German defence minister on the offensive in the Middle East

Defence Minister Ursula von der Leyen with her Saudi Arabian counterpart, Mohammad bin Salman Al Saud, in Riyadh.

Photo: DPA.

By Johannes Stern

German Defence Minister Ursula Von der Leyen (Christian Democratic Union, CDU) is currently on tour in the Middle East. The central goal of the trip is the strengthening of Germany’s political, economic and military influence in this resource-rich and geo-strategically critical region.

Von der Leyen’s first stop was the Kingdom of Saudi Arabia, where she was met Wednesday evening at the King Salman Air Base in Riyadh by Saudi deputy defence minister General Mohammed bin Abdullah Al-Ayesh, German ambassador Dieter Walter Haller and defence attaché Colonel Thomas Schneider.

On Thursday, the defence minister visited the headquarters of the so-called Islamic Military Counter-Terrorism Coalition and asserted in an official press release that Saudi Arabia was a country which “decisively combats terrorism and is aware it has a special role in combatting Muslim-Arabic terrorism in the Islamic world.”

This is patently absurd. Hardly anything could more clearly expose the German government’s empty phrases about human rights and propaganda about the “war on terror” than the close military and political collaboration between the Western powers and Saudi Arabia.

The reactionary and Islamist character of the Saudi regime is so obvious that even the German media could not avoid raising some issues. According to the Frankfurter Allgemeine Zeitung, there were “throughout last year … more than 150 executions. There are also frequent public floggings, [and] the rights of women and minorities are massively curtailed.”

About the impact of Saudi Arabia’s bombing campaign in Yemen, the Süddeutsche Zeitung noted: “The bombardments have destroyed the infrastructure of the Arab world’s poorest country and repeatedly kill civilians. According to investigations by human rights activists, one in three attacks strike civilian targets.” According to the UN, “the more than 10,000 victims of the war include more than 4,000 civilians––many die from bombs from the air which frequently strike hospitals.”

And, according to public broadcaster ARD, “Saudi Arabia is … a strict Islamic governed monarchy, in which––much like the Islamic State (IS)––political opponents are beheaded and women stoned if they end a marriage.”

In Syria, Saudi Arabia is among the chief sponsors of Islamist militias with close ties to al-Qaeda and which are officially designated as terrorist organisations by the German government. The Ahrar al-Sham militia, backed financially and politically by Saudi Arabia, is a “foreign terrorist organisation,” according to the German attorney general, and “one of the largest and most influential Salafist-Jihadi organisations in the Syrian uprising movement.” It pursues the goal of “toppling the regime of Syrian ruler [Bashar al-] Assad and establish a theocratic state based entirely on Sharia law.”

None of this has prevented the German government and defence minister from intensifying military cooperation with Saudi Arabia. According to reports, Von der Leyen pledged to train Saudi soldiers in Germany. The training of “several young officers and contractors with the Saudi Arabian military” will begin in Germany in the coming year, the German ambassador announced Thursday.

In addition, further arms exports to the Gulf monarchy are planned. Recently the Federal Security Council, meeting in secret, approved the shipment of 41,644 shells to Saudi Arabia, even though Germany’s official export guidelines prohibit the supplying of arms to states “engaged in armed conflicts.” According to government sources, weapons exports totaling more than €484 million [$US 511 million] were approved to Saudi Arabia in the first half of the year, including helicopters and components for fighter jets.

With its massive rearmament of the Saudi monarchy, Berlin is pursuing two main goals. First, Riyadh is to be placed in a better position to violently suppress social unrest on the Arabian Peninsula. In early 2011, a few weeks after the revolutionary upsurges in Tunisia and Egypt, Saudi troops and tanks intervened in Bahrain with brutal violence to suppress mass protests taking place there. In addition, the German government views the heavily armed Arab monarchies as important allies in the imposition of German imperialist interests in the region.

After her stay in Riyadh, Von der Leyen travelled directly to Bahrain. She participated in the Manama dialogue, the most important security conference in the Middle East. Several heads of state and government, ministers, military personnel and representatives from security agencies attended the event organised by the influential International Institute for Strategic Studies (IISS) think tank to discuss the wars and conflicts in the region.

Von der Leyen’s last destination is Jordan, where she will symbolically hand over 24 “Marder”–type armoured vehicles.

Von der Leyen spoke in Bahrain in 2015, announcing greater German engagement in the Middle East. At the time, the Frankfurter Allgemeine Zeitung enthused in an opinion piece, “Germany is no longer indifferent. Germany has managed to expand its foreign policy weight. At the Manama Dialogue, Defence Minister Von der Leyen can point out that the Federal Republic is no longer holding back.”

