maandag 1 september 2014

US and Europe escalate provocations against Russia


By Johannes Stern


The European Union summit held in Brussels over the weekend represents a major escalation of the aggression by the Western powers against Russia, raising the specter of full-blown war in Europe and even a nuclear war between NATO and Russia.

Ukrainian President Petro Poroshenko, the business oligarch and leader of the right-wing regime installed by the Western powers in Kiev, set the tone for the summit. He urged the EU to take a tougher stance against Russia, which he accused of “military aggression and terror.”

“We are very close to the point of no return, the point of no return is full-scale war, which is already happening in the territories controlled by the separatists,” Poroshenko said at a news conference.

Standing alongside European Commission President Juan Manuel Barroso, Poroshenko alleged that Kiev still hoped for a political settlement of the conflict, but then painted a picture of war.

“We are too close to a border where there will be no return to the peace plan,” he said, claiming that since Wednesday, “thousands of foreign troops and hundreds of foreign tanks are now on the territory of Ukraine, with a very high risk not only for the peace and stability of Ukraine but for the peace and stability of the whole of Europe.”

EU officials and European heads of state joined in the allegations and threats of war against Russia. British Prime Minister David Cameron described the situation in Ukraine as “deeply serious,” adding: “We have to show real resolve, real resilience in demonstrating to Russia that if she carries on in this way the relationship between Europe and Russia, Britain and Russia, America and Russia will be radically different in future.”

Dalia Grybauskaite, the president of Lithuania, a NATO member, took an even more aggressive tone: “It is the fact that Russia is in a war state against Ukraine. That means it is in a state of war against a country which would like to be closely integrated with the EU. Practically Russia is in a state of war against Europe,” she said from the summit.

She demanded, “We need to support Ukraine, and send military materials to help Ukraine defend itself. Today Ukraine is fighting a war on behalf of all Europe.”

Assertions that Western politicians are merely reacting to a Russian aggression against Ukraine and now have to defend Europe against Russia are lies. This crisis has been instigated by the imperialist powers, above all Germany and the US, which organized a fascist-led coup against the pro-Russian Ukrainian government of President Viktor Yanukovych. Now the EU and NATO are collaborating closely with the puppet regime they installed to militarily crush pro-Russian rebels in eastern Ukraine as part of their broader plan to encircle and ultimately subjugate Russia.

In comments cited by Russian news agencies, Russian President Vladimir Putin blamed the crisis in Ukraine on the NATO powers, accusing them of supporting a “coup” in Ukraine in February.

“They should have known that Russia cannot stand aside when people are being shot almost at point-blank range,” Putin said. Now, despite the fact that their political adventure is blowing up in their faces, the imperialist powers continue to seize upon the manufactured crisis in Ukraine to ratchet up tensions with Russia.

Echoing Poroshenko’s comment by saying that Russia was pushing the conflict in Ukraine toward “the point of no return,” Barroso threatened that European leaders would take new, tougher measures to make Moscow “come to reason.” The president of the European Council, Herman Van Rompuy, said that the European heads of state had agreed to take “further significant steps” if Russia did not back down within a week.

“Everybody is fully aware that we have to act quickly given the evolution on the ground and the tragic loss of life of the last days,” Van Rompuy said.

German Chancellor Angela Merkel said that further sanctions were needed, as “the situation has deteriorated considerably in the last few days,” and would be imposed “if this situation continues.” Despite her numerous phone calls with Putin, Merkel said she could not make “a final judgment” on his intentions and whether Putin seeks to take “further parts of the country under his control.” She said that Germany “will certainly not deliver weapons, as this would give the impression that this is a conflict that can be solved militarily,” but indicated that other European countries might take a different stance on this issue.

There are signs that the factions in the imperialist governments that foresaw a Russian reaction to the Western provocations are increasingly taking the lead in pushing for a full-blown militarization of Europe and a possible war with Russia.

The current issue of the major German news magazine Der Spiegel published yesterday runs an article under the headline, “Level 4.” It states that the “hardline faction within NATO is on the rise” and insists that “they want much more than economic sanctions.”

