De tendentieuze berichtgeving rond Iran en Syrië

Niet iedereen in blij met de huidige Iraanse regering. Veel Iraniërs willen meer vrijheid en een eind aan de corruptie. Maar zij wijzen het Westerse imperialisme af. De tendentieuze berichtgeving over Iran op het platform van onze publieke omroep is gevaarlijk want bereidt de publieke opinie voor op gewelddadig Westers ingrijpen. Een oorlog met Iran wordt geen lachertje.

‘Met de herverkiezing van president Rouhani in 2017 hoopten de Iraniërs op een betere toekomst. Maar vandaag staat uw land door mismanagement en corruptie voor een economische en politieke crisis. Daar komen de nieuwe Amerikaanse sancties nog eens bij toen president Trump zich terugtrok uit de nucleaire deal. De bevolking moet tegen het regime in opstand komen. Een nieuwe regering moet dringend orde op zaken stellen’. Dat is in de bovenstaande aflevering van HARDtalk van 15 augustus 2018 de boodschap van de Britse journalist Stephen Sackur aan de Iraanse politicoloog Mohammad Marandi.

Professor Marandi geeft toe dat de Iraanse economie door een diep dal gaat, maar binnen enkele maanden zal stabiliseren. “Ons land heeft veel zwaardere crises overwonnen. De Amerikanen willen het Iraanse volk klein krijgen, maar dat zal niet lukken. Ja, er is protest, er zijn demonstraties. De mensen hebben dat recht. Gebeurt zoiets in ons land, dan spreekt de wereld over burgeroorlog. In het Westen heten identieke demonstraties een verworven recht in een democratische rechtsstaat. Ja, de sancties van maffiabaas Trump doen pijn”, aldus Marandi.

Tendentieuze berichtgeving van Jens Franssen over Iran

Aan de beeldvorming over Iran schort in het Westen het één en ander. Zo publiceerde Jens Franssen, journalist bij de Vlaamse publieke oproep VRT, op 11 februari het artikel ‘In beeld: 40 jaar Iraanse revolutie’, dat samenviel met zijn reportage op Terzake TV over de Iraanse Volksmoedjahedien in Albanië. Zowel het artikel als de reportage geven een vertekend beeld van de werkelijkheid.

Anders dan wat Franssen eufemistisch “oppositie en druk op het regime via sociale media” noemt gaat het om het verspreiden van verachtelijk fake news vanuit een NAVO-lid en kandidaat-EU-lidstaat door een groepering die door de Amerikaanse geheime dienst financieel en logistiek wordt gesteund. Het komt neer op een internetoorlog tegen Iran door leden van de Mujahedin-e Khalq (MEK), een groep Iraanse dissidenten die tot voor kort op de Amerikaanse lijst van terreurorganisaties stond en daarvan werd geschrapt om opportuniteitsredenen. Franssen’s “druk op het regime” is dus in werkelijkheid cyberterreur tegen een soeverein land dat al kreunt onder verlammende eenzijdige Amerikaanse sancties. Het zijn de beproefde imperialistische tactieken die aan een militaire aanval voorafgaan.

Franssen schrijft dat ayatollah Khomeini de macht greep en een “antiwesterse theocratie” installeerde. Dat is tendentieuze berichtgeving. Het terreurbewind van de sjah was dan pro-Westers want geïnstalleerd na de regime change operatie tegen de democratische regering van Mossadegh, het huidige Iran is daarmee niet antiwesters. Het land wil goede betrekkingen met iedereen, maar verzet zich tegen de onrechtmatige druk van de VS, Israel, Saoedi-Arabië en enkele ex-koloniale Europese mogendheden. Wikipedia plaatst de nieuwe Iraanse staatsvorm in de juiste context: in een referendum sprak de bevolking zich uit voor een islamitische republiek, een staatsvorm die men ook in andere VN-lidstaten zoals Pakistan, en Afghanistan aantreft. Met de regeringsvorm is dus niets mis.

Tegelijk bagatelliseert Franssen de “erg bloedige oorlog” tussen Iran en Irak in de tachtiger jaren. “Tijdens de oorlog wordt gifgas ingezet. Zo’n half miljoen Iraakse en Iraanse militairen komen om,” aldus Franssen, die insinueert dat ook Iran chemische wapens gebruikte en daarmee Iraakse slachtoffers maakte. In werkelijkheid viel Saddam Hoessein Iran binnen, met Amerikaanse steun: bewapening, inlichtingen, doelwitcoördinaten en materiaal voor de productie van chemische en biologische wapens. Zo konden Iraakse troepen dagelijks chemische wapens inzetten tegen Iraniërs. “Iraniërs weten hoe chemische wapens ruiken” bloklettert Thomas Erdbrink op 11 november 2002 in NRC. Alle resoluties in de Veiligheidsraad tegen deze manier van oorlog voeren sneuvelden door Amerikaanse en Britse veto’s. En voor alle duidelijkheid: Iran heeft nooit (chemisch) teruggeslagen. Een decreet van Khomeini verbood chemische wapens.