The “fundamental German interest” in the region was already summarised in a strategy paper by the CDU-aligned Konrad Adenauer Foundation in 2001, “It is directed primarily towards a stabilisation of those states and societies to prevent dangers to its own security and that of its European partner states, to secure a seamless supply of raw materials and to create export opportunities for German business.”

The study, entitled “Germany and the Middle East: standpoint and recommendations for action,” emphasised the importance of the “export markets in the region’s core states (Egypt, Turkey, Iran), but above all the wealthy Gulf states” for German exports. Here it was necessary to “make a contribution to securing sales markets, obtain the broadest possible access to these markets and compete with the US, the Eastern European countries and also the East Asian industrial countries.”

This article first appeared on World Socialist Web Site (WSWS) on 10 December 2016, and was republished with permission.

Kerry demands open-ended Mideast war resolution

By Patrick Martin

In an extraordinary appearance before the Senate Foreign Relations Committee Tuesday, US Secretary of State John Kerry outlined the Obama administration’s demand for a congressional resolution to authorize military action in Iraq and Syria that would be unlimited in scope, time frame and methods.

Kerry argued for an open-ended resolution that would set no binding time limit on the war, nor any limit on the geographical area in which US operations could be conducted. He stressed as well that the resolution should not bar President Obama from ordering the use of US combat troops.

The three-and-a-half-hour hearing saw Senate Republicans, who will control the panel starting in January, criticizing the White House for not seeking broader authority and presenting a full-scale war plan, while the outgoing chairman, Democrat Robert Menendez, favored a more narrowly focused resolution. None of the Democratic senators expressed opposition to the current war in Iraq and Syria or to its escalation.

Kerry began the hearing claiming the resolution should be “limited and specific to the threat posed by” the Sunni fundamentalist ISIS (Islamic State in Iraq and Syria) militia, which currently controls the eastern third of Syria and the western third of Iraq, including Mosul, a city of nearly two million, Iraq’s third largest.

But when he turned to the details of the proposed Authorization for the Use of Military Force, the limitations evaporated. “We do not think an AUMF should include a geographical limitation,” he said.

“We don’t anticipate conducting operations in countries other than Iraq or Syria. But to the extent that [ISIS] poses a threat to American interests and personnel in other countries, we would not want an AUMF to constrain our ability to use appropriate force against [ISIS] in those locations if necessary. In our view, it would be a mistake to advertise to [ISIS] that there are safe havens for them outside of Iraq and Syria.”

Such language would make the entire world a potential target of the war resolution, a fact on which several senators commented later in the hearing. Republican Rand Paul said, referring to the two holiest cities in Islam, “If Medina or Mecca pledges allegiance to the Islamic State, they are open to being bombed by the United States. You are sending a message to the Middle East that no city is off limits.”

Kerry treated such concerns with contempt. “Nobody’s talking about bombing everywhere,” he said, telling Paul to “make a presumption in the sanity of the President of the United States.”

While Paul, an ultra-right libertarian, occasionally postures as an opponent of US wars in the Middle East, he suggested at a previous Foreign Relations Committee hearing that Congress adopt a declaration of war against ISIS. If enacted, this would mark the first formal war declaration since World War II and provide the legal basis to outlaw antiwar opposition as “treason” or “aiding the enemy.”

Among the countries that could become battlefields with ISIS in the near future is Lebanon, where Sunni fundamentalists have been active in Tripoli and the Bekaa Valley. Two other Arab states, Jordan and Saudi Arabia, border on ISIS-controlled territory.

Last week, press reports suggested the Obama administration was moving towards imposing a limited no-fly zone along part of the Turkish-Syrian border, to be enforced by US warplanes based at Incirlik Air Base in Turkey. This would make Incirlik and other territory in southern Turkey a likely target for combat between ISIS and US-NATO forces.

Kerry and the outgoing Democratic chairman of the Foreign Relations Committee, Senator Robert Menendez, disagreed briefly on language Menendez was proposing that would bar “ground combat operations except as necessary for the protection or rescue of US soldiers or citizens, for intelligence operations, spotters to enable air strikes, operational planning, or other forms of advice and assistance.”

The administration did not plan to commit combat troops to the war with ISIS, Kerry claimed, but he went on to insist, “[T]hat does not mean we should preemptively bind the hands of the commander-in-chief—or our commanders in the field—in responding to scenarios and contingencies that are impossible to foresee.”

As for the length of the war, “we can be sure that this confrontation will not be over quickly,” Kerry said. “We understand, however, the desire of many to avoid a completely open-ended authorization. I note that Chairman Menendez has suggested a three-year limitation; we support that proposal, subject to provisions for extension that we would be happy to discuss.”

In other words, there would be no time limit to the war. Three years would take the fighting into the next administration, and the next president would have authority to extend the timeframe more or less indefinitely.