Der Spiegel writes, “Poland and the Baltic States promote a demonstrative break with Moscow, and they are receiving increasing support. Canada, which hosts over one million people of Ukrainian descent, has now taken their side. ‘Diplomacy is reaching its limits in the face of continued Russian aggression,’ said even the foreign minister of Luxembourg, Jean Asselborn. ‘The question is posed, if there can be any diplomatic solution with Putin at all.’ Several Eastern European governments are coming to similar conclusions.”

On Friday, the Financial Times reported that seven NATO states plan the creation of a new so called “rapid reaction force” of at least 10,000 soldiers as part of plans to strengthen NATO. The force would be led by Britain. Countries involved include Denmark, Latvia, Estonia, Lithuania, Norway and the Netherlands. Canada has also expressed an interest. According to the FT, the force includes air and naval units as well as ground troops for rapid deployment and regular exercises in Eastern Europe. Cameron is expected to announce the creation of the force coinciding with the upcoming NATO summit in Wales later this week.

On Sunday, Germany’s Frankfurter Allgemeine Sonntagszeitung (FAS) newspaper led with the headline, “NATO goes east: military bases, armament depots and intervention forces,” reporting that NATO plans to deploy five bases in Eastern Europe. At each base in Latvia, Lithuania, Estonia, Romania and Poland, up to 600 servicemen will be stationed.

The paper also reports that more soldiers will be stationed at the regional NATO headquarters in Stettin, Poland, which is currently led by Germany, Poland and Denmark. In “case of emergency,” it will host 60,000 troops. The FAS writes that these plans are part of a “readiness action” plan to be discussed in detail at the summit. It brands Russia as a “threat to Euro-Atlantic security.”

Since the crisis began, the most aggressive elements within NATO, which are close to Washington and especially to the neo-conservative faction within the American ruling elite, have sought to transform the NATO into an anti-Russian alliance and place Europe on a permanent war footing against Russia. This is now happening with breathtaking speed.

In another landmark decision, European leaders decided that Polish prime minister Donald Tusk will succeed Van Rompuy on December 1. The British Guardian described him as “a leading EU hawk on the Kremlin and the crisis in Ukraine,” stressing that “Poland has been leading the campaign for a more energetic anti-Putin and pro-Ukraine policy.“

This article first appeared on World Socialist Web Site (WSWS) on 1 September 2014, and was republished with permission.

woensdag 13 augustus 2014

Premier Mark Rutte, gemangeld tussen de grootmachten





De Nederlandse minister-president Mark Rutte en de Amerikaanse president Barack Obama tijdens de Nuclear Security Summit 2014 (NSS). Foto: Flickr Minister-President

Op 21 juli 2014 maakte de Nederlandse minister van Buitenlandse Zaken Frans Timmermans in de VN Veiligheidsraad grote indruk bij de stemming van resolutie 2166 over de ramp met vlucht MH17 waarbij 298 mensen omkwamen, waaronder 195 Nederlanders. “Nederland is bereid om in nauwe samenwerking met de betreffende landen, de Verenigde Naties en de ICAO[1], de leiding op zich te nemen in het onderzoek[2] naar de oorzaak van de tragedie. “Ik ben mij bewust van onze verantwoordelijkheid,” aldus de zichtbaar aangeslagen minister, die de Veiligheidsraad nadrukkelijk wees op haar verantwoordelijkheid om zo nodig aanvullende maatregelen te treffen om “de veiligheid en beveiliging van de rampplek en de internationale onderzoekers” te waarborgen. Vervolgens werd de resolutie met eenparigheid aangenomen.

Timmermans mag dan “buitengewoon intelligent [en] eloquent” zijn, erg doortastend is hij in het onderzoek naar de oorzaak niet geweest. De zwarte dozen werden door de “rebellen” geborgen en overgedragen aan de Maleisische delegatie die ze vervolgens naar een laboratorium in het Verenigd Koninkrijk stuurde. Waren het niet de “rebellen” die het Nederlandse onderzoek bemoeilijkten, dan staken de troepen van Kiev wel stokken in het wiel. Op 11 augustus, vier weken na de ramp, zei onderzoeksleider Kees Kuijs in het Nederlandse TV-programma Nieuwsuur dat zijn team zich had beperkt tot een zoektocht naar stoffelijke resten en persoonlijke spullen, en niet had gezocht naar de oorzaak van de ramp. De rebellen zouden dat van ons niet geaccepteerd hebben, en al evenmin van een team van de Nederlandse Onderzoeksraad voor Veiligheid (OVV), aldus een weinig overtuigende Kuijs.

