Spelen met vuur?

Debat over Amerikaanse wapens voor Ukraïne en NAVO-expansie tot aan de Russische grens.

Terwijl de oorlog in Oekraïne voortwoekert liet president Obama afgelopen maandag weten dat hij het bewapenen van het Oekraïense leger tegen de door Rusland gesteunde rebellen niet uitsluit. Na haar overleg met de Amerikaanse president in het Witte Huis herhaalde de Duitse Kanselier Angela Merkel haar verzet tegen het bewapenen van Oekraïne. Er is geen militaire oplossing voor het conflict, aldus Merkel.

Vandaag zou Merkel in Minsk rond de tafel gaan met de leiders van Rusland, Oekraïne en Frankrijk in een poging een einde te maken aan de crisis die het afgelopen jaar duizenden doden heeft gekost en 1,5 miljoen mensen op de vlucht gejaagd.

Moeten de VS een actievere rol spelen in het conflict door Oekraïne te bewapenen?

Amy Goodman en Aaron Maté van Democracy Now! gaan over dit thema in debat met Charles Wald, voormalig 4-sterren luchtmachtgeneraal en plaatsvervangend commandant van het Amerikaanse Europe Command, en John Mearsheimer, hoogleraar politieke wetenschappen aan de Universiteit van Chicago.

Zoals te verwachten redeneert de generaal vanuit traditioneel machtsdenken: Oekraïne moet zich kunnen verdedigen tegen “de Russische agressie”, “het Russische leger” moet weg uit Oost-Oekraïne en Poetin moet worden gedwongen zijn houding te veranderen. De professor daarentegen sluit elke militaire oplossing uit, wijst op de historische context van het conflict en het feit dat de problemen door het optreden van de VS zijn veroorzaakt. Het betoog van de professor blijkt de generaal op de zenuwen te werken, die laat weten niet te zitten wachten op “een lesje geschiedenis.”

Van het debat is een transcriptie in het Engels beschikbaar op Democracy Now!

Waarom geweld verweven is met de Amerikaanse cultuur

   

President Lyndon B. Johnson meets with Martin Luther King, Jr. in the White House Cabinet Room

Source: Lyndon Baines Johnson Library and Museum. Image Serial Number: A2134-2A.

America, he charges, was guilty of waging war on those who really made the American nation: Native Americans, African-Americans, the working-class, the poor, and women. American history, as Zinn saw it, was that of a history of "genocide: brutally and purposefully waged by our rulers in the name of progress. He claimed that these truths were buried “in a mass of other facts, as radioactive wastes are buried in containers in the earth.”

Ron Radosh on Howard Zinn in “America the Awful---Howard Zinn's History”

Een opvallend detail in de geschiedenis van de VS is het taboe gedurende ruim een halve eeuw (1880-1940) op een wet tegen lynchen. [1] Lynchen is niets anders dan moord. In een rechtsstaat zou een verbod op moord overbodig moeten zijn, maar de buitengerechtelijke moord op zwarten werd door de Amerikaanse samenleving destijds gelegitimeerd. In een zich ontwikkelende samenleving is één van de belangrijkste tekenen van beschaving het toekennen van het monopolie op dodelijk geweld aan de overheid. Maar dankzij de wapenlobby gaat dat niet op voor de VS, specifiek voor de stand-your-ground law staten [2] [3] waar men legaal kan doden als men zich bedreigd voelt. Een Amerikaanse burger kan probleemloos een semiautomatisch wapen aanschaffen. Voorzien van een magazijn voor 100 patronen wordt elke schutter daarmee een potentiële massamoordenaar. Hoe kan men het primaat van de overheid verdedigen en tegelijk burgers toegang geven tot dit soort militaire wapens? Wat motiveert de activisten die ijveren voor het recht op wapenbezit?

Slachtingen zoals die in Aurora maken steevast sympathiebetuigingen voor de slachtoffers los, en analyses van de dader. De dader krijgt de schuld, de samenleving gaat vrijuit. Zo blijft een maatschappelijk debat over de Amerikaanse geweldscultuur uit. De vraag of sprake is van rituele sympathiebetuigingen of authentieke compassie blijft onbeantwoord. Dit type blindheid verklaart ook waarom Amerikanen probleemloos de twaalf doden van Aurora betreuren, maar tegelijk weinig compassie tonen voor de slachtoffers van het Amerikaanse antiterrorismebeleid. Het medeleven lijkt te zijn voorbehouden voor landgenoten. Buitenlands geweld, gepaard gaand met patriottische retoriek van de overheid, krijgt de steun van de bevolking. Denk aan de Israëlische aanval op Gaza begin 2009, de Irak-oorlog, de droneaanvallen, de oorlogen in Afghanistan en Libië. Geen woord van medeleven met deze talloze onschuldige slachtoffers van de Amerikaanse geweldscultuur.