Republican members of the Senate committee criticized Kerry for not bringing with him an administration draft of proposed language for the AUMF. The White House has rebuffed such requests, preferring to operate with a completely free hand in the absence of any congressional resolution.

Moreover, with the Republicans taking control of the Senate in January as a result of the Democratic rout in the November 4 elections, the administration counts on a far more expansive war resolution than was likely when Obama first ordered air strikes on Syria in September.

The bellicose stance of the Republicans was expressed by Senator Bob Corker of Tennessee, who will replace Menendez as chair of the Foreign Relations Committee. He disparaged placing any limitation on Obama’s power to order military action in Iraq and Syria, saying sarcastically that such a resolution would be “really an ISIS protection plan… Because you can use all force against Al Qaida and others, but against ISIS you cannot. It’s kind of an interesting approach.”

There is another significant issue on which there was little discussion reported from the committee hearing, although Kerry made an indirect reference to it: whether the resolution would permit US military action against the Syrian government of President Bashar al-Assad.

Kerry urged the senators not to limit the war resolution to ISIS per se, but to permit US attacks on “associated forces.” This kind of language was used by the Bush administration to justify attacks on local Islamists in virtual every country in North Africa, the Middle East and South and Southeast Asia, whether or not they were actually affiliated with Al Qaeda.

The CIA-backed Syrian opposition groups have repeatedly charged that the Assad regime is in a tacit alliance with ISIS, as both wage war against the “rebel” forces. By that definition, the Syrian Army and ISIS would be considered “associated forces” and the war resolution could be construed to authorize US air strikes or full-scale combat against the regime in Damascus.

One prominent Senate Democrat, Robert Casey of Pennsylvania, called for precisely such a maneuver in an op-ed piece published in the pro-war Washington Post on November 27, under the headline “The US Plan to Destroy the Islamic State Must Also Take Down Bashar al-Assad.”

Whatever the exact form of the resolution that eventually emerges from Congress, there is no question that American imperialism is moving steadily towards a full-scale war in Syria and Iraq, whose consequences—particularly in relation to Iran and Russia, the Syrian government’s main allies—would dwarf those of the 2003 invasion of Iraq.

This article first appeared on World Socialist Web Site (WSWS) on 11 December 2014, and was republished with permission.

Israel ontmaskerd: 7 leugens om het bloedbad te rechtvaardigen

In het artikel “Het Israel-Palestina conflict hangt van mythes aan elkaar” komen de zeven belangrijkste mythes van Simha Flapan over het ontstaan van de staat Israel aan de orde. De Nederlandse auteur Egbert Talens omschrijft die in zijn boek “Een bijzondere relatie: Israel-Palestina nader bekeken 1897-1993” als hardnekkig gehanteerde halve waarheden. Intussen zijn de halve waarheden van weleer hele onwaarheden geworden, leugens van de ergste soort. Vandaag hebben gladde Israëlische woordvoerders als Mark Regev het liegen tot een perverse kunst verheven dankzij een PR-handboek bestemd voor “visionaire leiders aan de frontlijn in de mediaoorlog voor Israel, mensen die de hearts and minds van het publiek moeten winnen en daarmee zowel Israel als onze Joodse wereldfamilie helpen.”

Werden in het verleden de mythes nog gehanteerd om het bestaansrecht van Israel te verdedigen, vandaag moeten de leugens van Israëlische bewindslieden en woordvoerders de onbeschrijfelijke gruwelen tegen de bevolking van Gaza rechtvaardigen. De trieste balans: meer dan 1.200 dode en 6.500 gewonde Palestijnen, tegen aan Israëlische zijde enkele tientallen meestal militaire doden. Gaza is het toonbeeld van totaal vernietigde woonhuizen en civiele infrastructuur waaronder de vissershaven, landbouwgronden, elektriciteitscentrales, waterzuiveringsinstallaties, ziekenhuizen, en TV-stations. Israel verwerpt het Amerikaanse bestandsvoorstel en verhevigt zijn aanvallen op Gaza. En een niet onbelangrijk detail: Israëlisch-Arabisch Knesset-lid Haneen Zoabi wordt 6 maanden verbannen van plenaire zittingen om haar kritiek op de leugens rond de kidnapping van de drie Israëlische teenagers vorige maand.

Intussen blijft Nobelprijslaureaat Barack Obama het recht op zelfverdediging van Israël verdedigen en staat VN-chef Ban Ki Moon zonder blikken of blozen schouder aan schouder met de Israëlische premier Netanyahu de wereldpers te woord. De Nederlandse premier Mark Rutte beschuldigt de Palestijnen ervan de eigen bevolking als schild te gebruiken en voor Belgisch buitenlandminister Didier Reynders wijst de weigering van Hamas om een staakt-het-vuren te aanvaarden erop dat “de terroristische organisatie niet de intentie had om een einde te maken aan het geweld tegen Israël.” Deze bewindslieden weten nochtans perfect hoe de vork in de steel zit, maar missen de moed om het electoraat de waarheid te vertellen. Hoog tijd dus om zeven van de belangrijkste Israëlische leugens[1] te ontzenuwen.