Geen bezoek aan crashsite, onderzoekers terug in Nederland

In een recent persbericht zegt de OVV dat een internationaal team de afgelopen weken informatie heeft verzameld en “over enkele weken” voorlopige bevindingen zal publiceren op basis van de zwarte dozen, gegevens van de verkeersleiding, radarbeelden en eventueel satellietfoto’s. Het team is naar Den Haag teruggekeerd en “om daar verder te werken.” Blijkbaar is het OVV-team wegens “de verslechterde veiligheidssituatie in Oost Oekraïne” nooit op de crashsite geweest en keerde het naar Den Haag terug op grond van een “besluit van het kabinet.” Men roept opnieuw de problematische veiligheidssituatie in om aan te geven dat het onzeker is of “de gegevens aangevuld kunnen worden met verder [forensisch-technisch] onderzoek op de crashsite.” Of men de informatie van “enkele onderzoekers onder leiding van Oekraïne [die] kort op de crashsite [zijn] geweest” meeneemt in de rapportering blijft onvermeld.

Het eerdere kort bericht van de OVV is een soort functiebeschrijving. Het onderzoek moet de toedracht achterhalen. Dat vergt een “grondig onderzoek” naar “alle beschikbare informatie.” Hier lijkt het onderzoek te gaan falen: de “informatie” van de verkeersleiding in Kiev is eenzijdig, men spreekt niet specifiek over de opnames van de gesprekken tussen toren en MH17 (die zouden zijn “verdwenen”[3]), men blijkt geen boodschap te hebben aan de uitvoerige onderzoeksgegevens die Rusland ter beschikking heeft gesteld en doet geen beroep op de informatie die in Washington beschikbaar moet zijn van spionagesatellieten die boven het oorlogsgebied hingen en de Amerikaanse vloot die op manoeuvres in de Zwarte Zee het oorlogsgebied nauwlettend in de gaten hield.

Van een serieus onderzoek komt weinig in huis

Alles duidt erop dat Nederland wordt tegengewerkt. Resolutie 2166 geeft Nederland een scala van drukmiddelen. Het had, zoals door Moskou gesuggereerd, een tweede resolutie kunnen afdwingen voor een staakt-het-vuren rond de crashzone, idealiter gewaarborgd door gewapende blauwhelmen. Het had Oekraïne kunnen aanzetten het Internationaal Strafhof (ICC) in Den Haag de verdachten te laten vervolgen. Maar voor zover bekend is van een Nederlands initiatief geen sprake. Van een serieus onafhankelijk onderzoek zoals destijds in Lockerbie zal nog weinig in huis komen: de wapenstilstand rond het rampgebied, die toch al niet werd nageleefd, werd 7 augustus door het regime in Kiev opgezegd, waarna het Oekraïense leger de crashsite probeert te veroveren “om de toegang van de onderzoekers tot de rampplek te waarborgen.” Maar voor Kiev staat de uitkomst bij voorbaat vast: Rusland is schuldig.

In Maleisië wordt daar blijkbaar anders over gedacht. Een artikel in het aan de overheid gelieerde blad New Straits Times (NST) wijst op onderzoeksjournalist Robert Parry die meent dat vlucht MH17 is neergehaald door een Oekraïens gevechtsvliegtuig. Parry citeert een TV-interview met de Oekraïens-Canadese OSCE-onderzoeker Michael Bociurkiw, die met enkele collega’s als eerste bij het nog smeulende wrak arriveerde. Sommige wrakstukken waren doorzeefd met wat leek op inslagen van zware automatische wapens en toonden ook gaten die wijzen op de inslag van een raket vol flechettes, aldus Bociurkiw. Het NST-artikel vormt een zware aanklacht tegen de Oekraïense regering, maar ook tegen Washington, Berlijn en de EU. Die hebben februari dit jaar het regime in Kiev na een door fascisten geleide putsch aan de macht gebracht. Dat zet geheime agenten en huurlingen in die de fascistische milities en eenheden van de Nationale Gardes aansturen die vechten in Oost-Oekraïne waar MH17 werd neergeschoten. Het zijn zij die een explosieve militaire confrontatie met het nucleair bewapende Rusland zoeken.