Jens Franssen checkt zijn bronnen over chemische wapens in Syrië niet

Eerder sprak ondergetekende Jens Franssen al eens aan over zijn verwijzing in het radioprogramma ‘De Ochtend’ naar de fact-finding missie van de OPCW, de Organisatie voor het Verbod op Chemische Wapens in Den Haag, rond het incident in Khan Shaykhun (Syrië) op 4 april 2017 waar chemische wapens zouden zijn gebruikt. Het OPCW-rapport spreekt slechts van de site of the incident, maar Franssen maakte daar ongegeneerd “bominslag” van en verwees naar een Nederlandse anonieme bron (waarschijnlijk een lid van de Nederlandse diplomatieke missie bij de OPCW), die “met aan zekerheid grenzende zekerheid” wist dat Assad de schuldige was. Opnieuw tendentieuze informatie want onbevestigde geruchten, die de publieke opinie moet warm maken voor ingrijpen.

Franssen verwees naar een OPCW-rapport dat slinks zegt: “mensen zijn blootgesteld aan sarin, een chemisch wapen” zonder opgave van de manier waarop dat wapen werd ingezet. In een later rapport zegt de OPCW: “Er is sarin gebruikt. Dat is een zenuwgassubstantie. Wij veroordelen deze gruwel[ijke daad], die haaks staat op de normen van de Conventie”. Geen van deze rapporten bevestigt dat sarin als wapen is gebruikt, noch door het Syrische regime. Maar Jens Franssen zegt dat zijn bronnen de Syrische president Assad als schuldige aanwijzen. Tot op vandaag is daarvoor geen enkel bewijs. Franssen was niet bereid op Radio1 in prime time zijn berichtgeving recht te zetten, minstens te nuanceren. Al wat hij deed was ondergetekende blokkeren op Twitter.

Jens Franssen slaat zowel met zijn reportage als met zijn artikel de bal goed mis. En dat is verwijtbaar want hij moet beter weten. Het is ook gevaarlijk omdat zijn optreden op het platform van de publieke omroep bijdraagt aan de beeldvorming bij het publiek op grond waarvan de VS “eindelijk” Iran en Syrië militair kan aanvallen. In het geval van Syrië deinsde president Obama daar voor terug toen hij werd geïnformeerd over fake news over chemische aanvallen door het regime van Assad en het Britse parlement groen licht voor een coalition of the willing weigerde en ook het Amerikaanse congres met vragen bleef zitten.

Update

Het incident in Khan Shaykhun op 4 april 2017 was voor Trump aanleiding om vanaf oorlogsschepen in de Middellandse Zee 59 Tomahawk raketten af te vuren op de vliegbasis in Shayrat. Dat gebeurde op een moment waarop niet bekend was wat er precies was gebeurd en wie eventueel schuldig was aan een aanval met chemische wapens. Achteraf bleek dat het incident was gefingeerd. Internationaal onderzoek leerde dat de helft van de vermeende slachtoffers in het ziekenhuis aankwamen vóór het tijdstip van het incident.

Maar Jens Franssen had zijn radiopubliek al laten weten dat “het regime van Assad” een aanval met sarin had uitgevoerd. Fake news dus op de publieke omroep.

En ook de ziekenhuisscène met kokhalsende kindertjes na de “sarin aanval door Assad” in Douma op 7 april 2018 was gefingeerd. Dat zegt Riam Dalati, een gereputeerde BBC-verslaggever die het incident ter plaatse heeft onderzocht. Het incident werd door de VS, het VK en Frankrijk gebruikt als voorwendsel om Syrische overheidsgebouwen en militaire installaties te bombarderen, en dat terwijl er over de toedracht niets vaststond en tenminste één NAVO-land wist dat het om een gefingeerde sarinaanval ging.

Daar waar de ziekenhuisscène wereldwijd tot in het absurde werd vertoond op de grote televisiestations bleef het oorverdovend stil over het relaas van Dalati. En ook onze publieke omroep kwam niet met een rechtzetting.

Directe gewapende confrontatie in de Golf

Iran viert deze week zijn veertigste verjaardag. Het heeft zich tot een belangrijke actor in de regio ontwikkeld. Als rivaal van Saoedi-Arabië geeft het steun aan Jemen, Irak en Syrië en heeft nauwe banden met de Libanese sjiitische beweging Hezbollah die een belangrijke fractie vormt in de Libanese regering. Op de Iraanse regering is veel aan te merken. Veel Iraniërs willen niet alleen bevrijd worden van het huidige regime, maar ook van het Westerse oriëntalisme en imperialisme. Tegen die achtergrond is correcte berichtgeving van essentieel belang.

Iran verdient de Amerikaanse sancties niet. Trump’s bewering dat Iran zijn verplichtingen niet nakomt wordt tegengesproken door de VN-atoomwaakhond. Wat de Amerikaanse president ook beweert, hij voert een hoog risico campagne om het regime in Teheran te provoceren, te intimideren, omver te werpen. Door zijn funeste onwetendheid kon de president, daartoe aangemoedigd door zijn oorlogszuchtige veiligheidsadviseur John Bolton, wel eens belanden in een veel groter conflict dan een eenvoudige crisis met het oog op zijn herverkiezing. Iran kent ook hardliners. President Rouhani kon die tot op heden in bedwang houden, maar deze lieden konden wel eens de macht grijpen. Dan komt het schrikbarende vooruitzicht van een directe gewapende confrontatie in de Golf steeds dichterbij.