1. Hamas heeft deze oorlog uitgelokt

Netanyahu’s leugens over de moord op drie teenagers op de Westelijke Jordaanoever zijn ontmaskerd door Israëls politiewoordvoerder Micky Rosenfeld. De Israëlische autoriteiten wisten van meet af aan dat de jongens vrijwel onmiddellijk werden vermoord en Hamas hier niet bij betrokken was. Terwijl de ouders in het ongewisse werden gelaten werd het incident gebruikt om publieke anti-Hamas-hysterie op te kloppen om een harde zoekactie te rechtvaardigen. Hamas werd op de Westelijke Jordaanoever aangevallen, Palestijnse militanten vuurden raketten af, de perfecte dekmantel voor het gigantische bloedbad. Israel heeft de oorlog met Hamas dus moedwillig uitgelokt.

Dit drama speelt zich af tegen de achtergrond van de blokkade van Gaza sinds 2006, toen Israel de verkiezingsuitslag verwierp die Hamas aan de macht bracht. Een blokkade is een oorlogshandeling. Israel voert dus al 8 jaar oorlog tegen Gaza. Israel houdt vol dat elke oorlog tegen Gaza een antwoord was op raketaanvallen, maar bewijzen duiden op het tegendeel. Historisch leidt diplomatie eerder dan geweld tot rust. Er is een duidelijke correlatie tussen Palestijnse raketaanvallen en Israëlisch geweld. Na het bestand van november 2012 schoot Hamas drie maanden lang geen enkele raket af. In deze periode vuurde Israel voortdurend op landbouwers en vissers en bracht daarbij tientallen Palestijnen om het leven. Het bestand ging tenslotte om zeep met de buitengerechtelijke executie van Hamas-leider Ahmad Jabari door Israel.

2. Israel aanvaardde het Egyptische bestandsvoorstel, Hamas bleef raketten afvuren

De Egyptische militaire junta, bondgenoot van Israel, had wel met Israel, maar niet met Hamas overlegd. Het dictaat voorzag enkel in een tijdelijke stopzetting van de Israëlische slachtpartij, volgens de gerenommeerde Israëlische journaliste Amira Hass geen enkele verbetering voor de bevolking van Gaza maar een afrekening met Hamas. Op 14 juli had Hamas zelf een bestand van 10 jaar voorgesteld, in ruil voor de opheffing van de wurgende blokkade. Maar Israel had daar geen oren naar. De internationale media besteedden vrijwel geen aandacht aan dit voorstel. Hamas had nochtans al in 2008 een dergelijk plan op tafel gelegd. Maar net als nu werden de voorstellen van Hamas beantwoord met Israëlische bombardementen.

Overigens heeft Hamas uit naam van de Palestijnse bevolking in de Gazastrook het recht om zich te verzetten tegen de bezetter, geweldloos of gewapend. Art. 51 van het Handvest van de Verenigde Naties geeft de Palestijnen het recht op zelfbeschikking, waar zij gewapenderhand voor mogen strijden.

3. Israel trok zich in 2005 terug uit Gaza

Israel voert aan dat aan de bezetting van de Gazastrook een einde kwam met de terugtrekking van de kolonisten in 2005. Maar nadien riep het de Gazastrook uit tot “vijandig gebied” en verklaarde de bevolking de oorlog. Beide argumenten zijn onhoudbaar. Het behield immers de controle over Gaza en blijft dus de bezetter in de zin van artikel 47 van de Hague Regulations. Israel zegt dat de ervaring leert dat de terugtrekking niet tot vrede leidt. Sommigen zeggen zelfs dat Gaza zich had kunnen ontwikkelen tot het Singapore van het Midden-Oosten. Maar daarmee wil men enkel de Israëlische verantwoordelijkheid voor de Gazastrook en de Westelijke Jordaanoever verdoezelen.

De Palestijnen hebben nog op geen enkele manier zichzelf bestuurd. Israël sloeg onmiddellijk een beleg om de Gazastrook toen Hamas januari 2006 de parlementsverkiezingen had gewonnen. Het verstrakte dat beleg toen Hamas juni 2007, na de burgeroorlog Fatah-Hamas, de volledige controle over de Gazastrook overnam. De blokkade leidt tot een humanitaire catastrofe in de Gazastrook. Geen schoon drinkwater, elektriciteit, essentiële medische voorzieningen. Volgens de Wereldgezondheidsorganisatie is de Gazastrook tegen 2020 onleefbaar, maar na de gruwelijkheden van de afgelopen weken is dat vandaag al het geval. Israel houdt niet enkel vast aan de bezetting, het heeft een situatie geschapen waarin de Palestijnen niet kunnen overleven.