Opbod aan economische sancties

Dat de wereld Moskou onmiddellijk en luidkeels schuldig verklaart aan het neerhalen van MH17 ligt in het verlengde van de stroom kritiek op Rusland en president Poetin van de afgelopen jaren, denk aan Pussy Riot, de homowetgeving en Sochi. Die kritiek is onderdeel van een strijd rond zaken als het asiel voor klokkenluider Edward Snowden en het blokkeren van het Westerse plan om de Syrische president Assad ten val te brengen, waarmee er na Irak en Libië een abrupt einde kwam aan de geplande regimewissels in het Midden-Oosten. De aanhechting van de Krim bij Rusland, de beweerde Russische steun aan opstandelingen in Oost-Oekraïne en nu het neerhalen van MH17 waar Rusland verantwoordelijk wordt gesteld, dat alles heeft geleid tot een opbod aan economische sancties. Deze beginnende handelsoorlog doet de VS nauwelijks pijn en Rusland kan tegen een stootje. Maar het is vooral de EU die lijdt onder de Russische tegenmaatregelen.

Zeven op de tien Nederlandse bedrijven kunnen zich vinden in de sancties tegen Rusland “vanwege de inlijving van de Krim en het neerhalen van vlucht MH17[4].” Dat blijkt uit een enquête[5] onder 743 Nederlandse ondernemingen, afgenomen in opdracht van het Nederlandse Financieele Dagblad (FD) juist voor de Russische tegenmaatregelen. De krant meldt wel dat de steekproef nauwelijks agrarische bedrijven bevatte, maar niet dat van de 126.000 Nederlandse bedrijven er slechts 4.000 exporteren naar Rusland. De headline van het FD-artikel dat “de meeste Nederlandse bedrijven” achter de sancties tegen Rusland staan verdient dus enige nuance. Nu over de schuldvraag rond MH17 niets zinnigs te zeggen valt bevreemdt het dat de krant niet wilde reageren op de vraag of het onderdeel “…en het neerhalen vorige maand van vlucht MH17” als zodanig aan de respondenten werd voorgelegd.

De dappere stemming in het mercantiele Nederland slaat om

Maar rond het afgelopen weekend sloeg de dappere stemming in Nederland plotseling om. “De aankondiging donderdag dat Rusland een boycot wil van land- en tuinbouwproducten uit de Europese Unie en de Verenigde Staten, kwam in Nederland hard aan,” zo blokletterde het Financieele Dagblad (FD). “De vrees bestaat dat het politieke conflict rond Oekraïne zal leiden tot een langdurige importstop, met grote financiële gevolgen voor boeren en tuinders,” aldus het FD. Nu de tegensancties het o zo mercantiele Nederland blijkbaar veel pijn doen moet worden afgewacht of van Nederland nog veel steun mag worden verwacht bij een verdere escalatie van de handelsoorlog met Rusland. Maar het is wel zeker dat premier Rutte niet “de onderste steen” rond MH17 mag boven krijgen, en zijn verplichtingen jegens “de onschuldige slachtoffers en hun nabestaanden” moeten wegvallen tegen de belangen van het Westen in de mondiale strijd om de macht.


[2] §3 van de resolutie: “Supports efforts to establish a full, thorough and independent international investigation into the incident in accordance with international civil aviation guidelines
[3] In een interview met de New Straits Times wijst de Oekraïense ambassadeur in Maleisië Ihor Humennyi berichten als zouden de bandopnames in beslag genomen zijn door de Oekraïense geheime dienst SBU van de hand. “Daar is geen enkel bewijs voor. Ik lees dat enkel in de kranten,” aldus de ambassadeur.
[4] Het FD, noch TNS Nipo dat de enquête uitvoerde, wilde reageren op de vraag of het tendentieuze onderdeel "... en het neerhalen vorige maand van vlucht MH17" (er is immers niets bekend over de toedracht) als zodanig was vermeld in een vraag aan de respondenten
[5] Ondernemerspeil, een maandelijkse enquête uitgevoerd door TNS Nipo voor het Financieele Dagblad

