maandag 1 januari 2018

De wereld in 2018 in geopolitiek perspectief


Fulani family from Mali
photo: Ferdinand Reus from Arnhem, Holland, 12 June, 2008 (Wikimedia Commons)


Een kruis over de TPP en Parijs akkoorden. Het akkoord met Iran op de wip en NAFTA in vraag. De erkenning van Jeruzalem. Het THAAD-schild in Zuid-Korea. Brexit. Mosul valt. De Rohingya crisis. Kroonprins Mohammad bin Salman in Saoedi Arabië. Xi Jinping die zijn macht versterkt en de klimaatproblematiek omarmt. Het aantreden van de D66-achtige president Macron in Frankrijk. De Catalonië-crisis in Spanje. Het demoniseren van Rusland. Ultra-rechts in Oostenrijk. Het probleem met Polen. De aanhoudende vluchtelingencrisis. Noord-Korea dat de wereld trotseert. En de wereldwijde groeiversnelling. Ziedaar de belangrijkste mondiale ontwikkelingen in 2017.

Wat staat de wereld geopolitiek en geo-economisch te wachten in 2018? Dit artikel analyseert en borduurt voort op de belangrijkste issues die de Belgische politicoloog David Criekemans, de Russische buitenlandminister Sergey Lavrov, de Nederlandse journalist en politicoloog Ko Colijn en NRC-columniste Louise Fresco in hun toekomstverwachtingen aan de orde stellen. Tenslotte zetten we het geheel in een eigen geopolitiek perspectief.

David Criekemans

“Een wereld in competitie zonder echt leiderschap”, zo vat Criekemans zijn toekomstbeeld samen. Macron mag dan in verschillende thema’s het voortouw nemen, de Frans-Duitse motor moet nog heropstarten. Migratie uit het Midden-Oosten en Afrika blijft de EU verdelen.

Of brexit er uiteindelijk komt valt af te wachten. Het gigantische kostenplaatje en negatief toekomstperspectief van de uitstap wordt de Britten steeds duidelijker. De ontstellend lichtzinnige Britse regering heeft de bevolking in de aanloop naar het referendum een rad voor de ogen gedraaid. Vanuit de Labour-oppositie gaan steeds meer stemmen op om het uittredingsakkoord van de conservatieve minderheidsregering te onderwerpen aan een tweede referendum.

Het America First van Trump zaait twijfel over de duurzaamheid van het Westers model dat steunt op vrije markten, democratie en liberalisme. Autoritaire regimes dreigen de spelregels te herschrijven. In het kader van het one belt, one road project dat China moet verbinden met Europa investeert de opkomende grootmacht in een hogesnelheidslijn tussen Boedapest en Belgrado en een goederenlijn tussen Piraeus en Boedapest. Zo koopt China via geo-economische investeringen goodwill en bouwt zijn informele macht uit. Asian values kunnen de Westerse mensenrechten infiltreren, maar de vraag is of die vandaag nog wel zo ‘universeel’ zijn.

Steeds vaker zullen externe mogendheden geo-economische of zelfs geostrategische activiteiten in de Europese voortuin ontwikkelen. De daarmee gepaard gaande twijfel over het Amerikaanse veiligheidsengagement leidt tot het inzicht dat Europa zijn veiligheidsproblemen zelf zal moeten aanpakken. De Amerikaanse geostrategische belangen in Eurazië lopen immers lang niet altijd meer parallel met de Europese. Het besef groeit dat Europa de bakens zal moeten verzetten.

De wereld beleeft een nieuwe wapenwedloop. De VS beseft dat het economisch wordt ingehaald door China en rekent op zijn militaire superioriteit om zijn leidende positie in de wereld te handhaven. Washington zet Zuid-Korea onder druk om meer en gesofisticeerder wapentuig aan te kopen. Dat moet niet enkel dienen als afschrikking tegen Noord-Korea, maar past ook binnen de rivaliteit met China. Als reactie op de dreiging van Noord-Korea en machtsprojectie van China herbewapent Japan. Om het evenwicht te bewaren moeten Peking en Moskou wel reageren en hun militaire afschrikking verder opvoeren.

Tenslotte de problemen in het Midden-Oosten. Die zijn in de visie van Criekelmans in belangrijke mate te herleiden tot de rivaliteit tussen Saoedi-Arabië en Iran. Een gasproducent als Iran heeft de toekomst. Vandaar dat Riyad denkt met gigantische investeringen in bewapening Iran te kunnen blokkeren. De VS steunt de Saoedi’s, Europa wil eerder samenwerken met Teheran. Een stabiel Midden-Oosten is nog niet in zicht.