Als de vlam in de pan schiet loopt het echt uit de hand. Iran heeft aangekondigd dat het de Straat van Hormuz zal afsluiten als het geen olie meer kan uitvoeren. Er kunnen dan opnieuw raketten vallen op Saoedische olietankers in de Rode Zee. De Amerikaanse marinebasis in Bahrein kan ook een doelwit worden. Hoe reageren de salonkrijgslieden Trump, Bolton en Pompeo dan? Die kunnen dan nog moeilijk terugkomen op hun roekeloze oorlogstaal van de afgelopen maanden. Het antwoord kan enkel nog maar geweld zijn. Deze gestoorde lieden hebben elke weg naar diplomatie afgesneden.

Wordt het conflict met Iran in Syrië uitgevochten?

De balans in het Iran-dossier is treurig. Iran laat zich niet afpersen. Men mag kritiek hebben op de islamitische republiek. Maar de bevolking komt niet in opstand. Er komt geen tweede revolutie op bevel van Washington, om tegemoet te komen aan Trump’s valse, primitieve ideeën over vrijheid en democratie. In dit hele dossier heeft de VS zich van zijn Europese vrienden en Russische en Chinese rivalen vervreemd. Tenzij er snel iets verandert krijgt Trump gewild of ongewild zijn oorlog. Als we president Rouhani mogen geloven wordt dat de “Moeder van alle Oorlogen”.

Teheran is niet van plan te capituleren, en al zeker niet zonder serieuze strijd. Het probeert een oorlog op allerlei manieren te vermijden, maar verwerpt de eisen van Bolton en Pompeo die neerkomen op onvoorwaardelijke overgave. De cultureel rijke en trotse Iraniërs aanvaarden geen van buiten opgelegde regeringswissel, zelfs niet onder druk van pijnlijke sancties. Dan blijft de mogelijkheid open om het conflict - waar vooral Israel op aanstuurt - buiten de landsgrenzen uit te vechten, in Syrië. Maar ook dat wordt geen lachertje.

Defeat of ISIS in last stronghold signals new stage of US war in Syria

Photo released on Monday, Sept 4, 2017 by the Syrian official news agency

By Bill Van Auken

Syrian government troops, supported by Iranian-backed Iraqi and Lebanese Shia militia forces, have routed ISIS from its last stronghold in Syria, the Euphrates River town of Albu Kamal just across the border from Iraq.

Far from signaling an end to the US intervention in Syria, launched in the name of fighting ISIS in that country and in Iraq, the collapse of the Islamist militia has only set the stage for a further escalation in Washington’s drive to assert its hegemony in the Middle East by military means.

Remaining ISIS fighters withdrew from Albu Kamal in the face of the government offensive. The group is now believed to control only a few small villages along the Euphrates and small nearby desert areas.

The taking of Albu Kamal follows the driving out of ISIS from the Iraqi city of Qaim, where Iranian-backed militias also took the lead. The linking up of these forces effectively secured the much vaunted “land bridge” linking Tehran to a northern tier of Arab states—Iraq, Syria and Lebanon—which have all established close ties to Iran.

Washington’s main aim now is to blow up these ties. To that end, the Trump administration has sought to sabotage the Joint Comprehensive Plan of Action (JCPOA), the nuclear accord struck between Tehran and the major world powers, while seeking to forge an anti-Iranian axis linking the US, Israel and the reactionary Sunni Persian Gulf oil monarchies led by Saudi Arabia.

This anti-Iranian alliance has found its most destructive expression in Washington’s backing for Saudi Arabia’s two-and-a-half-year-old war against Yemen, where an unrelenting bombing campaign combined with a blockade of the country’s airports, sea ports and borders is unleashing a famine that could claim the lives of millions.

The Saudi regime orchestrated the convening of a meeting of the Arab League in Cairo on Sunday for the purpose of condemning Iran and the Lebanese Shia movement, Hezbollah. Saudi Foreign Minister Adel Jubeir told the assembly that the monarchy “will not stand by and will not hesitate to defend its security” from Iranian “aggression.”

This supposed “aggression” consists of a missile fired from Yemen on November 4 which was brought down near Riyadh’s international airport without causing any casualties or significant damage. This, after Saudi warplanes have bombed Yemeni schools, hospitals, residential areas and essential infrastructure into rubble. Both Iran and Hezbollah have denied Saudi claims that they supplied the missile, while a UN monitoring agency has stated that there are no indications of missiles being brought into the impoverished war-ravaged country.

Lebanese Foreign Minister Gebran Bassil and Iraqi Foreign Minister Ibrahim al-Jaafari boycotted the meeting in Cairo, while Syria has been expelled from the Arab League. While hosting the meeting and heavily dependent on Saudi aid, the Egyptian regime of Gen. Abdel Fattah el-Sisi appeared to distance itself from the aggressive anti-Iranian line from Riyadh, with Egypt’s Foreign Minister Sameh Shoukry calling for the defusing of tensions in the region. Sisi himself called for the return of Prime Minister Saad Hariri to Lebanon in the interest of “stability.” Hariri was apparently kidnapped by the Saudi regime and forced to resign his position in an attempt to blow up the Lebanese government, which includes Hezbollah.

Within Syria itself, US military operations have already shifted from combating ISIS to countering Iranian influence and Syrian government consolidation of control over the areas previously held by the Islamist militia and other Al Qaeda-linked forces.

This has been made explicit in the form of the direct US role in evacuating ISIS fighters and commanders from areas under siege by the Pentagon and its proxy ground troops organized in the Kurdish-dominated Syrian Democratic Forces (SDF). Repeated charges by both Iran and Russia of such complicity have been confirmed by the BBC, which documented the US military and the Kurdish YPG militia organizing a convoy that rescued some 4,000 ISIS fighters and family members together with tons of arms, ammunition and explosives from Raqqa last month.