Vanaf het prille begin van de VS zo’n 400 jaar geleden is oorlog en binnenlands geweld verweven met het leven van alledag en met de Amerikaanse cultuur. Geweld in allerlei vormen is volgens de gezaghebbende Amerikaanse historicus Richard Maxwell Brown terug te vinden “in vrijwel elk stadium en aspect van de onze nationale geschiedenis” en is “onderdeel van onze onverwerkte waardenstructuur”. Het is zelfs zo dat “het steeds weerkerend geweld dat teruggaat tot ons koloniaal verleden onze burgers een neiging tot geweld heeft bijgebracht”. [4] [5] Hoewel Amerika dus sinds lang voor 9/11 verslingerd is aan oorlog en geweld, cultiveerde het de afgelopen eeuw wel het valse zelfbeeld als vrijheidslievende natie, een beeld dat de Amerikaanse bevolking zich inmiddels integraal heeft toegeëigend.

Het vredelievende zelfbeeld ten spijt wordt Amerikaans patriottisme veeluit geuit in militaire/militaristische termen. Heel wat presidenten dankten hun verkiezing aan hun militaire carrière. Woodrow Wilson (1913-1921) was de eerste president die moralistische retoriek gebruikte om een nieuwe oorlog te rechtvaardigen. En in 1991 kondigde vader Bush de eerste Irak-oorlog aan met de woorden: "Wij, Amerikanen, hebben een unieke verantwoordelijkheid om het harde werk van de vrijheid te doen. En als we dat doen, dan functioneert die vrijheid ook”. Vanzelfsprekend lagen niet aan alle Amerikaanse oorlogen lage motieven ten grondslag. Ook werd de lancering van niet elke oorlog gehuld in egoïstische, moralistische retoriek. Wel staat vast dat Amerikanen weinig inzicht hebben in de omvangrijke rol die oorlogen hebben gespeeld in de Amerikaanse geschiedenis. Volgens historici hebben de oorlogen de Amerikanen wel geleerd te vechten, de verschillende bevolkingsgroepen bijeengebracht en de nationale economie een duw in de rug gegeven.

De Amerikaanse historicus Howard Zinn geeft een goed overzicht van de Amerikaanse oorlogen en de rol welke die speelden in de ontwikkeling van het land. [6] Na de Indiaanse aanval van 1622 in Jamestown zouden tot 1890 nog een groot aantal oorlogen met Indianen volgen die veel grondgebied opleverden. Van belang waren voorts de onafhankelijkheidsoorlogen met Engeland. De oorlog met Mexico leverde in 1848 het gehele zuidwesten op, waaronder Californië, Arizona, New Mexico, en delen van Utah en Wyoming. De uitbouw overzee begon met de Spaans-Amerikaanse oorlog en de Filippijnse Opstand (1898-1902), wat de controle over de Filippijnen, Cuba en Puerto Rico opleverde. Dan komen de Wereldoorlogen, de Koreaanse oorlog en de langste en kostbaarste oorlog uit de Amerikaanse geschiedenis: Vietnam. Tussendoor waren er honderden “militaire acties”, zoals Indochina, het Caraïbisch gebied, Centraal-Amerika en de Varkensbaai-invasie van Cuba. Tijdens de Koude Oorlog voerde de VS tal van acties uit vanuit zijn overzeese bases. Tenslotte de eerste Golfoorlog, voormalig Joegoslavië, Afghanistan, Irak en vandaag het beleg van Iran en de indirecte militaire tussenkomst in Syrië.

Amerikaanse historici buigen zich wel over de militaire aspecten van de oorlogen, maar gaan voorbij aan de effecten op de samenleving. Een mogelijk verband tussen oorlog en geweld in de samenleving blijft onontgonnen gebied, een lacune die vooral opvalt in de geschiedenisboeken. De meeste Amerikaanse historici zijn niet bereid de realiteit onder ogen te zien: geweld en de Amerikaanse cultuur zijn onlosmakelijk met elkaar verweven. Prominente historici hebben dat jaren geleden al ingezien. [7] Zo schreef tweevoudig Pulitzer Prize laureaat, historicus Richard Hofstadter: "Geweld in Amerika komt buitengewoon veel voor. Het is in onze geschiedenis een alledaags en bestendig fenomeen dat haaks staat op de manier waarop wij onze nationale waarden afschilderen.” Voor Stanford University professor Lawrence Friedman “komt het Amerikaans geweld diep vanuit de Amerikaanse persoonlijkheid … [het] kan geen toeval zijn, en al evenmin genetisch. De specifieke feiten van de Amerikaanse samenleving zitten er voor iets tussen … misdaad is misschien de prijs … van de vrijheid … [maar] Amerikaans geweld blijft een historische puzzel”.