Sergey Lavrov

De Russische buitenlandminister bekreunt zich vooral over de huidige wereldorde. Het concept van een multipolaire wereld werd geïntroduceerd door Russisch buitenlandminister Yevgeny Primakov (1996-1998), die ook het initiatief nam tot het Rusland-India-China (RIC) collectief dat na de toetreding van Brazilië en Zuid-Afrika uitgroeide tot de BRICS. De trend naar een polycentrische wereldorde kreeg een vervolg met de oprichting van de G20, waarmee het Westen het economisch belang, financiële macht en politieke invloed van de nieuwe groeipolen erkende.

Tegenover het door de VS geïnitieerde Trans-Pacific Project (TPP) dat zich beperkte tot 12 leden (China en Rusland werden geweerd) maar waar Trump zich vlak na zijn aantreden uit terugtrok stelt Rusland een samenwerkingsverband voor tussen de Euraziatische Economische Unie, de Shanghai-samenwerkingsorganisatie en ASEAN. Ook de Europese Unie is uitgenodigd om toe te treden. Samenwerken in zo’n pan-continentaal groot-Euraziatisch project en niemand uitsluiten, zo ziet Rusland de wereldorde zich ontwikkelen.

De Russisch-Amerikaanse relatie blijft een punt van zorg. Dat RT wordt geviseerd door de VS, maar ook door Frankrijk, staat haaks op journalistieke principes en de vrijheid van meningsuiting. Rusland gelooft niet in een lik-op-stukbeleid beleid. Het land gelooft in reciprociteit en diplomatie. Het deelt geen straffen uit, maar toont de wereld hoe achterhaald en dom bij voorbeeld de houding van Oekraïne is dat alle Russische media verbiedt. In plaats van de duimschroeven aan te draaien stuurt Rusland aan op ontspanning en internationaal overleg.

Komt er oorlog op het Koreaans schiereiland? Alle expert waarschuwen voor de catastrofale gevolgen. De kans is niet onbestaande: een menselijke of technische fout kan de vlam in de plan doen slaan. Maar rond een poging tot dialoog moet de VS Rusland niet opnieuw voor schut zetten: zeggen dat er tot voorjaar 2018 onderhandeld kan worden want geen oefeningen gepland, en dan zowel in oktober en november ijskoud aanvalsoefeningen uitvoeren. Pyongyang gaf forfait op de oktober-oefeningen, maar voerde na de november-oefeningen zijn intercontinentale raketproef uit.

Dialoog blijft de enige begaanbare weg. De maximaal opgevoerde sancties werken niet. Een totale blokkade rond Noord-Korea wordt overwogen maar dat is in het internationaal recht een oorlogsdaad die een militair antwoord rechtvaardigt. Rusland en China zullen zo’n blokkade dus verwerpen.

Ook in Syrië speelt de VS dubbel spel. Men zegt al-Nusra te bestrijden maar doet dat mondjesmaat. Als het er op aankomt neemt men dit Al Qaida filiaal in bescherming en organiseert men hun repatriëring uit de oorlogszone. Tegelijk blijft de VS militair aanwezig in West-Syrie, naar verluidt met 10 militaire basissen. Blijkbaar wil de VS nog altijd Assad van de macht verdrijven en wordt al-Nusra daarvoor ingezet. Terwijl Rusland zijn nek uitsteekt voor vredesonderhandelingen doet de VS er alles aan om die te dwarsbomen. Met zijn dubbel spel zet de VS ook Staffan de Mistura, speciaal VN-gezant voor Syrië, die het vredesproces in Genève coördineert, voor schut. Zo komt ook dat proces niet tot een goed einde.

Ko Colijn

Het komt tot een confrontatie tussen de VS en Iran. Trump wil af van de nucleaire deal. Dat wordt moeilijk nu Iran zich daar stipt aan houdt. Een initiatief van Trump brengt hem in conflict met de EU, China en Rusland. De EU schuift naar rechts, maar Merkel brengt een SPD-CDU coalitie op de been die links georiënteerde concepten in de EU overeind wil houden. Dat zorgt voor aanhoudende malaise in de EU. Trump denkt dat bilaterale akkoorden America First in de kaart spelen. Zijn besluit om Amerikaanse bedrijven exclusieve belastingvoordelen te geven brengt hem in conflict met de EU en de WTO.