4. Israel is een democratische samenleving dat het spel beschaafd speelt. Het zijn de tegenstanders die onbeschaafd zijn, ondemocratisch en geen enkele regel respecteren. Voor hen die niet in de regio wonen is dat moeilijk te begrijpen. Hun ideologie staat haaks op onze levenswijze, dat komt vooral naar voren als wij, democratische naties, soms uit noodzaak oorlog voeren.

Een voorstelling van zaken die faalt. Israel is een democratische samenleving voor Joodse burgers. Voor niet-Joden is Israel geen democratie, maar eerder een Apartheidsregime. Zoals de geschiedenis leert voeren democratische landen op de meest hardvochtig wijze oorlog en oefenen als ze dat nodig vinden ijskoud staatsterrorisme uit. Hamas en andere Palestijnse verzetsgroepen, zelfs de meest bloeddorstige, vallen in het niet bij de oorlogsmachines van “democratische” landen warbij miljoenen Vietnamezen, Irakezen en Afghanen werden afgeslacht. Dat lot onderging ook de volstrekt vreedzame, vrijwel ongewapende Palestijnse samenleving van het begin van de 20^e eeuw.

5. Israel heeft het recht om zich te verdedigen

In het internationaal recht is Israel als bezettingsmacht van Gaza en de Palestijnse gebieden verplicht bescherming te bieden aan de bezette bevolking. Het kan niet tegelijk een land bezetten en het dan de oorlog verklaren. Men verklaart een land de oorlog, niet een bezet gebied. Israel is ten volle verantwoordelijk voor de onhoudbare toestand in de Gazastrook. Voor zijn aanspraak op het recht op zelfverdediging verwijst Israel naar art. 51 van het Grondvest van de Verenigde Naties. Maar het Internationaal Gerechtshof (ICJ) heeft deze interpretatie in 2004 verworpen. “Het recht van een staat op zelfverdediging geldt niet voor bezet gebied. Men kan het recht op zelfverdediging enkel inroepen bij een gewapende aanval van een staat tegen een andere staat,” aldus het ICJ.

Israel heeft wel het recht zich tegen de raketaanvallen uit Gaza te verdedigen, maar moet dat doen volgens het recht dat toepasselijk is op bezetting. Dat voorziet in vergaande bescherming van de burgerbevolking. De Israëlische reactie op de raketaanvallen moet dus proportioneel zijn. In het oorlogsrecht wordt militaire winst afgewogen tegen menselijk leed. De verklaring dat “geen land raketaanvallen van een buurland kan tolereren” is dus vals. Israel ontzegt de Palestijnen het recht om zichzelf te besturen en te beschermen. Als het tegelijk het recht op zelfverdediging inroept is dat een woordspelletje dat de internationale gemeenschap op het verkeerde been moet zetten om de eigen verantwoordelijkheid te ontlopen.

Het is ronduit misdadig dat de machtigste man ter wereld, magna cum laude Harvard-jurist Obama, zijn regering, Groot-Brittannië - dat een doorslaggevende rol heeft gespeeld bij de totstandkoming van de staat Israel - en andere Europese (ex-koloniale) mogendheden tegen beter weten in Israel op dit punt niet tot de orde roepen. En het is even misdadig dat de regering van een land dat onder de auspiciën van de Verenigde Naties het levenslicht zag tegen beter weten in beroep doet op een artikel uit het Handvest van diezelfde Verenigde Naties.

6. Israel vermijdt burgerslachtoffers, Hamas brengt Israëlische burgers om het leven

Met zijn primitieve raketten die het niet goed kan richten schendt Hamas het principe van onderscheid tussen militaire en burgerlijke doelen en vuurt dus grosso modo in het wilde weg. Maar zoals de recente geschiedenis leert wordt Israel zeker niet inschikkelijker indien Hamas enkel op militaire doelwitten vuurt. Voor Israel is Hamas, en elke vorm van verzet, gewapend of geweldloos, uit den boze.

Israel heeft één van de machtigste legers ter wereld. Het beschikt over uiterst precieze wapentechnologie. Met zijn drones, F-16’s en andere gesofisticeerde wapens kan Israel elk individu uitschakelen en daarmee burgerslachtoffers vermijden. De vele burgerslachtoffers van de afgelopen weken duiden erop dat Israel doelbewust burgers en kinderen ombrengt. Dat past binnen de Dahiya Doctrine: wie schiet op Israel moet dood en verderf en de totale ontreddering van zijn infrastructuur verwachten, waarbij woonwijken als militaire bases worden beschouwd. Eerder paste Israel deze doctrine toe in de Libanon oorlog van 2006 en bij de Operatie Cast Lead in Gaza in 2009. Voor Israel zijn burgers en kinderen dus legitieme doelwitten.