Volgens één van de historici vielen in de periode 1622-1900 tenminste 753.000 autochtone Amerikaanse Indianen slachtoffer aan oorlogsvoering en genocide in wat vandaag de Verenigde Staten van Amerika is. In dezelfde periode zou dat aantal voor Afrikaanse Amerikanen op tenminste 750.000 liggen. Andere vormen van binnenlands collectief geweld zouden minder dan 20.000 slachtoffers hebben gekost. Hoe afschuwelijk deze cijfers ook zijn, zij verbleken in vergelijking met de belangrijkste vorm van Amerikaans geweld die historici tot voor kort routinematig hebben genegeerd: intermenselijk geweld. In 1997 vergeleken de hoogleraren Franklin Zimring en Gordon Hawkins criminaliteitscijfers in de G-7 landen (Canada, Groot-Brittannië, Frankrijk, Duitsland, Italië, Japan en de VS) tussen de zestiger en negentiger jaren van de vorige eeuw. De conclusie was: "De omvang van het dodelijk geweld in de VS duidt op een derde-wereld fenomeen in een eerste-wereld land". In de 20^e eeuw werden meer Amerikanen gedood door andere Amerikanen dan omkwamen in de Amerikaans-Spaanse oorlog, de beide Wereldoorlogen, de Korea oorlog en de Vietnam oorlog bij elkaar.

Richard Hofstadter stelt dat Amerikanen zich niet verdiepen in geweld omdat hun wordt voorgehouden dat zij een “uitverkoren volk” zijn waaraan alle ellende die andere samenlevingen ondergaan voorbijgaat. Hen wordt een veel te positief beeld van Amerika voorgespiegeld. De “mythe van de onschuld” of “van het nieuwe Eden”, aldus Hofstadter. Dat overheden zich geen zorgen maakten over geweld komt ook omdat dat niet tegen hen was gericht. Het geweld vond plaats tussen burgers: zwart-blank, blank-Indiaan, Protestant-Katholiek of Aziaat-Latino. Het ontbreken van een gewelddadige revolutionaire traditie in Amerika is de belangrijkste reden waarom Amerikanen nooit zijn ontwapend, terwijl in Europa het omgekeerde geldt. Zo ontstond het selectief geheugen - of het historische geheugenverlies - over geweld. Maar Amerikaanse historici hebben wel degelijk een verband aangetoond tussen cultuur en geweld. Mogelijk worden we nu geconfronteerd met een ander bijproduct van de Amerikaanse neiging tot geweld: een zoveelste oorlog (Iran, Syrië, ...) zonder dat men zich daar vooraf ernstige vragen bij stelt. Dat is nu eenmaal de American Way.

[1] Robert Pierce Forbes (alias: cwhig): “The violence lobby”

[2] Cora Currier: “23 Other States Have 'Stand Your Ground' Laws, Too”

[3] Cheng Cheng † en Mark Hoekstra † : “Does Strengthening Self-Defense Law Deter Crime or Escalate Violence? Evidence from Castle Doctrine”
[4] Richard Maxwell Brown: “Western Violence: Structure, Values, Myth”

[5] Stan van Houcke: “Arie Elshout van de Volkskrant 20”

[6] Geopolitiek in perspectief: “Must read: “A People's History of the United States”

[7] Ira Leonard: “Violence is the American Way”

De Israëlische aanval op de USS Liberty: moord met voorbedachten rade

       

photo: Dennis Eickleberry, who served aboard the LIBERTY (source: USS Liberty Cover Up)

Op donderdag, 8 juni 1967, de vierde dag van de Zesdaagse Oorlog, voerden Israëlische lucht- en zeestrijdkrachten aanvallen uit op de USS Liberty, het meest geavanceerde Amerikaanse spionnageschip. Het schip bevond zich op dat moment in internationale wateren ten zuidwesten van de Gazastrook, ter hoogte van de Egyptische kustplaats El Arish in de Sinaï. De aanvallen kostten 34 bemanningsleden het leven en 174 werden gewond.

De les van deze meedogenloze moordaanslag was dat er niets is waarvoor de Zionistische staat in zijn relatie met vriend of vijand terugschrikt. Alles moet wijken voor het grote doel: Greater Israel.