woensdag 30 juli 2014

Israel ontmaskerd: 7 leugens om het bloedbad te rechtvaardigen



In het artikel “Het Israel-Palestina conflict hangt van mythes aan elkaar” komen de zeven belangrijkste mythes van Simha Flapan over het ontstaan van de staat Israel aan de orde. De Nederlandse auteur Egbert Talens omschrijft die in zijn boek “Een bijzondere relatie: Israel-Palestina nader bekeken 1897-1993” als hardnekkig gehanteerde halve waarheden. Intussen zijn de halve waarheden van weleer hele onwaarheden geworden, leugens van de ergste soort. Vandaag hebben gladde Israëlische woordvoerders als Mark Regev het liegen tot een perverse kunst verheven dankzij een PR-handboek bestemd voor “visionaire leiders aan de frontlijn in de mediaoorlog voor Israel, mensen die de hearts and minds van het publiek moeten winnen en daarmee zowel Israel als onze Joodse wereldfamilie helpen.”

Werden in het verleden de mythes nog gehanteerd om het bestaansrecht van Israel te verdedigen, vandaag moeten de leugens van Israëlische bewindslieden en woordvoerders de onbeschrijfelijke gruwelen tegen de bevolking van Gaza rechtvaardigen. De trieste balans: meer dan 1.200 dode en 6.500 gewonde Palestijnen, tegen aan Israëlische zijde enkele tientallen meestal militaire doden. Gaza is het toonbeeld van totaal vernietigde woonhuizen en civiele infrastructuur waaronder de vissershaven, landbouwgronden, elektriciteitscentrales, waterzuiveringsinstallaties, ziekenhuizen, en TV-stations. Israel verwerpt het Amerikaanse bestandsvoorstel en verhevigt zijn aanvallen op Gaza. En een niet onbelangrijk detail: Israëlisch-Arabisch Knesset-lid Haneen Zoabi wordt 6 maanden verbannen van plenaire zittingen om haar kritiek op de leugens rond de kidnapping van de drie Israëlische teenagers vorige maand.

Intussen blijft Nobelprijslaureaat Barack Obama het recht op zelfverdediging van Israël verdedigen en staat VN-chef Ban Ki Moon zonder blikken of blozen schouder aan schouder met de Israëlische premier Netanyahu de wereldpers te woord. De Nederlandse premier Mark Rutte beschuldigt de Palestijnen ervan de eigen bevolking als schild te gebruiken en voor Belgisch buitenlandminister Didier Reynders wijst de weigering van Hamas om een staakt-het-vuren te aanvaarden erop dat “de terroristische organisatie niet de intentie had om een einde te maken aan het geweld tegen Israël.” Deze bewindslieden weten nochtans perfect hoe de vork in de steel zit, maar missen de moed om het electoraat de waarheid te vertellen. Hoog tijd dus om zeven van de belangrijkste Israëlische leugens[1] te ontzenuwen.

1. Hamas heeft deze oorlog uitgelokt

Netanyahu’s leugens over de moord op drie teenagers op de Westelijke Jordaanoever zijn ontmaskerd door Israëls politiewoordvoerder Micky Rosenfeld. De Israëlische autoriteiten wisten van meet af aan dat de jongens vrijwel onmiddellijk werden vermoord en Hamas hier niet bij betrokken was. Terwijl de ouders in het ongewisse werden gelaten werd het incident gebruikt om publieke anti-Hamas-hysterie op te kloppen om een harde zoekactie te rechtvaardigen. Hamas werd op de Westelijke Jordaanoever aangevallen, Palestijnse militanten vuurden raketten af, de perfecte dekmantel voor het gigantische bloedbad. Israel heeft de oorlog met Hamas dus moedwillig uitgelokt.

Dit drama speelt zich af tegen de achtergrond van de blokkade van Gaza sinds 2006, toen Israel de verkiezingsuitslag verwierp die Hamas aan de macht bracht. Een blokkade is een oorlogshandeling. Israel voert dus al 8 jaar oorlog tegen Gaza. Israel houdt vol dat elke oorlog tegen Gaza een antwoord was op raketaanvallen, maar bewijzen duiden op het tegendeel. Historisch leidt diplomatie eerder dan geweld tot rust. Er is een duidelijke correlatie tussen Palestijnse raketaanvallen en Israëlisch geweld. Na het bestand van november 2012 schoot Hamas drie maanden lang geen enkele raket af. In deze periode vuurde Israel voortdurend op landbouwers en vissers en bracht daarbij tientallen Palestijnen om het leven. Het bestand ging tenslotte om zeep met de buitengerechtelijke executie van Hamas-leider Ahmad Jabari door Israel.