7. Hamas gebuikt huizen, scholen en moskeeën als menselijk schild door daar wapens te verbergen

Eén van de meest perfide leugens die de wereld moet doen geloven dat Palestijnse burgers omkomen door hun eigen schuld. Zijn geïllustreerde praatjes ten spijt, Israel is er nooit in geslaagd enig bewijs te leveren dat Hamas burgerinfrastructuur gebruikt voor de opslag van wapens. In de twee gevallen waarin Hamas inderdaad wapens had opgeslagen in scholen van de UNRWA waren die leeg. UNRWA ontdekte de wapens en veroordeelde de doorbreking van zijn onschendbaarheid publiek. Internationale mensenrechtenorganisaties die de Israëlische claim hebben onderzocht hebben vastgesteld dat die ongegrond zijn.

In werkelijkheid zijn het juist Israëlische militairen die systematisch Palestijnen als menselijk schild gebruiken. Sinds de Israëlische inval in de Westelijke Jordaanoever in 2002 binden die jonge Palestijnen op de motorkap van hun voertuig of dwingen ze hen huizen binnen te gaan waar militanten worden vermoed. Maar zelfs als men aanneemt dat de Israëlische beweringen een grond van waarheid kunnen hebben, verplicht het humanitaire recht om burgerslachtoffers te vermijden die excessief zijn in vergelijking met de te verwachten militaire winst.

Wat nu?

Gaza wenst absoluut niet terug naar de status quo. Dat blijkt uit een verklaring van 91 in Gaza woonachtige topmensen uit wetenschap, publiek ambt, Rode Kruis, rechterlijke macht en media. “Wij roepen op tot een staakt-het-vuren met Israel indien dat voorziet in een einde aan de blokkade en het herstel van fundamentele vrijheden,” zo luidt het. “Hamas vertolkte het standpunt van de overgrote meerderheid van de inwoners toen de beweging het eenzijdige bestand van Egypte en Israel verwierp. Gaza wil onbeperkte bewegingsvrijheid voor de Palestijnen en vrij verkeer van goederen en diensten, onder toezicht van een door de VN aan te stellen organisatie.”

Een recent Gallup onderzoek leert dat 42% van de Amerikanen het optreden van Israel in Gaza gerechtvaardigd vindt, 39% zegt van niet en 20% heeft geen mening. Het percentage “ongerechtvaardigd” is licht gestegen vergeleken met het Gallup onderzoek tijdens de tweede intifada twaalf jaar geleden. Het is opvallend dat het publiek verdeeld is over deze kwestie, terwijl hun politieke leiders unaniem het Israëlische optreden steunt. Een sterk uiteenlopende mening tussen publiek en elite over buitenlands beleid is niet ongebruikelijk, maar het is toch schokkend te moeten vaststellen dat bijna 40% van de Amerikaanse bevolking blijkbaar op zo’n belangrijk onderwerp geen vertegenwoordiging vindt in het Congres. Het leidt geen twijfel dat de Israel Lobby, die de loopbaan van politici kan maken of breken, daar tussen zit.

Nog afgezien van de droeve dagelijkse balans aan slachtoffers, de vernietiging van infrastructuur en het beroep op het internationaal recht, de vraag die zich opdringt is: wat wil Israel bereiken? Niemand die het weet. Laat ons een gedachteoefening doen, een hypothese ontwikkelen. Veronderstel dat de Palestijnen de gehele Gazastrook ondertunnelen. In de Israëlische logica zijn dan alle 1,8 miljoen Palestijnen menselijke schilden. De oplossing is dus om die allemaal om te brengen en ervan uit te gaan dat de wereld daar lijdzaam op toeziet. Dat is precies wat de Israëlische samenleving van zijn overheid vraagt. Het absurde daarvan is dat Israel de Palestijnen niet met een bommenregen in het gareel krijgt, en al helemaal niet naar vrede kan bombarderen.

Een hypothese is dat Israel graag alle Palestijnen ziet vertrekken naar Jordanië, een “oplossing” die ook de Nederlandse rechts-extremistische PVV-voorman Geert Wilders verkondigt. De Palestijnen moeten in Jordanië een nieuw bestaan opbouwen, net als de Joden dat in Israel hebben gedaan, aldus Wilders. Maar de Palestijnen laten zich niet van hun geboortegrond wegjagen. De verklaring van de 91 intellectuelen in Gaza is daar duidelijk over: “Geen bestand zonder gerechtigheid. Een retourtje naar de status quo is een levende dood.” De keuze is dus tussen zich aan flarden te laten schieten of een langzame dood in een onleefbaar Gaza onder beleg. Blijft de wereld lijdzaam toezien?