Vandaag, vijfenveertig jaar later, is de doofpotoperatie in opdracht van president Johnson nog onverkort van kracht, dankzij de medeplichtigheid van de klassieke media. De Engelstalige versie van Wikipedia noemt een beperkt aantal bronnen, waarvan de op-ed van de voormalige Amerikaanse Joint Chiefs of Staff admiraal Thomas Moorer aan duidelijkheid niets te wensen overlaat. Samengevat zijn de conclusies van de admiraal: 

• er is overtuigend bewijs dat de Israëlische aanval een doelbewuste poging was om een Amerikaans schip te vernietigen en de voltallige bemanning om te brengen
• met de aanval op de USS Liberty heeft Israel zich schuldig gemaakt aan moord op Amerikaanse militairen en een oorlogsdaad tegen de Verenigde Staten
• het Witte Huis heeft de feiten over de aanval doelbewust in de doofpot gestopt en achtergehouden voor de Amerikaanse bevolking
• de waarheid blijft tot de dag van vandaag verhuld, wat enkel als nationale schande kan worden aangemerkt

In 2002 maakte de BBC een interessante documentaire over het bloedige incident. Wat in de video vooral opvalt is de theorie dat de aanval op de USS Liberty past in een groter plan, Operation Cyanide, uitgedacht door de Amerikaanse en Israëlische geheime diensten en gericht op een invasie van Egypte en de omverwerping van Nasser. De aanval op de Liberty, uitgevoerd met voorkennis van mensen in Washington, zou aan Egypte en de Sovjet-Unie worden toegeschreven, zodat de VS in de oorlog kon worden betrokken. Maar wat uit de documentaire in ieder geval als aannemelijk naar voren komt is het feit dat de VS in het geheim deelnam aan de Zesdaagse Oorlog.

Tijdens zijn tafelrede twee jaar geleden op het jaardiner van de Liberty Survivors Association in Long Island, New York, zei de Britse veteraan ITN en BBC Panorama correspondent en auteur Alan Hart dat niemand het incident zou hebben overleefd indien de door de Israëlische minister van defensie Moshe Dayan bevolen aanval volledig volgens plan was uitgevoerd. Hart zei dat hij, net als de aanwezigen, geen woorden kon vinden voor het gevoel van diepe verontwaardiging voor het blijvend verzwijgen van de waarheid over de aanval op de Liberty.

Op de 45e verjaardag van die aanval plaatste Hart de volledige tekst van Hoofdstuk 2 van zijn driedelige boek “Zionism: The Real Enemy of the Jews” op zijn website. Dat hoofdstuk draagt als titel: The Liberty Affair – “Pure Murder” on a “Great Day”. Volgens de uitgever is dit het onthullendste, beklemmendste en belangrijkste hoofdstuk van het hele boek. Zelf zegt Hart dat het hoofdstuk een belangrijke bijdrage is om een zuiver beeld te krijgen van wat de Zionistische staat Israel vertegenwoordigt: een onbeheersbaar monstrum.

Met toestemming van de auteur publiceren wij de volledige tekst van hoofdstuk 2 The Liberty Affair – “Pure Murder” on a “Great Day” als page “USS Liberty” (zie de horizontale opsomming van pagina’s onder de bruine titelband boven) op Geopolitiek in perspectief. Wie geïnteresseerd is in Hart’s driedelige boek “Zionism: The Real Enemy of the Jews” vindt nadere gegevens en bestelinformatie op docstoc.com.

League of Arab States Observer Mission to Syria

Report of the Head of the League of Arab States Observer Mission to Syria for the period from 24 December 2011 to 18 January 2012

 

Chapter X: Evaluation

70. The purpose of the Protocol is to protect Syrian citizens through the commitment of the Syrian Government to stop acts of violence, release detainees and withdraw all military presence from cities and residential neighbourhoods. This phase must lead to dialogue among the Syrian sides and the launching of a parallel political process. Otherwise, the duration of this Mission will be extended without achieving the desired results on the ground.

71. The Mission determined that there is an armed entity that is not mentioned in the protocol. This development on the ground can undoubtedly be attributed to the excessive use of force by Syrian Government forces in response to protests that occurred before the deployment of the Mission demanding the fall of the regime. In some zones, this armed entity reacted by attacking Syrian security forces and citizens, causing the Government to respond with further violence. In the end, innocent citizens pay the price for those actions with life and limb.