2. Israel aanvaardde het Egyptische bestandsvoorstel, Hamas bleef raketten afvuren

De Egyptische militaire junta, bondgenoot van Israel, had wel met Israel, maar niet met Hamas overlegd. Het dictaat voorzag enkel in een tijdelijke stopzetting van de Israëlische slachtpartij, volgens de gerenommeerde Israëlische journaliste Amira Hass geen enkele verbetering voor de bevolking van Gaza maar een afrekening met Hamas. Op 14 juli had Hamas zelf een bestand van 10 jaar voorgesteld, in ruil voor de opheffing van de wurgende blokkade. Maar Israel had daar geen oren naar. De internationale media besteedden vrijwel geen aandacht aan dit voorstel. Hamas had nochtans al in 2008 een dergelijk plan op tafel gelegd. Maar net als nu werden de voorstellen van Hamas beantwoord met Israëlische bombardementen.

Overigens heeft Hamas uit naam van de Palestijnse bevolking in de Gazastrook het recht om zich te verzetten tegen de bezetter, geweldloos of gewapend. Art. 51 van het Handvest van de Verenigde Naties geeft de Palestijnen het recht op zelfbeschikking, waar zij gewapenderhand voor mogen strijden.

3. Israel trok zich in 2005 terug uit Gaza

Israel voert aan dat aan de bezetting van de Gazastrook een einde kwam met de terugtrekking van de kolonisten in 2005. Maar nadien riep het de Gazastrook uit tot “vijandig gebied” en verklaarde de bevolking de oorlog. Beide argumenten zijn onhoudbaar. Het behield immers de controle over Gaza en blijft dus de bezetter in de zin van artikel 47 van de Hague Regulations. Israel zegt dat de ervaring leert dat de terugtrekking niet tot vrede leidt. Sommigen zeggen zelfs dat Gaza zich had kunnen ontwikkelen tot het Singapore van het Midden-Oosten. Maar daarmee wil men enkel de Israëlische verantwoordelijkheid voor de Gazastrook en de Westelijke Jordaanoever verdoezelen.

De Palestijnen hebben nog op geen enkele manier zichzelf bestuurd. Israël sloeg onmiddellijk een beleg om de Gazastrook toen Hamas januari 2006 de parlementsverkiezingen had gewonnen. Het verstrakte dat beleg toen Hamas juni 2007, na de burgeroorlog Fatah-Hamas, de volledige controle over de Gazastrook overnam. De blokkade leidt tot een humanitaire catastrofe in de Gazastrook. Geen schoon drinkwater, elektriciteit, essentiële medische voorzieningen. Volgens de Wereldgezondheidsorganisatie is de Gazastrook tegen 2020 onleefbaar, maar na de gruwelijkheden van de afgelopen weken is dat vandaag al het geval. Israel houdt niet enkel vast aan de bezetting, het heeft een situatie geschapen waarin de Palestijnen niet kunnen overleven.

4. Israel is een democratische samenleving dat het spel beschaafd speelt. Het zijn de tegenstanders die onbeschaafd zijn, ondemocratisch en geen enkele regel respecteren. Voor hen die niet in de regio wonen is dat moeilijk te begrijpen. Hun ideologie staat haaks op onze levenswijze, dat komt vooral naar voren als wij, democratische naties, soms uit noodzaak oorlog voeren.

Een voorstelling van zaken die faalt. Israel is een democratische samenleving voor Joodse burgers. Voor niet-Joden is Israel geen democratie, maar eerder een Apartheidsregime. Zoals de geschiedenis leert voeren democratische landen op de meest hardvochtig wijze oorlog en oefenen als ze dat nodig vinden ijskoud staatsterrorisme uit. Hamas en andere Palestijnse verzetsgroepen, zelfs de meest bloeddorstige, vallen in het niet bij de oorlogsmachines van “democratische” landen warbij miljoenen Vietnamezen, Irakezen en Afghanen werden afgeslacht. Dat lot onderging ook de volstrekt vreedzame, vrijwel ongewapende Palestijnse samenleving van het begin van de 20e eeuw.