Eind maart 2019 verlaat het VK de EU. De Britten denken nog altijd tijdig een Brexitakkoord te kunnen sluiten. Dat lukt niet. De Britten blijven hardnekkig aansturen op een pijnloze deal. Dat die er niet inzit zullen ze te laat ervaren. Brexit kost het VK nu al £300 miljoen per week. De Britten denken daar compensatie voor te kunnen onderhandelen, maar komen van een koude kermis thuis. De deal zal wel stranden op de onmogelijke Noord-Ierland - Ierland-kwestie. Van de gevolgen van een mislukking wordt het VK noch de EU beter.

Trump komt in 2018 in aanvaring met Rusland over nucleaire bewapening, oude verdragen die niet worden nageleefd, een aanwakkerende wapenwedloop aan de rand van Europa. Intussen nemen de wederzijdse spionage en cyberaanvallen op infrastructuur toe. De nieuwe Amerikaanse Veiligheidsstrategie bestempelt Rusland en China als ‘global competitors’ en ‘revionisten’. De Koude Oorlog keert terug.

Louise Fresco

Er is geen groter geopolitiek probleem dan de Afrikaanse bevolkingsgroei (1,2 miljard nu, 4 miljard in 2100). Het werelddeel heeft dringend nood aan grootschalige investeringen in modernisering en industrialisering. Locale voedselproductie, banen en inkomen per hoofd: daar moet drastisch aan worden gewerkt. Gebeurt dat niet, dan gaan de sluizen voor migratie volledig open. Zo’n braindrain is voor Afrika desastreus en stelt Europa voor een onmogelijke opgave.

Vandaag loopt China als investeerder in Afrika voorop. Dat past binnen het Chinese one belt, one road, het nieuwe Zijderoute-project, dat China moet ontsluiten. Afrikaanse leiders nemen ook zelf initiatieven om Chinese investeringen aan te trekken en steunen China in internationale fora, mede uit ongenoegen over een te moralistische Europese houding. Angola, Ghana, Senegal, Marokko, Ivoorkust en Ethiopië zijn de Afrikaanse groeipolen. Europa lijkt hier de boot te gaan missen.

De issues in geopolitiek perspectief

Eerst en vooral het Israel-Palestina conflict. Het feit dat dit issue niet aan bod kwam is opmerkelijk en verontrustend. De Amerikaanse erkenning van Jeruzalem als hoofdstad van Israel is de doodsteek voor het vredesproces. Bij Moslims in het Midden-Oosten en daarbuiten zet die erkenning veel kwaad bloed, wat zich niet enkel keert tegen de VS, maar tegen het Westen in het algemeen. Dat heeft de stichting van de Joodse staat immers mogelijk gemaakt en niets gedaan aan de daarmee gepaard gaande onderdrukking van de Palestijnen.

Het Amerikaanse initiatief doet niets aan het probleem van de Palestijnen, zowel op de bezette Westelijke Jordaanoever en in de hermetisch afgesloten Gazastrook, als in Israel zelf. Die zijn verstoken van de meest elementaire rechten. Hier rust een grote verantwoordelijkheid voor de Europese Unie. Die kan zich niet langer verschuilen achter het argument dat de oplossing ligt in onderhandelingen tussen (ongelijke) partijen. Het internationaal recht moet niet wijken voor het recht van de sterkste. Europa moet Israel de wacht aanzeggen. Ondubbelzinnig, en met één stem. Weet Europa zich in 2018 te onttrekken aan de Israellobby?

Dan de EU. Het VK zal uiteindelijk wel eieren voor zijn geld kiezen en voortaan een deuntje lager moeten zingen in de EU. Migratie mag dan het issue zijn dat Europa verdeelt, maar dat is helemaal niet nodig. De EU moet een uniform immigratiebeleid formuleren, komaf maken met de verplichte herverdeling, de opvang begroten en de kosten verdelen over de lidstaten. Wie geen of te weinig migranten opneemt moet lidstaten die dat wel doen subsidiëren. De EU moet resoluut af van rechtstreekse of onrechtstreekse steun aan militaire interventies in derde landen die aan de basis liggen van de vluchtelingenstroom, eerlijker handelsovereenkomsten sluiten, exportsubsidies op landbouwproducten afschaffen, en investeren in derde landen, zie de analyse van Louise Fresco.