The purpose of this operation was to redirect the ISIS forces against the offensive by Syrian government troops, while freeing up the US proxies in the SDF to make a dash for strategically vital oilfields north of the Euphrates.

Both Iran and Russia have charged that the US also intervened in an attempt to prevent the fall of Albu Kamal to the Syrian government troops and their Shia militia allies. The Russian Defense Ministry charged that US warplanes were deployed to effectively provide air cover for ISIS by preventing Russian planes from bombing the Islamist militia’s positions.

Last week, US Defense Secretary Gen. James “Mad Dog” Mattis made clear that Washington has no intention of ending its illegal military intervention in Syria, ostensibly launched for the purpose of defeating ISIS. “We’re not just going to walk away right now before the Geneva process has traction,” he said.

Mattis was referring to the long-stalled UN-brokered talks between the government of President Bashar al-Assad and the so-called rebels backed by the CIA, Saudi Arabia and the other Sunni Gulf monarchies.

Washington is attempting to uphold this process—and the demand for the ouster of Assad—in opposition to attempts by Russia, Iran and Turkey, the three largest regional powers, to broker their own political solution to the Syrian crisis, the product of the US-backed war for regime change.

Russian President Vladimir Putin is hosting his Iranian and Turkish counterparts, Hassan Rouhani and Recep Tayyip Erdogan, at a summit in Sochi Wednesday to discuss a joint position on Syria. Washington’s reliance on the Syrian Kurdish forces has served to further solidify relations between Ankara and Moscow.

While there are tactical difference within the US establishment and its military and intelligence apparatus over how to proceed in the Middle East, there is general consensus on an escalation toward military confrontation with Iran.

In a piece published by the Wall Street Journal titled “Iran Strategy Needs Much Improvement,” Kenneth Pollack of the Brookings Institution argues that the nuclear deal, Yemen and Lebanon are distractions from the main arena for such a confrontation: Iraq and Syria.

Pollack, a former CIA agent and National Security Council official, who was one of the leading advocates of the US invasion of Iraq, argues that Tehran is “badly overexposed” by its intervention on the side of both the Iraqi and Syrian governments against ISIS.

“Washington could take advantage of this by ramping up covert assistance to Syrian rebels to try to bleed Damascus and its Iranian backer over time,” he writes, “the way the US supported the Afghan mujahedeen against the Soviets in the 1980s.”

That the US support for the Afghan mujahedeen produced Al Qaeda, US imperialism’s supposed arch enemy in an unending global war on terror, does not give this imperialist strategist the slightest pause. He like others in US intelligence circles know that such movements have a dual use, serving at one point as proxy forces in wars for regime change, only to be transformed at another into a pretext for US interventions in the name of fighting terror.

At the same time, Pollack calls for the US to maintain “a large residual military force” in Iraq to counter Iranian influence.

What is involved in this proposal is a continuation and escalation of the campaigns of US military aggression that have already claimed the lives of over a million Iraqis and hundreds of thousands of Syrians. To thwart Iran’s influence, Washington is prepared to blow up the entire region.

This article first appeared on World Socialist Web Site (WSWS) on 21 November 2017, and was republished with permission.

De oorlog in Syrië en de Europese vluchtelingencrisis

Nu de Syrische oppositie eindelijk heeft ingestemd met deelname aan de vredesbesprekingen in Genève kunnen deze dan toch beginnen. Het overleg zou snel moeten leiden tot een staakt-het-vuren en uiteindelijk tot een einde aan het conflict. Maar aan de vooravond zei niemand minder dan de Amerikaanse vicepresident Joe Biden dat de VS nog altijd klaar staat voor een militaire oplossing. Wat wil Washington nu? Is een politieke oplossing dan toch niet niet essentieel? En leidt die oorlogsretoriek niet tot een conflict met Moskou? Sinds enkele maanden treden de Russen, op verzoek van de legitieme Syrische regering, militair op tegen ISIS en de door het Westen, in strijd met het internationaal recht, geronselde gewapende oppositie.

Genève wordt een schijnvertoning

Sinds 2011, toen voor het eerst werd gepleit voor een onderhandelde oplossing van het conflict, heeft de VS elke vredesonderhandeling gesaboteerd. En het Westen ging in 2012 niet in op een Russische compromisvoorstel waarin de Syrische president Bashar al-Assad zou aftreden. Vandaag moet Assad niet onmiddellijk van het toneel verdwijnen, maar wel op korte termijn. Het is niet de Syrische bevolking die mag uitmaken door wie zij geregeerd wordt. Assad heeft nog altijd een grote aanhang bij de bevolking, en maakt een goede kans om herkozen te worden. Het Westen weet dat, vandaar dat Assad “weg” moet. Het Westen wil een marionettenregering.

De buitenlandse militia's in Syrië kunnen de verklaring van Joe Biden enkel zien als een signaal om de strijd voort te zetten, om in Genève geen compromissen te sluiten. De VS wil blijkbaar dat de proxy-oorlog doorgaat. Syrië moet verder worden gedestabiliseerd. Ten koste van nog vele tienduizenden doden, honderdduizenden ontheemden en een volkomen uit de hand lopende vluchtelingencrisis in Europa. Genève wordt een schijnvertoning. Staffan de Mistura, de VN-speciaal-afgezant voor Syrië, zei het in alle openheid: de onderhandelingen zullen lang duren, misschien wel een half jaar.