5. Israel heeft het recht om zich te verdedigen

In het internationaal recht is Israel als bezettingsmacht van Gaza en de Palestijnse gebieden verplicht bescherming te bieden aan de bezette bevolking. Het kan niet tegelijk een land bezetten en het dan de oorlog verklaren. Men verklaart een land de oorlog, niet een bezet gebied. Israel is ten volle verantwoordelijk voor de onhoudbare toestand in de Gazastrook. Voor zijn aanspraak op het recht op zelfverdediging verwijst Israel naar art. 51 van het Grondvest van de Verenigde Naties. Maar het Internationaal Gerechtshof (ICJ) heeft deze interpretatie in 2004 verworpen. “Het recht van een staat op zelfverdediging geldt niet voor bezet gebied. Men kan het recht op zelfverdediging enkel inroepen bij een gewapende aanval van een staat tegen een andere staat,” aldus het ICJ.

Israel heeft wel het recht zich tegen de raketaanvallen uit Gaza te verdedigen, maar moet dat doen volgens het recht dat toepasselijk is op bezetting. Dat voorziet in vergaande bescherming van de burgerbevolking. De Israëlische reactie op de raketaanvallen moet dus proportioneel zijn. In het oorlogsrecht wordt militaire winst afgewogen tegen menselijk leed. De verklaring dat “geen land raketaanvallen van een buurland kan tolereren” is dus vals. Israel ontzegt de Palestijnen het recht om zichzelf te besturen en te beschermen. Als het tegelijk het recht op zelfverdediging inroept is dat een woordspelletje dat de internationale gemeenschap op het verkeerde been moet zetten om de eigen verantwoordelijkheid te ontlopen.

Het is ronduit misdadig dat de machtigste man ter wereld, magna cum laude Harvard-jurist Obama, zijn regering, Groot-Brittannië - dat een doorslaggevende rol heeft gespeeld bij de totstandkoming van de staat Israel - en andere Europese (ex-koloniale) mogendheden tegen beter weten in Israel op dit punt niet tot de orde roepen. En het is even misdadig dat de regering van een land dat onder de auspiciën van de Verenigde Naties het levenslicht zag tegen beter weten in beroep doet op een artikel uit het Handvest van diezelfde Verenigde Naties.

6. Israel vermijdt burgerslachtoffers, Hamas brengt Israëlische burgers om het leven

Met zijn primitieve raketten die het niet goed kan richten schendt Hamas het principe van onderscheid tussen militaire en burgerlijke doelen en vuurt dus grosso modo in het wilde weg. Maar zoals de recente geschiedenis leert wordt Israel zeker niet inschikkelijker indien Hamas enkel op militaire doelwitten vuurt. Voor Israel is Hamas, en elke vorm van verzet, gewapend of geweldloos, uit den boze.

Israel heeft één van de machtigste legers ter wereld. Het beschikt over uiterst precieze wapentechnologie. Met zijn drones, F-16’s en andere gesofisticeerde wapens kan Israel elk individu uitschakelen en daarmee burgerslachtoffers vermijden. De vele burgerslachtoffers van de afgelopen weken duiden erop dat Israel doelbewust burgers en kinderen ombrengt. Dat past binnen de Dahiya Doctrine: wie schiet op Israel moet dood en verderf en de totale ontreddering van zijn infrastructuur verwachten, waarbij woonwijken als militaire bases worden beschouwd. Eerder paste Israel deze doctrine toe in de Libanon oorlog van 2006 en bij de Operatie Cast Lead in Gaza in 2009. Voor Israel zijn burgers en kinderen dus legitieme doelwitten.

7. Hamas gebuikt huizen, scholen en moskeeën als menselijk schild door daar wapens te verbergen

Eén van de meest perfide leugens die de wereld moet doen geloven dat Palestijnse burgers omkomen door hun eigen schuld. Zijn geïllustreerde praatjes ten spijt, Israel is er nooit in geslaagd enig bewijs te leveren dat Hamas burgerinfrastructuur gebruikt voor de opslag van wapens. In de twee gevallen waarin Hamas inderdaad wapens had opgeslagen in scholen van de UNRWA waren die leeg. UNRWA ontdekte de wapens en veroordeelde de doorbreking van zijn onschendbaarheid publiek. Internationale mensenrechtenorganisaties die de Israëlische claim hebben onderzocht hebben vastgesteld dat die ongegrond zijn.