Voor wat de wereldorde en ons huidig model betreft, niets is onveranderlijk. Europa moet de bakens verzetten. In plaats van zich tegen de verandering te verzetten moet het kiezen voor ‘if you can’t beat them, join them’. Door met de stroom mee te gaan kan de verandering mee bestuurd en beïnvloed worden, en kunnen de scherpste kantjes van de Asian values worden afgevijld. Dat levert ook ongekende economische opportuniteiten op: een Chinese markt met meer dan een miljard consumenten gaat voor het eerst volledig open voor Europese goederen en diensten.

Nu Europa niet langer blindelings kan rekenen op de NAVO moet het if you can’t beat them, join themprincipe ook gelden voor de Europese veiligheidsproblematiek. Rusland is een tijdje waarnemer geweest bij de NAVO, tot de organisatie de belofte aan Gorbatsjov dat de NAVO zich niet naar het oosten zou uitbreiden met voeten trad. Europa moet zich losmaken van de VS, de Amerikaanse bases en Amerikaanse kernwapens moeten weg uit Europa. Europa moet denken aan een Europese verdragsorganisatie en de blik naar het oosten verleggen. Waarom zou Rusland niet tot die verdragsorganisatie kunnen toetreden? Waarom niet tot de Europese Unie?

In het Midden-Oosten moet Europa kiezen voor respect voor het zelfbeschikkingsrecht van landen, maar wel de mensenrechten verdedigen. Wapenleveringen gaan liefst naar democratieën en moeten in ieder geval aan nauwe uniforme criteria worden onderworpen. Geen land wordt buitengesloten, het overlegmodel staat bovenaan. En Europa moet het voortouw nemen om de internationale overlegorganisaties te reorganiseren en aan te passen aan de hedendaagse machtsverhoudingen. Landen als Frankrijk en het Verenigd Koninkrijk die als permanent lid van de Veiligheidsraad het lot van menig groter land kunnen bepalen zullen een toontje lager moeten zingen.

Wordt 2018 meer van hetzelfde, of breekt in dossiers het gezonde verstand door?

dinsdag 21 november 2017

Defeat of ISIS in last stronghold signals new stage of US war in Syria


Photo released on Monday, Sept 4, 2017 by the Syrian official news agency

By Bill Van Auken

Syrian government troops, supported by Iranian-backed Iraqi and Lebanese Shia militia forces, have routed ISIS from its last stronghold in Syria, the Euphrates River town of Albu Kamal just across the border from Iraq.

Far from signaling an end to the US intervention in Syria, launched in the name of fighting ISIS in that country and in Iraq, the collapse of the Islamist militia has only set the stage for a further escalation in Washington’s drive to assert its hegemony in the Middle East by military means.

Remaining ISIS fighters withdrew from Albu Kamal in the face of the government offensive. The group is now believed to control only a few small villages along the Euphrates and small nearby desert areas.

The taking of Albu Kamal follows the driving out of ISIS from the Iraqi city of Qaim, where Iranian-backed militias also took the lead. The linking up of these forces effectively secured the much vaunted “land bridge” linking Tehran to a northern tier of Arab states—Iraq, Syria and Lebanon—which have all established close ties to Iran.

Washington’s main aim now is to blow up these ties. To that end, the Trump administration has sought to sabotage the Joint Comprehensive Plan of Action (JCPOA), the nuclear accord struck between Tehran and the major world powers, while seeking to forge an anti-Iranian axis linking the US, Israel and the reactionary Sunni Persian Gulf oil monarchies led by Saudi Arabia.

This anti-Iranian alliance has found its most destructive expression in Washington’s backing for Saudi Arabia’s two-and-a-half-year-old war against Yemen, where an unrelenting bombing campaign combined with a blockade of the country’s airports, sea ports and borders is unleashing a famine that could claim the lives of millions.

The Saudi regime orchestrated the convening of a meeting of the Arab League in Cairo on Sunday for the purpose of condemning Iran and the Lebanese Shia movement, Hezbollah. Saudi Foreign Minister Adel Jubeir told the assembly that the monarchy “will not stand by and will not hesitate to defend its security” from Iranian “aggression.”

This supposed “aggression” consists of a missile fired from Yemen on November 4 which was brought down near Riyadh’s international airport without causing any casualties or significant damage. This, after Saudi warplanes have bombed Yemeni schools, hospitals, residential areas and essential infrastructure into rubble. Both Iran and Hezbollah have denied Saudi claims that they supplied the missile, while a UN monitoring agency has stated that there are no indications of missiles being brought into the impoverished war-ravaged country.