De Syrische regering is aan de winnende hand

Doorslaggevend in het conflict in Syrië is de controle over het geïndustrialiseerde westen, het gebied dat Damascus, Homs, Hama, Latakkia en Aleppo omsluit. Het Syrische leger, gesteund door de Russische en Syrische luchtmacht, Iraanse speciale troepen en Hezbollahstrijders langs de Syrisch-Libanese grens maken hier grote vorderingen, een feit dat de Westerse mainstream media volledig verzwijgen. Dat de Syrische overheid geen controle uitoefent over de woestijngebieden in het oosten is geen probleem, met uitzondering van het gebied rond Deir ez-Zur vanwege de oliewinning, maar ook hier kan ISIS zich op termijn niet handhaven. Overigens vraagt niemand zich af hoe ISIS kon ontstaan en waarom dit “monster” blijkbaar kan rekenen op steun bij de bevolking.

Het optreden van de Koerden in het noorden, die met VS-hulp de grens met Turkije afsluiten, draagt bij tot de vorderingen die de Syrische overheid maakt. Hier staan Turkije en de VS tegenover elkaar. Turkije probeert tevergeefs een wig te drijven tussen de Syrische Koerden langs de Turkse grens in het westen en het oosten. De VS kijkt aan tegen een mislukking van zijn Syrië-strategie. Binnen de regering-Obama lijken zich twee kampen af te tekenen: buitenlandminister John Kerry die een diplomatieke oplossing bepleit, en vicepresident Joe Biden die een gewapende overwinning voorstaat. Maar dat is schijn. De twee kampen voeden elkaar, zien in de vredesonderhandelingen een kans om de proxytroepen te hergroeperen. Een houding die enkel leidt tot verlenging van de uitzichtloze strijd en een aanhoudende vluchtelingenstroom.

Supermacht Amerika tegenover opkomend Eurazië/China

De oorlog in Syrie gaat niet tussen Soennieten en Sjiieten, rebellen tegen het leger van Assad. Het Syrische leger bestaat in meerderheid uit Soennieten. Als het echt ging om een Soennitisch-Sjiietisch conflict, dan zou de regering die steunt op Sjiietische Allowieten, nog geen 10% van de bevolking, al lang gevallen zijn. In Syrië botst de tanende macht van het Westen tegen die van de nieuwe zijderoute die China met Afrika, Europa en Azië moet verbinden, met een prominente plaats voor Eurazië, de economische unie tussen Rusland, Kirgizië, Armenië, Wit-Rusland en Kazakstan. De Chinese president Xi Jinping werd recent in Saoedi Arabië, Iran en Egypte met open armen ontvangen. Vooral de Saoedi's zien in een strategische relatie met China een goed alternatief voor de bestaande relatie met wereldmacht Amerika op zijn retour.

De strijd in Syrië gaat om de controle over grondstoffen. Alles draait om de vraag welke van twee pijplijnen het haalt. Als de combinatie Turkije-Saoedi Arabië-Qatar de oorlog in Syrië wint komt er een pijplijn van Qatar naar de Middenlandse Zee en levert Qatar aardgas aan Europa. Blijft Syrië met steun van Iran en Rusland overeind, dan leveren Iran en Irak aardgas aan Europa. Gazprom heeft al interesse getoond om in de pijplijn te investeren, zodat ook Rusland participeert in zo'n project.

Niet-conventionele oorlog met Rusland

Maar zover is het nog niet. In Syrië spelen twee conflicten: tussen de VS en Rusland, en tussen Saoedi Arabië en Iran. In feite is er al geruime tijd sprake van een oorlog tussen de VS en Rusland. Geen conventionele oorlog, maar een oorlog tussen proxies. En economische sabotage, zoals de ineenstorting van de olieprijzen, de sancties, de insinuaties over de dood van de overgelopen Russische geheim agent Alexander Litvinenko om de EU onder druk te zetten de sancties overeind te houden. Alles draait om de vraag wie het monopolie krijgt op gasleveringen aan Europa: Qatar of Iran. Maar dat is slechts een onderdeel van het grote schaakspel: de opkomt van het Oosten, de BRICS, en de afnemende invloed van het Westen.

Voor de prominente Amerikaanse politicoloog Stephen Walt vloeit mondiale invloed deels voort uit competentie, een imago dat de laatste drie Amerikaanse regeringen nu niet bepaald hebben waargemaakt: (1) de strategie om Irak en Iran tegen elkaar uit te spelen droeg bij aan Bin Laden's besluit om de VS aan te vallen, (2) onder Amerikaans toezicht is een twee-staten-oplossing voor het Israel-Palestina conflict de nek opgedraaid, (3) de invasie in Irak was een gigantische blunder waar de wereld nog altijd de wrange vruchten van plukt, (4) de VS-interventies in Libië, Somalië en Jemen hebben ook daar tot mislukte staten geleid, en (5) de VS heeft in Syrië geen glorieus parcours gelopen. Maar anders dan Walt aan het slot van zijn discours stelt wordt vandaag het lot van het Midden-Oosten niet per saldo bepaald door de inwoners, maar door de grootmachten.

