: “How do we change our deployment? How do we change our readiness? How do we change our force structure such that we can be ready in the future? We need to think about our allies, the positioning of our forces in the alliance and our readiness of our forces in the alliance, such that we can be there to defend against them if required, especially in the Baltics and other places.”

Breedlove added that Russia was now acting as “an adversary” of NATO—underscoring the active preparations of the US and its European allies to launch a war against Russia.

Obama’s deputy national security adviser Tony Blinken, speaking on CNN yesterday, backed Breedlove’s statements, declaring that it was “deeply concerning to see the Russian troop build-up on the border.” Blinken added that “it’s possible that they’re preparing to move in [to Ukraine].”

Polish Defence Minister Tomasz Siemoniak declared on Saturday that Washington “must increase its [military] presence in Europe, also in Poland.” During US Vice President Joe Biden’s visit to the country last week, Siemoniak explained, “There was a clear expectation from our side, and also from all NATO allies [in] Eastern Europe, that we expect a larger military presence of the US and that this eastern flank of NATO must be strengthened.”

Siemoniak added that it was “natural”, given developments in Ukraine, to discuss the prospect of a permanent, major US base in Poland.

These statements, which follow the US deployment of twelve F16 fighter jets and 300 troops to Poland earlier this month, underscore the brazen hypocrisy of the White House and its allies. Washington is now drumming up a war scare over alleged Russian troop movements within the country’s own borders, while at the same time the US armed forces are being deployed in a provocative effort to cordon off Russia from its neighbours.
The installed regime in Kiev is also ratcheting up the rhetoric. Foreign Minister Andrii Deshchytsia yesterday appeared on US television and stated that the prospect of military conflict with Russia was “very high” and “growing.” He added: “We are ready to respond… It’s very difficult to keep people restrained, and they are patriots of their homeland ... [It] would be difficult for them just simply sit or stay and look at Russia invading their country.”

Deshchytsia’s reference to “patriots of their homeland” is an allusion to the extreme right-wing and nationalist forces that formed the base of the Washington-European operation in Ukraine, have been brought into top government posts and are being integrated into the armed forces.

Defence Minister Igor Tenyukh, one of several senior government figures who are members of the fascistic Svoboda party, yesterday bemoaned the failure of Ukrainian forces in Crimea to attack Russian troops. Over the weekend, Russian forces secured control of the Belbek air base, one of the few remaining bases in Crimea still occupied by Ukrainian troops.

Speaking to journalists in Kiev, Tenyukh declared that “our commanders had the authorisation to use force.” However, he complained: “Unfortunately, the commanders made decisions on the spot. They chose not to use their weapons in order to avoid bloodshed.”

Having installed a regime in Ukraine that includes forces intent on triggering a war between the US and Russia, the White House is now preparing to build up its military capacities. Republican congressman Mike Rogers, chair of the House of Representatives intelligence committee, yesterday told NBC’s “Meet the Press” that Obama’s rhetoric did not “match the reality on the ground.” He demanded military aid that the Ukrainian government “can use to really protect and defend themselves.”

Obama’s deputy national security adviser Tony Blinken responded by declaring that the prospect of directly arming Ukraine was currently being reviewed.

This article first appeared on World Socialist Web Site (WSWS) on 24 March 2014, and was republished with permission.