In werkelijkheid zijn het juist Israëlische militairen die systematisch Palestijnen als menselijk schild gebruiken. Sinds de Israëlische inval in de Westelijke Jordaanoever in 2002 binden die jonge Palestijnen op de motorkap van hun voertuig of dwingen ze hen huizen binnen te gaan waar militanten worden vermoed. Maar zelfs als men aanneemt dat de Israëlische beweringen een grond van waarheid kunnen hebben, verplicht het humanitaire recht om burgerslachtoffers te vermijden die excessief zijn in vergelijking met de te verwachten militaire winst.

Wat nu?

Gaza wenst absoluut niet terug naar de status quo. Dat blijkt uit een verklaring van 91 in Gaza woonachtige topmensen uit wetenschap, publiek ambt, Rode Kruis, rechterlijke macht en media. “Wij roepen op tot een staakt-het-vuren met Israel indien dat voorziet in een einde aan de blokkade en het herstel van fundamentele vrijheden,” zo luidt het. “Hamas vertolkte het standpunt van de overgrote meerderheid van de inwoners toen de beweging het eenzijdige bestand van Egypte en Israel verwierp. Gaza wil onbeperkte bewegingsvrijheid voor de Palestijnen en vrij verkeer van goederen en diensten, onder toezicht van een door de VN aan te stellen organisatie.”

Een recent Gallup onderzoek leert dat 42% van de Amerikanen het optreden van Israel in Gaza gerechtvaardigd vindt, 39% zegt van niet en 20% heeft geen mening. Het percentage “ongerechtvaardigd” is licht gestegen vergeleken met het Gallup onderzoek tijdens de tweede intifada twaalf jaar geleden. Het is opvallend dat het publiek verdeeld is over deze kwestie, terwijl hun politieke leiders unaniem het Israëlische optreden steunt. Een sterk uiteenlopende mening tussen publiek en elite over buitenlands beleid is niet ongebruikelijk, maar het is toch schokkend te moeten vaststellen dat bijna 40% van de Amerikaanse bevolking blijkbaar op zo’n belangrijk onderwerp geen vertegenwoordiging vindt in het Congres. Het leidt geen twijfel dat de Israel Lobby, die de loopbaan van politici kan maken of breken, daar tussen zit.

Nog afgezien van de droeve dagelijkse balans aan slachtoffers, de vernietiging van infrastructuur en het beroep op het internationaal recht, de vraag die zich opdringt is: wat wil Israel bereiken? Niemand die het weet. Laat ons een gedachteoefening doen, een hypothese ontwikkelen. Veronderstel dat de Palestijnen de gehele Gazastrook ondertunnelen. In de Israëlische logica zijn dan alle 1,8 miljoen Palestijnen menselijke schilden. De oplossing is dus om die allemaal om te brengen en ervan uit te gaan dat de wereld daar lijdzaam op toeziet. Dat is precies wat de Israëlische samenleving van zijn overheid vraagt. Het absurde daarvan is dat Israel de Palestijnen niet met een bommenregen in het gareel krijgt, en al helemaal niet naar vrede kan bombarderen.

Een hypothese is dat Israel graag alle Palestijnen ziet vertrekken naar Jordanië, een “oplossing” die ook de Nederlandse rechts-extremistische PVV-voorman Geert Wilders verkondigt. De Palestijnen moeten in Jordanië een nieuw bestaan opbouwen, net als de Joden dat in Israel hebben gedaan, aldus Wilders. Maar de Palestijnen laten zich niet van hun geboortegrond wegjagen. De verklaring van de 91 intellectuelen in Gaza is daar duidelijk over: “Geen bestand zonder gerechtigheid. Een retourtje naar de status quo is een levende dood.” De keuze is dus tussen zich aan flarden te laten schieten of een langzame dood in een onleefbaar Gaza onder beleg. Blijft de wereld lijdzaam toezien?