Vluchtelingenstroom sinds komst buitenlandse strijders

Regionale grootmachten sluiten zich liever aan bij de opkomende wereldmacht dan bij het oorlogszuchtige Westen. Het Westen ziet die ontwikkeling met lede ogen aan, en kiest voor het destabiliseren, het vernietigen van een staat als Syrië die het maar niet onder controle krijgt. Ziet geen van de strijdende partijen zijn pijplijnen over dat land gerealiseerd, dan is dat voor het Westen een aanvaardbaar alternatief. Liever een permanente oorlog, dan de tegenstander laten winnen. Daarbij neemt men de vluchtelingenstroom voor lief. Die is niet veroorzaakt door Assad. Die is sinds 2000 aan de macht. De vluchtelingenstroom begon in 2011, sinds het begin van de oorlog die ontstond met de komst van door de VS en Groot-Brittannië gesponsorde buitenlandse strijders.

In Genève denken alle spelers wat te kunnen winnen. De Turkse president Recep Tayyip Erdoğan en de Amerikaande vicepresident Joe Biden praten over de inzet van troepen, maar zullen enkel de steun aan hun proxies verhogen. In die chaotische situatie opereert nog altijd ISIS. Die is zowat omsingeld, kan zich niet goed meer bevoorraden, maar is nog lang niet verslagen. Met of zonder Genève, reken op een jaren aanslepende oorlog naar het model van de 15-jarige oorlog in Libanon. Met een blijvend vluchtelingenprobleem. Europa kan zijn mouwen oprollen.

Kerry demands open-ended Mideast war resolution

By Patrick Martin

In an extraordinary appearance before the Senate Foreign Relations Committee Tuesday, US Secretary of State John Kerry outlined the Obama administration’s demand for a congressional resolution to authorize military action in Iraq and Syria that would be unlimited in scope, time frame and methods.

Kerry argued for an open-ended resolution that would set no binding time limit on the war, nor any limit on the geographical area in which US operations could be conducted. He stressed as well that the resolution should not bar President Obama from ordering the use of US combat troops.

The three-and-a-half-hour hearing saw Senate Republicans, who will control the panel starting in January, criticizing the White House for not seeking broader authority and presenting a full-scale war plan, while the outgoing chairman, Democrat Robert Menendez, favored a more narrowly focused resolution. None of the Democratic senators expressed opposition to the current war in Iraq and Syria or to its escalation.

Kerry began the hearing claiming the resolution should be “limited and specific to the threat posed by” the Sunni fundamentalist ISIS (Islamic State in Iraq and Syria) militia, which currently controls the eastern third of Syria and the western third of Iraq, including Mosul, a city of nearly two million, Iraq’s third largest.

But when he turned to the details of the proposed Authorization for the Use of Military Force, the limitations evaporated. “We do not think an AUMF should include a geographical limitation,” he said.

“We don’t anticipate conducting operations in countries other than Iraq or Syria. But to the extent that [ISIS] poses a threat to American interests and personnel in other countries, we would not want an AUMF to constrain our ability to use appropriate force against [ISIS] in those locations if necessary. In our view, it would be a mistake to advertise to [ISIS] that there are safe havens for them outside of Iraq and Syria.”

Such language would make the entire world a potential target of the war resolution, a fact on which several senators commented later in the hearing. Republican Rand Paul said, referring to the two holiest cities in Islam, “If Medina or Mecca pledges allegiance to the Islamic State, they are open to being bombed by the United States. You are sending a message to the Middle East that no city is off limits.”

Kerry treated such concerns with contempt. “Nobody’s talking about bombing everywhere,” he said, telling Paul to “make a presumption in the sanity of the President of the United States.”

While Paul, an ultra-right libertarian, occasionally postures as an opponent of US wars in the Middle East, he suggested at a previous Foreign Relations Committee hearing that Congress adopt a declaration of war against ISIS. If enacted, this would mark the first formal war declaration since World War II and provide the legal basis to outlaw antiwar opposition as “treason” or “aiding the enemy.”

Among the countries that could become battlefields with ISIS in the near future is Lebanon, where Sunni fundamentalists have been active in Tripoli and the Bekaa Valley. Two other Arab states, Jordan and Saudi Arabia, border on ISIS-controlled territory.

Last week, press reports suggested the Obama administration was moving towards imposing a limited no-fly zone along part of the Turkish-Syrian border, to be enforced by US warplanes based at Incirlik Air Base in Turkey. This would make Incirlik and other territory in southern Turkey a likely target for combat between ISIS and US-NATO forces.

Kerry and the outgoing Democratic chairman of the Foreign Relations Committee, Senator Robert Menendez, disagreed briefly on language Menendez was proposing that would bar “ground combat operations except as necessary for the protection or rescue of US soldiers or citizens, for intelligence operations, spotters to enable air strikes, operational planning, or other forms of advice and assistance.”

The administration did not plan to commit combat troops to the war with ISIS, Kerry claimed, but he went on to insist, “[T]hat does not mean we should preemptively bind the hands of the commander-in-chief—or our commanders in the field—in responding to scenarios and contingencies that are impossible to foresee.”

As for the length of the war, “we can be sure that this confrontation will not be over quickly,” Kerry said. “We understand, however, the desire of many to avoid a completely open-ended authorization. I note that Chairman Menendez has suggested a three-year limitation; we support that proposal, subject to provisions for extension that we would be happy to discuss.”

In other words, there would be no time limit to the war. Three years would take the fighting into the next administration, and the next president would have authority to extend the timeframe more or less indefinitely.