Lebanese Foreign Minister Gebran Bassil and Iraqi Foreign Minister Ibrahim al-Jaafari boycotted the meeting in Cairo, while Syria has been expelled from the Arab League. While hosting the meeting and heavily dependent on Saudi aid, the Egyptian regime of Gen. Abdel Fattah el-Sisi appeared to distance itself from the aggressive anti-Iranian line from Riyadh, with Egypt’s Foreign Minister Sameh Shoukry calling for the defusing of tensions in the region. Sisi himself called for the return of Prime Minister Saad Hariri to Lebanon in the interest of “stability.” Hariri was apparently kidnapped by the Saudi regime and forced to resign his position in an attempt to blow up the Lebanese government, which includes Hezbollah.

Within Syria itself, US military operations have already shifted from combating ISIS to countering Iranian influence and Syrian government consolidation of control over the areas previously held by the Islamist militia and other Al Qaeda-linked forces.

This has been made explicit in the form of the direct US role in evacuating ISIS fighters and commanders from areas under siege by the Pentagon and its proxy ground troops organized in the Kurdish-dominated Syrian Democratic Forces (SDF). Repeated charges by both Iran and Russia of such complicity have been confirmed by the BBC, which documented the US military and the Kurdish YPG militia organizing a convoy that rescued some 4,000 ISIS fighters and family members together with tons of arms, ammunition and explosives from Raqqa last month.

The purpose of this operation was to redirect the ISIS forces against the offensive by Syrian government troops, while freeing up the US proxies in the SDF to make a dash for strategically vital oilfields north of the Euphrates.

Both Iran and Russia have charged that the US also intervened in an attempt to prevent the fall of Albu Kamal to the Syrian government troops and their Shia militia allies. The Russian Defense Ministry charged that US warplanes were deployed to effectively provide air cover for ISIS by preventing Russian planes from bombing the Islamist militia’s positions.

Last week, US Defense Secretary Gen. James “Mad Dog” Mattis made clear that Washington has no intention of ending its illegal military intervention in Syria, ostensibly launched for the purpose of defeating ISIS. “We’re not just going to walk away right now before the Geneva process has traction,” he said.

Mattis was referring to the long-stalled UN-brokered talks between the government of President Bashar al-Assad and the so-called rebels backed by the CIA, Saudi Arabia and the other Sunni Gulf monarchies.

Washington is attempting to uphold this process—and the demand for the ouster of Assad—in opposition to attempts by Russia, Iran and Turkey, the three largest regional powers, to broker their own political solution to the Syrian crisis, the product of the US-backed war for regime change.

Russian President Vladimir Putin is hosting his Iranian and Turkish counterparts, Hassan Rouhani and Recep Tayyip Erdogan, at a summit in Sochi Wednesday to discuss a joint position on Syria. Washington’s reliance on the Syrian Kurdish forces has served to further solidify relations between Ankara and Moscow.

While there are tactical difference within the US establishment and its military and intelligence apparatus over how to proceed in the Middle East, there is general consensus on an escalation toward military confrontation with Iran.

In a piece published by the Wall Street Journal titled “Iran Strategy Needs Much Improvement,” Kenneth Pollack of the Brookings Institution argues that the nuclear deal, Yemen and Lebanon are distractions from the main arena for such a confrontation: Iraq and Syria.

Pollack, a former CIA agent and National Security Council official, who was one of the leading advocates of the US invasion of Iraq, argues that Tehran is “badly overexposed” by its intervention on the side of both the Iraqi and Syrian governments against ISIS.

Washington could take advantage of this by ramping up covert assistance to Syrian rebels to try to bleed Damascus and its Iranian backer over time,” he writes, “the way the US supported the Afghan mujahedeen against the Soviets in the 1980s.”

That the US support for the Afghan mujahedeen produced Al Qaeda, US imperialism’s supposed arch enemy in an unending global war on terror, does not give this imperialist strategist the slightest pause. He like others in US intelligence circles know that such movements have a dual use, serving at one point as proxy forces in wars for regime change, only to be transformed at another into a pretext for US interventions in the name of fighting terror.

At the same time, Pollack calls for the US to maintain “a large residual military force” in Iraq to counter Iranian influence.

What is involved in this proposal is a continuation and escalation of the campaigns of US military aggression that have already claimed the lives of over a million Iraqis and hundreds of thousands of Syrians. To thwart Iran’s influence, Washington is prepared to blow up the entire region.