---

[1] deels ontleend aan de artikelen Five Israeli Talking Points on Gaza—Debunked en Deconstructing the Zionist view of Gaza’s horror

Iraq crisis: divide-and-rule in defence of a neoliberal political economy

by Ali Al-Jaberi

The roots of the most recent crisis in Iraq can be traced to the US-led invasion of 2003 and western meddling in Syria. At stake, is the neoliberal blueprint of post-invasion Iraq, now defended in an effort coordinated between the Baghdad government and its western backers.

Secretary of Defense Donald H. Rumsfeld gestures to emphasize his point during a press briefing with Ambassador Paul Bremer in the Pentagon on July 24, 2003. Rumsfeld and Bremer briefed reporters about the coalition progress in Iraq. Photo: R.D. Ward, 24 July 2003, Wikimedia Commons.

What today is ISIS, the self-proclaimed Islamic State of Iraq and the Levant (ISIS), was founded as an Al-Qaida´s franchise in Iraq in direct response to the US-led invasion. The group thrived in the security vacuum the invaders created by dismantling the Iraqi security apparatus. At the time, Amnesty International criticized the US for not sufficiently investing in the security of civilians, while guarding oil fields around the clock. Needless to say, oil was the primary motive behind the invasion.

Dismantling Iraq´s security infrastructure entailed the dismissal of over 400.000 soldiers and intelligence personnel. With one stroke of the pen, Paul Bremer, who headed the occupation forces in Iraq, granted jihadi groups the ultimate recruitment ground: an ´army´ of jobless men who know their way around weapons. It was only a matter of time before various armed groups were rampaging through the country. Among those, the Islamic State of Iraq, ISIS before expanding to Syria, won most infamy for targeting Shia.

Then, as now, western designs for Iraq were at the root of the sectarian logic of the violence. From his office in one of Saddam´s former palaces, Bremer issued his first ‘order’, which banned all public sector employees affiliated with Saddam´s Bath party from current and future employment by government, including a majority who had party membership forced upon them.

Although victimized like all other groups, Sunnis were favoured by the Saddam regime and thus disproportionately targeted by ‘de-Bathification’. In fact, according to the International Crisis Group (ICG), a Brussels-based think tank, Sunni Arabs were “treated (...) as representatives of an oppressive state structure in need of dismantling” which “sent the message that de-Bathification was tantamount to de-Sunnification.”

Even when disregarding Bremer’s first order, post-Saddam Iraq was sectarian by design. As ICG explains, the US “enforced stringent security measures in Sunni-populated areas, even those traditionally hostile to the former regime” and built a political system “along ethnic and sectarian lines, making clear that Sunni Arabs would be relegated to a minor role”.

In doing so, the US essentially reproduced the British colonial legacy of ruling Iraq by sectarian division, with predictable outcomes. Although useful allies are co-opted regardless of sect, consecutive Shia majority governments have divided public position and resources on an ethno-sectarian basis. Meanwhile, elastic de-Bathification laws continue to deprive many Sunni families from employment and pensions, while equally flexible ‘anti-terrorism’ laws are used to eliminate political opponents of the establishment, including key figures in the Sunni community.

Against this backdrop, peaceful protests were staged in Sunni-majority areas in 2012 following the arrest of bodyguards working for Rafi Al-Issawi, a prominent Sunni politician. The protesters consisted primarily of ordinary people demanding decent living conditions and an end to Sunni exclusion by the government as well as political factions, ranging from militants to those seeking concessions from Baghdad.

The government responded violently. Four months after the demonstrations started, a protest camp in Hawija (Kirkuk province) was raided leaving dozens dead and over 100 wounded. Violence escalated, empowering militant groups, primarily ISIS. Soon, sectarian hostilities soared to levels unseen since the height of the US-occupation, reaching a monthly death toll of approximately 1000 by January this year.

The recent meteoric ascent of ISIS in Iraq, having been largely contained by around 2010, is closely tied to its newly acquired position in Syria. There, it has trained fresh fighters, amassed advanced weapons and found new financial resources to an extent unimaginable without de facto western support.

ISIS troops have reportedly received training from US instructors at a secret base in Jordan. At the Turkish border with Syria, NATO - represented by Germany, the US and the Netherlands - deployed patriot missiles and 1200 troops, prompting any Syrian pilot to think twice before venturing within NATO´s reach in northern Syria, the location of the main ISIS strongholds. The US has knowingly contributed to shipments of weapons most of which have been delivered to jihadi hardliners fighting Bashar Al-Assad.