Republican members of the Senate committee criticized Kerry for not bringing with him an administration draft of proposed language for the AUMF. The White House has rebuffed such requests, preferring to operate with a completely free hand in the absence of any congressional resolution.

Moreover, with the Republicans taking control of the Senate in January as a result of the Democratic rout in the November 4 elections, the administration counts on a far more expansive war resolution than was likely when Obama first ordered air strikes on Syria in September.

The bellicose stance of the Republicans was expressed by Senator Bob Corker of Tennessee, who will replace Menendez as chair of the Foreign Relations Committee. He disparaged placing any limitation on Obama’s power to order military action in Iraq and Syria, saying sarcastically that such a resolution would be “really an ISIS protection plan… Because you can use all force against Al Qaida and others, but against ISIS you cannot. It’s kind of an interesting approach.”

There is another significant issue on which there was little discussion reported from the committee hearing, although Kerry made an indirect reference to it: whether the resolution would permit US military action against the Syrian government of President Bashar al-Assad.

Kerry urged the senators not to limit the war resolution to ISIS per se, but to permit US attacks on “associated forces.” This kind of language was used by the Bush administration to justify attacks on local Islamists in virtual every country in North Africa, the Middle East and South and Southeast Asia, whether or not they were actually affiliated with Al Qaeda.

The CIA-backed Syrian opposition groups have repeatedly charged that the Assad regime is in a tacit alliance with ISIS, as both wage war against the “rebel” forces. By that definition, the Syrian Army and ISIS would be considered “associated forces” and the war resolution could be construed to authorize US air strikes or full-scale combat against the regime in Damascus.

One prominent Senate Democrat, Robert Casey of Pennsylvania, called for precisely such a maneuver in an op-ed piece published in the pro-war Washington Post on November 27, under the headline “The US Plan to Destroy the Islamic State Must Also Take Down Bashar al-Assad.”

Whatever the exact form of the resolution that eventually emerges from Congress, there is no question that American imperialism is moving steadily towards a full-scale war in Syria and Iraq, whose consequences—particularly in relation to Iran and Russia, the Syrian government’s main allies—would dwarf those of the 2003 invasion of Iraq.

This article first appeared on World Socialist Web Site (WSWS) on 11 December 2014, and was republished with permission.

Why are the rulers of Saudi Arabia losing their cool?

by Ahmed E. Souaiaia
 

Secretary of Defense Donald H. Rumsfeld (left) escorts Prince Bandar Bin Sultan Bin Abdul Aziz (right), the ambassador of the Kingdom of Saudi Arabia to the U.S, through an honor cordon
and into the Pentagon for a meeting on Feb. 5, 2001.
Author: R. D. Ward (source: Wikimedia Commons)

Every time the Gulf States’ rulers justify their support for violent rebels in Syria or the military regime in Egypt by appealing to the unalienable right of peoples to basic rights and representative governance, they legitimize the Arab Spring in the eyes of their own peoples, too.

For more than seventy years, Saudi Arabia has cultivated the image of a state run by level-headed, moderate, wise, deliberate, and cool-headed leaders. Publicly, its diplomats gave the impression that the Kingdom would choose dialogue over confrontation, moderation over extremism, and reconciliation over antagonism. Wikileaks unveiled the true nature of the regime when it revealed that the rulers of Saudi Arabia were in fact leading two lives: one public and another private.

The ruling family of Saudi Arabia used public wealth (generated from sales of public natural resources) and strategic alliances with some western countries to create the Kingdom of virtual moderation. The alliance with the US provided the Kingdom with diplomatic, military, and political covers that have helped it project power and influence far beyond its actual size. Importantly, it was able to cloak its genocidal sectarianism, conceal its abusive treatment of women and foreign workers, and escape any expectation of representative governance.

Considering the actual record of the Kingdom in the area of human rights, civil rights, women rights, labour rights, and free speech, the squeaky clean image it has cultivated is astounding. The fact that Saudi Arabia, where women cannot drive a car or travel on their own and where individuals are executed in the most savage ways in the name of applying religious law (as they see it) is dubbed a moderate country, and Syria (before 2011), where women fly airplanes and serve in some of the highest institutions of governance is dubbed extremist, speaks of troubling cognitive dissonance in the ranks of the so-called democratic west. Today, Syrians are living under the most brutal conditions - but much of that brutality was instigated as part of the services of the Saudi and Qatari ruling families, wealthy individuals, and foundations under their control.

Together, the Arab Spring and Wikileaks revelations shook the Saudi rulers’ confidence in preserving power inside their country and maintaining influence outside of it. But three events have pushed the ruling family of Saudi Arabia to take off the mask of moderation and show its true face. First, the rulers failed to convince the US administration to save Mubarak and later support the military regime. Second, the ruling family failed to goad the US, Britain, and France into launching air strikes to bomb the Syrian military despite agreeing to pay for the cost. Third, Saudi rulers have demonstrated alarm at the slow and measured rapprochement between Iran and the US. This third event is especially important for Saudi rulers because their animosity towards Iran is not about nuclear disarmament but about history and ideology.

Today, the ruling family governs Saudi Arabia the same way the Umayyads governed the Islamic world for nearly one hundred years during the seventh and eighth centuries. In 750 CE, the Abbasids launched a violent revolution that overthrew the Umayyads and killed every male of the ruling Umayyads (except one who escaped to Spain). The Saudis fear a repeat of history and they are committed to reducing Iran’s status to a weak pariah state. That is a tall order given the resilience of governing institutions in Iran.