72. The Mission noted that the opposition had welcomed it and its members since their deployment to Syria. The citizens were reassured by the Mission’s presence and came forward to present their demands, although the opposition had previously been afraid to do so publicly owing to their fear of being arrested once again, as they had been prior to the Mission’s arrival in Syria. However, this was not case in the period that followed the last Ministerial Committee statement, although the situation is gradually improving.

73. The Mission noted that the Government strived to help it succeed in its task and remove any barriers that might stand in its way. The Government also facilitated meetings with all parties. No restrictions were placed on the movement of the Mission and its ability to interview Syrian citizens, both those who opposed the Government and those loyal to it.

74. In some cities, the Mission sensed the extreme tension, oppression and injustice from which the Syrian people are suffering. However, the citizens believe the crisis should be resolved peacefully through Arab mediation alone, without international intervention. Doing so would allow them to live in peace and complete the reform process and bring about the change they desire. The Mission was informed by the opposition, particularly in Dar‘a, Homs, Hama and Idlib, that some of its members had taken up arms in response to the suffering of the Syrian people as a result of the regime’s oppression and tyranny; corruption, which affects all sectors of society; the use of torture by the security agencies; and human rights violations.

75. Recently, there have been incidents that could widen the gap and increase bitterness between the parties. These incidents can have grave consequences and lead to the loss of life and property. Such incidents include the bombing of buildings, trains carrying fuel, vehicles carrying diesel oil and explosions targeting the police, members of the media and fuel pipelines. Some of those attacks have been carried out by the Free Syrian Army and some by other armed opposition groups.

76. The Mission has adhered scrupulously to its mandate, as set out in the Protocol. It has observed daily realities on the ground with complete neutrality and independence, thereby ensuring transparency and integrity in its monitoring of the situation, despite the difficulties the Mission encountered and the inappropriate actions of some individuals.

77. Under the Protocol, the Mission’s mandate is one month. This does not allow adequate time for administrative preparations, let alone for the Mission to carry out its task. To date, the Mission has actually operated for 23 days. This amount of time is definitely not sufficient, particularly in view of the number of items the Mission must investigate. The Mission needs to remain on the ground for a longer period of time, which would allow it to experience citizens’ daily living conditions and monitor all events. It should be noted that similar previous operations lasted for several months or, in some cases, several years.

78. Arab and foreign audiences of certain media organizations have questioned the Mission’s credibility because those organizations use the media to distort the facts. It will be difficult to overcome this problem unless there is political and media support for the Mission and its mandate. It is only natural that some negative incidents should occur as it conducts its activities because such incidents occur as a matter of course in similar missions.

79. The Mission arrived in Syria after the imposition of sanctions aimed at compelling to implement what was agreed to in the Protocol. Despite that, the Mission was welcomed by the opposition, loyalists and the Government. Nonetheless, questions remains as to how the Mission should fulfil its mandate. It should be noted that the mandate established for the Mission in the Protocol was changed in response to developments on the ground and the reactions thereto. Some of those were violent reactions by entities that were not mentioned in the Protocol. All of these developments necessitated an expansion of and a change in the Mission’s mandate. The most important point in this regard is the commitment of all sides to cease all acts of violence, thereby allowing the Mission to complete its tasks and, ultimately, lay the groundwork for the political process.

80. Should there be agreement to extend its mandate, then the Mission must be provided with communications equipment, means of transportation and all the equipment it requires to carry out its mandate on the ground.

81. On the other hand, ending the Mission’s work after such a short period will reverse any progress, even if partial, that has thus far been made. This could perhaps lead to chaos on the ground because all the parties involved in the crisis thus remain unprepared for the political process required to resolve the Syrian crisis.

82. Since its establishment, attitudes towards the Mission have been characterized by insincerity or, more broadly speaking, a lack of seriousness. Before it began carrying out its mandate and even before its members had arrived, the Mission was the target of a vicious campaign directed against the League of Arab States and the Head of the Mission, a campaign that increased in intensity after the observers’ deployment. The Mission still lack the political and media support it needs in order to fulfil its mandate. Should its mandate be extended, the goals set out in the Protocol will not be achieved unless such support is provided and the Mission receives the backing it needs to ensure the success of the Arab solution.

(signed) Muhammad Ahmad Mustafa Al-Dabi
Head of the Mission

This report, censored by the Arab League, was obtained and made public by Inner City Press; it is reproduced here for non-profit educational purposes. See, also, Sharmine Narwani, "Foolishly Ignoring the Arab League Report on Syria" (Mideast Shuffle, 3 February 2012).

See also (quote from) “Exposed: The Arab agenda in Syria” by Pepe Escobar, Feb 4, 2012 in left column on Geopolitiek in perspectief.