This article first appeared on World Socialist Web Site (WSWS) on 21 November 2017, and was republished with permission.

dinsdag 15 augustus 2017

Noord-Korea: de grote misleiding onthuld


Sinds het einde van de Koreaanse Oorlog in 1953 leeft Noord-Korea al meer dan 50 jaar in een situatie van wapenstilstand met Zuid-Korea (en de VS). Elke poging om tot een vredesverdrag te komen liep op niets uit. Sinds 2002 wordt het land door de VS gerangschikt onder de Axis of Evil, de As van het kwaad, terwijl er geen enkel bewijs bestaat dat het zich ontfermt over terroristen. Blijkbaar spint de VS garen bij het voortduren van de onzekerheid, waarmee het verhindert dat Noord-Korea zich veilig kan voelen en zich ontwikkelen.

Over het land is de laatste tijd veel te doen. Wat de mensheid wordt voorgeschoteld is meestal wars van een historische context. Zelfs de als autoriteit te boek staande Nederlands-Britse Ian Buruma doet niet meer dan een poging om “de mix van ideologisch fanatisme, boosaardige realpolitik en vervolgingswaanzinte duiden. Nu Pyongyang zijn raketproef richting Guam heeft opgeschort mag de kans op een militair conflict dan zijn afgenomen, als we de Vlaamse professor Jonathan Holslag mogen geloven blijven de rivalen elkaar het mes op de keel zetten en blijft alles mogelijk: “een diplomatieke revolutie met een vredesakkoord als resultaat, én oorlog.”

Hoog tijd dus om een gereputeerde ervaringsdeskundige aan het woord te laten. De Canadees Christopher Black is een internationale strafrechtadvocaat die bekendheid verwierf in een aantal in de kijker lopende strafzaken rond mensenrechten en oorlogsmisdaden waaronder die in Rwanda (1994) en voormalig Joegoslavië (1990). Black staat ook bekend om zijn opiniestukken over internationaal recht, politiek en het wereldgebeuren. Van Black’s artikel North Korea: The Grand Deception Revealed van 13 maart 2017 in New Eastern Outlook volgt hieronder een samenvatting in het Nederlands.

Amerikaanse leiders uiten zich gewoonlijk voorzichtig, met name in contacten met kernmogendheden. Om geloofwaardig te blijven uit de VS enkel dreigementen die het bereid is uit te voeren. Noord-Korea heeft Trump uitgedaagd. Reageert de VS zoals Trump heeft aangekondigd, dan betekent dat een zeer gevaarlijke escalatie. Reageert de VS niet, dan betekent dat schade aan de geloofwaardigheid van Trump, en mogelijk die van de VS.

In 2003
maakte ik samen met enkele Amerikaanse collega’s een studiereis naar Noord-Korea. Dat leverde het verslag The Grand Deception Revealed op. We kozen die titel om de westerse propaganda over Noord-Korea te ontmaskeren. Het land heeft zich met succes georganiseerd, een eigen sociaaleconomisch systeem gebaseerd op socialistische principes ontwikkeld, vrij van westerse bemoeienis.

Bij een diner in Pyongyang verklaarde onze gastheer, een jurist, dat gegeven de Amerikaanse bedreiging een nucleaire afschrikking voor de DPRK essentieel is. Als de VS een vredesverdrag en een niet-aanvals-akkoord met ons sluit maakt dat de Amerikaanse bezetting van Zuid-Korea onwettig en leidt dat tot hereniging, aldus onze gastheer. We kregen dat later ook van hoge regeringsvertegenwoordigers te horen. In zo’n scenario is er geen nood aan kernwapens.

In tegenstelling tot wat westerse media beweren is het duidelijk dat de DPRK bovenal vrede wil. Men wil overgaan tot de orde van de dag, zonder de constante bedreiging van nucleaire vernietiging door de VS. Maar vernietiging is wat men onder de ogen moet zien, en dat is niet hun schuld.

We
kregen in de Koreaanse Oorlog buitgemaakte Amerikaanse documenten te zien die bewijzen dat de VS in 1950 een aanval op Noord-Korea beraamde. Die aanval werd uitgevoerd door Amerikaanse en Zuid-Koreaanse troepen met hulp van Japanse legerofficieren die Korea destijds hadden bezet. De Noord-Koreaanse verdediging en tegenaanval werd vervolgens door de VS bestempeld als “agressie” die de VN moest overtuigen steun te verlenen aan wat eufemistisch een “politionele actie” werd genoemd maar in feite een aanvalsoorlog was tegen Noord-Korea. Drie jaar oorlog en 3,5 miljoen Koreaanse doden waren het gevolg, met vervolgens continue Amerikaanse bedreigingen met oorlog en vernietiging.