To achieve the above goals and assuage their paranoia, the ruling family of Saudi Arabia, officially and through vast networks of charitable organizations and wealthy individuals and foundations, has used petro-dollar wealth and takfiri Wahhabism to influence or blackmail other countries. The link between Jihadi Salafism, the dogmatic and ideological foundation of al-Qaeda and its affiliates, and Saudi Arabia is well established. Salafi groups fighting in Syria could not have received the sophisticated weapons and financial support they did without Saudi consent and participation. One would think that a state that can ensure that no woman can drive a car should be capable of making sure that no support is extended to violent takfiris. But to deny Saudi rulers’ support of takfiris fighting in Syria is as credible as denying Saudi support of Afghan Jihadi Salafi groups in the 1970s and 1980s.

The problem is this: Saudi Arabia is now more dangerous than it was prior to 2011.

Before 2011, Saudi support for radical groups was given in coordination with its western allies, especially the US. That coordination was terminated when the US cancelled its ill-advised plans to bomb Syria and when President Obama made the historical phone call to President Rouhani. These two events are related even though they may seem independent of each other.

Although the US’s planned diplomatic rapprochement with Iran is portrayed as being limited to Iran’s nuclear program, the Saudis are worried that resolving the nuclear standoff with Iran will necessarily lead to the normalization of diplomatic relations between Iran and the west in general. If that were to be realized, Saudi Arabia will lose its status as the only “legitimate” regional power and Iran’s oil will start to flow again to Europe and possibly the US, ending the latter’s dependence on Saudi energy.

Moreover, the Saudis fear that if Iran’s diplomatic relations with the west were mended, Iran might play a stronger role in settling regional crises, including the ones in Syria, Lebanon, Iraq, and Yemen. Saudi Arabia, for sectarian and nationalist reasons, has always wanted to isolate Iran and diminish its influence in the region. An Iran-US rapprochement would end that strategy, and that is why the Saudi rulers have lost their cool and started to act like the extreme regime they really are.

Signs of this change were evident in three decisions the Saudi rulers made in the last five weeks or so.

First, after years of the Kingdom campaigning for a seat on the UNSC, the UN General Assembly voted to elect the Kingdom to occupy one of the non-permanent seats. The Saudi foreign ministry issued a statement in which it declared the Kingdom’s refusal to accept the seat, justifying its unprecedented action because of the UNSC’s inability to 1) solve the Israeli-Palestinian conflict, 2) end the Syrian regime’s “slaughter” of Syrians, and 3) make the Middle East a nuclear weapons-free zone.

Second, the Saudi security chief, Bandar Bin Sultan, was quoted in the Wall Street Journal as saying that the Kingdom will stop coordinating its support to the Syrian opposition with the US government and will act unilaterally in support of the “Syrian people”.

Third, the Saudi rulers refused to meet with the UN special envoy to Syria and declared their intention to sabotage Geneva-2, or at least delay it for one year as they pump more destructive money and weapons into Syria.

These developments indicate that the Saudi ruling family will now openly use terror to achieve its goal of regime change in Syria. But if they do so, the squeaky clean image they have cultivated for seven decades will lead to unmasking the true face of the Kingdom’s rulers.

If the Syrians convene in Geneva and reach a tentative agreement on a road map for a political solution, such a road map will likely include a call to fight terror groups and cut off their support. Russia and the US are likely to formalize such an agreement through the UNSC. This process will then lead to criminalizing any form of support to groups involved in terrorist activities, which will undercut Saudi influence.

It is not in the interest of Saudi Arabia to oppose a political solution and bet on armed groups. There is some indication that the same groups on which the Kingdom relies are also ideologically and dogmatically opposed to the form of governance practiced in Saudi Arabia. It is only a matter of time before the Kingdom faces the threat of terrorism it exports to Syria, Iraq, Libya, and other countries around the world at home. This fact is underscored by the rise in the number of armed attacks on security installations, churches, and public installations in Egypt despite the Saudi rulers’ support for the military regime in that country. In other words, the Kingdom may have control over some Salafi groups, but not all of them. Equally important, even those groups currently under the Kingdom’s control will not remain there should circumstances change, because their alliance is one of convenience.

Despite claims to the contrary, the Arab Spring was a true historical moment. It has profoundly changed the relationship between the masses and the rulers in the Arab world. The ruling family in Saudi Arabia thinks and hopes that the Arab Spring will not sprout in its land. It has. Trying to divert the course of the Arab Spring to other countries Saudi Arabia wishes to weaken (like Syria) or reverse course (as in Egypt) are short term attempts at a solution. In the end, every time the Gulf States’ rulers justify their support for violent rebels in Syria or the military regime in Egypt by appealing to the unalienable right of peoples to basic rights and representative governance, they legitimize the Arab Spring in the eyes of their own peoples, too. When the ruling families excuse the use of crude violence to achieve the goals of the Arab Spring in Syria, they are in effect writing their own destiny: those who rule by the sword die by the sword. That too was the fate of the Umayyads.

These opinions are the author’s, speaking on matters of public interest; not speaking for the university or any other organization with which he is affiliated.

Ahmed E. Souaiaia teaches at the University of Iowa. He is the author of the book, Contesting Justice (State University of New York Press, 2010).

This article first appeared on openDemocracy 4 November 2013.