But when ISIS took control over large swathes of territory in western Iraq, the US administration quickly sent Apache helicopters, drones and hell-fire missiles to the embattled Iraqi regime it had once installed. Targeting Al-Assad is fine, but turning your weapons against a US ally is a different matter altogether. It appears one man´s freedom fighter can be the same man’s terrorist.

For much the same reason, New York, London and Paris newspapers devoted their headlines to ISIS when it reemerged in Iraq, but were largely silent when the same ‘terrorist liberators’ were committing gruesome atrocities in Syria, ranging from summary executions of civilians, to imposing misogynist laws and the recruitment of child soldiers.

Likewise, atrocities committed by the Iraqi army while “fighting terrorism” are generally withheld from mainstream media audiences. When ISIS troops raised their black-and-white banners in Fallujah, the city was indiscriminately shelled by the US-armed Iraqi forces. The newly obtained hellfire missiles killed unarmed civilians, including children. With this in mind, some 500,000 people fled from Mosul after it was seized by ISIS, more out of fear of the Government´s response than jihadi extremism.

The success of a few thousand ISIS troops facing a US-backed army, is dependent upon the support of Iraqi Sunni fighters and at least some tolerance by the civilian population. Further alienated by recent government violence and in some cases out of sheer self-defence against indiscriminate cruelty, a significant section of the Sunni community has felt compelled to strike a Faustian bargain with ISIS against the central government. More than just a jihadi exploit, the advance of ISIS thus represents widespread popular opposition to the ruling elite after peaceful resistance was thwarted.

Mainstream reporting is all but entirely oblivious of the above, reducing the whole affair to purported ‘ancient hatreds’ between Shia and Sunnis. It should be common sense, however, that sectarianism, in Iraq and elsewhere, is an elite-constructed vehicle to channel popular dissent in a manner that maintains the status quo. In the case of Iraq, this amounts to preserving western interests at the cost of the common people.

The protesters in Tikrit and Anbar were demanding an end to corruption, poverty, unemployment and shortages of water and electricity. These grievances are at the root of popular dissatisfaction and by extension the advance of ISIS. Though articulated in sectarian language, they target the very economic architecture of post-invasion Iraq.

Under military occupation, Bremer’s infamous orders transformed Iraq into a neoliberal, free-market paradise. Order number 39 for example, allowed the unrestricted, tax-free export of profits by corporations and granted them 40-years ownership licenses. Order number 12 lifted all protection of Iraqi industries.

In exclusive hotels, public firms were auctioned at fire-sales prizes to foreign investors and the newly-arrived pro-US elite. Most importantly, Iraqi oil has been all but privatized and is exploited by multinational corporations without parliamentary approval. The lion’s share of profits accrues to western oil giants.

From a US perspective, it does not matter who is the president of Iraq as long as the current arrangement is maintained. This is why it may be advantageous for the US to replace Maliki with another ‘manager’.

The consequences of neoliberalism in the Third World are well-known. Multinationals virtually own the economy, sharing part of it with a local elite that ensures the continuation of neoliberal policies. The crumbs that fall off their dinner table are then tossed to the population, which translates into the grievances of, for instance, the protestors in western Iraq.

Of course, there is nothing ‘Sunni’ about such grievances, which torment all ordinary Iraqis and have incited them regularly. This explains why several Shia leaders publicly supported the Sunni majority protests. The habitual response of the ruling elite, however, was to recast the protests as an existential threat to the Shia, to the detriment of inter-sectarian class-solidarity. The chances of a united anti-establishment movement, potentially threatening the current order Iraq, further declined.

In this context, the central government exaggerated the ‘terror’ threat, opting for an iron fist instead of genuine security measures. For example, before the elections, Fallujah was willing “to evict the jihadis if guaranteed it would not face regime attacks”. But the Prime Minister did not order his troops to retreat for he had “staked his re-election on an anti-terrorism campaign with a crude sectarian cast”, says ICG.

Apart from deepening sectarian divides, the above has rallied the Shia behind a status quo government, to the advantage of Maliki and his foreign backers, who, unsurprisingly, share his ‘terror is upon us’ discourse. Even members of the Sadrist movement, the most potent and popular anti-establishment force in the Shia community, are now volunteering to fight alongside government troops, unwittingly defending their own poverty.

Meanwhile, mainstream western media continue to reduce the crisis to ‘Arab-looking’ men wielding beards and Kalashnikovs and spreading terror in a sectarian quagmire. This orientalist frame conveniently obscures what lies behind the turmoil, rendering terror and sectarian violence a ‘natural’ phenomenon to the Arab world, entirely detached from western involvement. And so, while Iraqis, who are massacred by the thousands, are portrayed as sectarian fanatics, western military superpowers can plead innocent once again.

Ali Al-Jaberi is a journalist and political scientist. Former correspondent in the Middle East and lecturer in International Relations.

This article first appeared on openDemocracy 1 July 2014.