De
steun van de VN voor een “politionele actie” in 1950 was onwettig omdat Rusland niet deelnam aan de stemming in de Veiligheidsraad. Voor een geldig besluit moeten alle leden aanwezig zijn. De Amerikanen misbruikten de Russische boycot van de Veiligheidsraad. Die boycot was erop gericht om de Chinese zetel te laten innemen door de Volksrepubliek China, niet de verslagen Kuomintang-regering.

In feite voerden de Amerikanen, gesteund door de Britten, Fransen en Kuomintang Chinezen, een soort staatsgreep in de VN uit. Die moest in afwezigheid van de Russen stemmen voor een optreden in Korea. De stemming was ongeldig. De “politionele actie” was geen vredesoperatie, noch gerechtvaardigd onder artikel VII van het VN-handvest. Dat zegt dat alle landen recht op zelfverdediging hebben tegen een gewapende aanval. En dat is waar de Noord-Koreanen mee werden geconfronteerd en op hebben gereageerd. De Amerikanen hebben zich nooit veel aangetrokken over het recht. Noord-Korea moest en zou worden veroverd als stap op weg naar een invasie van Mantsjoerijer en Siberië.

De meeste mensen in het westen hebben geen weet van de vernietiging in Korea door de Amerikanen en hun bondgenoten. Dat Pyongyang werd platgebombardeerd, burgers die het bloedbad ontvluchtten door Amerikaanse vliegtuigen werden beschoten. Volgens de New York Times werd in de eerste 20 maanden van de oorlog in Korea bijna 8.000 ton napalm gedropt. Op Korea werd door de VS meer bomtonnage gedropt dan in de Tweede Wereldoorlog op Japan. Amerikaanse troepen vermoordden niet alleen leden van de communistische partij, maar ook hun familie. In Sinchon zagen we het bewijs dat Amerikaanse soldaten 500 burgers in een greppel dwongen, hen met benzine overgoten en in brand staken.

We
bezochten een schuilkelder met muren die nog steeds zwart zagen van de verbrande lichamen van 900 burgers, waaronder vrouwen en kinderen, die tijdens een Amerikaanse aanval beschutting hadden gezocht. Getuigen hadden gezien hoe Amerikaanse soldaten benzine in de luchtventilatoren van de schuilkelder goten en hen allemaal de verbrandingsdood injoegen. Zo zien Koreanen een Amerikaanse bezetting. Dit is de realiteit die ze nog steeds vrezen en nooit herhaald willen zien. Wie zal ze wat verwijten?

Zelfs tegen de achtergrond van deze geschiedenis zijn de Koreanen bereid om hun hart te openen voor hun vroegere vijanden. Majoor Kim Myong Hwan, destijds de belangrijkste onderhandelaar in Panmunjom op de DMZ-lijn, vertelde ons over het verlies van zijn familie in Sinchon, hoe zijn grootvader aan een paal werd gebonden en gemarteld, hoe zijn grootmoeder in de buik werd bajonetteerd en was laten sterven. Hij zei: “Zoals je ziet, we moeten ons verdedigen. Wij hebben niets tegen het Amerikaanse volk. Wij verzetten ons tegen de Amerikaanse vijandigheid, hun streven om de hele wereld aan zich te onderwerpen en de mensen rampspoed te bezorgen.”

De delegatie was van mening dat de VS bewust Azië instabiel houdt. Dat billijkt een grote militaire aanwezigheid, nodig om China in het gareel te houden, en nuttig in de relatie met de beide Korea’s en Japan, en als hefboom tegen China en Rusland. Gegeven de aanhoudende druk in Japan om de Amerikaanse bases in Okinawa te sluiten, blijven de militaire operaties en oefeningen in Korea een hoeksteen voor de VS om de regio te domineren.

De vraag is niet of de DPRK
kernwapens heeft. Het land is daartoe wettelijk gerechtigd. De vraag is of de VS, die kernwapens heeft opgesteld op het Koreaanse schiereiland en er een THADD-raketafweersysteem installeert dat bedreigend is voor Rusland en China, bereid is om met het Noorden een vredesverdrag uit te werken. Volgens ons smacht Noord-Korea naar vrede, wil het land niet vasthouden aan kernwapens als vrede in het verschiet ligt. Maar de Amerikaanse positie blijft arrogant, agressief bedreigend en gevaarlijk.

Gegeven de Amerikaanse regime change acties, preëmptieve oorlogsdoctrines, de ontwikkeling van mini-kernwapens, en hun minachting voor het internationaal recht is het niet verwonderlijk dat de DPRK de nucleaire kaart speelt. Welke keuze hebben de Koreanen nu de VS dagelijks dreigen met een kernoorlog, en Rusland en China, mogendheden die hen tegen Amerikaanse agressie zouden moeten steunen, zich net als de VS uitspreken tegen een bewapening die als enige als afschrikking tegen een aanval kan dienen?

Wat de Russen en Chinezen beweegt is onduidelijk. Zelf hebben zij zich net als Noord-Korea voorzien van een nucleaire afschrikking tegen een Amerikaanse aanval. Blijkbaar zijn deze landen beducht om mee te worden aangevallen in geval van een Noord-Koreaanse defensieve actie tegen een Amerikaanse aanval. Daar kan men begrip voor hebben, maar tegelijk mag men verwachten dat Rusland en China het recht van Noord-Korea op zelfverdediging ondersteunen en meer druk uitoefenen op de Amerikanen om een vredesverdrag en niet-aanvals-akkoord te sluiten, en hun troepen en nucleaire bewapening terug te trekken uit het Koreaans Schiereiland.

In essentie wil Noord-Korea een niet-aanvals-akkoord en vredesverdrag met de VS. Zij willen niemand aanvallen, schaden of oorlog voeren. Maar ze hebben gezien wat er gebeurd is met Joegoslavië, Afghanistan, Irak, Libië, Syrië en talloze andere landen, en ze willen niet dat dat met hen gebeurt. Elke Amerikaanse invasie wordt met kracht verdedigd. Het land kan een lange, moeilijke strijd doorstaan.

Op een andere locatie
langs de DMZ mochten we met een verrekijker de demarcatielijn tussen noord en zuid bekijken. Zo zagen we een betonnen muur aan de zuidkant, een schending van de wapenstilstandsovereenkomst. Zo'n permanente structuur is een schande voor de Koreanen die een homogeen volk zijn. Een luidspreker bleef voortdurend propaganda en muziek van de zuidkant spuien. Dit irritante lawaai gaat 22 uur per dag door.

Terwijl de mensen in de DPRK dus hopen op vrede en veiligheid dreigt de VS en zijn marionettenregime in Zuid-Korea met oorlog, houden zij de komende drie maanden de grootste militaire oefeningen ooit, met inzet van vliegdekschepen, duikboten en stealth bommenwerpers voorzien van kernwapens, gevechtsvliegtuigen en grote aantallen troepen, artillerie en pantser.

De propaganda
in de media is tot een gevaarlijk niveau opgeklopt. Het Noorden wordt beschuldigd van moord op een DPRK-leider in Maleisië, zonder enig bewijs of motief aan te voeren. Het land zou chemische massavernietingswapens hebben. Alsof wij allemaal van gisteren zijn. Is het dan verwonderlijk dat de Noord-Koreanen bang zijn dat deze oorlogsoefeningen realiteit worden en dat deze “spellen” gewoon een dekmantel zijn voor een aanval?

Er valt veel te zeggen over de echte aard van de DPRK, de bevolking, het sociaaleconomisch systeem en de cultuur. Maar daar is hier geen ruimte voor. In plaats daarvan sluit ik af met de conclusies van het gezamenlijk verslag. Ik hoop dat mensen ermee instemmen, erover nadenken en mee tot vrede oproepen.

“De wereld moet het volledige verhaal horen over Korea en de rol van onze overheid die onrust en conflict aanwakkert. Het is aan advocaten, gemeenschapsgroepen, vredesactivisten en alle burgers ter wereld om te voorkomen dat de Amerikaanse regering succesvol een propagandacampagne voert die agressie tegen Noord-Korea ondersteunt. Het Amerikaanse volk wordt op grove manier misleid. Er staat te veel op het spel om opnieuw voor de gek te worden gehouden. Deze vredesdelegatie kreeg in de DVK een belangrijk deel van de waarheid te horen die essentieel is in internationale betrekkingen. Communicatie, onderhandeling die uitmondt in toezeggingen die worden nagekomen en vastberaden inzet voor vrede kan de wereld redden van een duistere nucleaire toekomst. Ervaring en waarheid kan komaf maken met de oorlogsdreiging. Onze tocht naar Noord-Korea, dit rapport en ons doorlopende project zijn daar kleine inspanningen toe.”