maandag 14 juni 2010

Wat bezielt Israel?

In een wereld waarin kritiek op Israel gemakkelijk wordt verguisd publiceert een dappere heraldscotland het artikel “What drives Israel” van Ilan Pappe, de in Israel opgegroeide professor geschiedenis aan de Britse University of Exeter en auteur van o.a. "The Ethnic Cleansing Of Palestine". Pappe meent dat de Israëlische verontwaardiging misschien het verbluffendste aspect aan de zaak van het hulpkonvooi naar Gaza is. Deze verontwaardiging, die in de Westerse media nauwelijks aan bod komt, uitte zich in marsen ter ere van de "moedige" commando’s en door demonstraties van scholieren tegen “de nieuwe golf antisemitisme”. Pappe draagt drie factoren aan die aan de basis liggen van dit fenomeen.

De eerste factor is de gedachte dat wat ooit Palestina was nu - op grond van heilig en onweerlegbaar recht - aan het Joodse volk toekomt. Misschien is dit recht niet absoluut, maar de droom is niet opgegeven. Elke afwijzing van een Israëlisch voorstel wordt dus gezien als ondankbaarheid jegens de "enige democratie in het Midden-Oosten”. Beschaafd gedrag wordt beantwoord met vijandschap, zo wordt gedacht. In alles wat de wereld tegen Israel onderneemt ziet men antisemisme. Het beeld is dat de Palestijnen de beschaafde Joden enkel verwierpen omdat ze Joden waren, niet wegens de diefstal van land en water, de deportatie in 1948 van de halve Palestijnse bevolking, de bezetting van de Westelijke Jordaanoever en recent de blokkade van Gaza. Vandaar de gedachte dat enkel geweld een halt kan toeroepen aan de Palestijnen, "die uit zijn op de vernietiging van Israel".

De tweede factor is het vermeende Islamitische plan om het Joods geloof en de Joodse natie te vernietigen. Een fobie die als feit wordt gepresenteerd en voortdurend gevoed en gemanipuleerd door Joodse academici. De meeste Israëlische Joden informeren zich via de traditionele media die de feiten verzwijgen. Men is niet op de hoogte van de etnische zuivering van 1948, met alle ellende voor de Palestijnen van dien. En men weet niets over 40 jaar systematische schending van de rechten van miljoenen mensen door zijn eigen overheid. De rapporten over de erbarmelijke toestand in de Gazastrook kent men al helemaal niet. Wat men kent is het beeld van een land dat wordt aangevallen door fanatieke antisemieten. Onze elitecommando’s worden niet ingezet tegen ongewapende mensenrechtenactivisten, zo denkt men.

Pappe, die als Joods-Israelisch historicus onderzoek deed naar de gebeurtenissen in 1948, wijst op manipulatie van de geschiedschrijving. Niet overtuigd van de officiële uitleg over de aanval op Libanon in 1982 en het Israëlische Intifada optreden in 1987 wees hij de ideologie van zijn land van de hand. De prijs die hij moest betalen was voorspelbaar: veroordeeld en verbannen. Pappe gaf zijn positie als hoogleraar aan de universiteit van Haifa op en vertrok naar een leerstoel in Engeland, waar opvattingen die in Israel als landverraad worden bestempeld vrijwel unaniem worden gedeeld. Pappe schrijft zijn “bekering” toe aan zijn contacten met Palestijnse intellectuelen en zijn post-doctorale studies in Groot-Brittannië.

Israel is in veel opzichten een Pruisische kolonistenstaat. Een koloniaal beleid, gekruid met militarisme. Dat is het derde aspect om het Israëlische antwoord op het hulpkonvooi naar Gaza te kunnen begrijpen. Het leger domineert het politieke, culturele en economische leven. Defensieminister Ehud Barak was ooit commandant van een militaire eenheid - identiek aan die welke het konvooi aanviel - waarin ook Benjamin Netanyahu, nu eerste minister, diende. Belangrijke achtergrondinformatie om het Zionistische antwoord op de "ernstige dreiging" van het hulpkonvooi te kunnen begrijpen. Misschien moet men in Israel geboren zijn om de militaristische mentaliteit te kunnen begrijpen, en het feit dat de internationale gemeenschap op een verkeerd spoor zit. Want met meer Palestijnse concessies komt er geen oplossing voor het territoriale conflict.

De gedachte dat een uiterste inspanning kan leiden tot een twee-staten oplossing is naïef. De oplossing die Israel voorstaat is voor de Palestijnse Autoriteit noch voor Hamas aanvaardbaar: enclaves in ruil voor beëindiging van de strijd voor een eigen staat. Of men nu voor een één- of twee-staten oplossing kiest, de mentaliteit zal moeten veranderen. Men moet 60 jaar geschiedenis onder ogen zien. Sinds 1948 hebben de Palestijnen zich verzet tegen de etnische zuivering van hun land. De helft werd het land uitgezet, 80% van hun geboorteland ging verloren en in 1967 nog eens 20%. Zonder de vastberaden Palestijnse nationale beweging zou Israel het historische Palestina helemaal hebben ingenomen en de Palestijnen naar de vergetelheid verbannen.

Een mentaliteit veranderen vergt opvoeding en voorlichting. Er zijn groeperingen in Israel die deze weg al zijn ingeslagen. Maar intussen moet de blokkade van Gaza worden opgeheven. Israel zoekt voortdurend zijn limieten op. Dat kan tot een nieuwe oorlog leiden, met alle risico's voor de stabiliteit van de wereld van dien. Dat het Westen kan optreden bewijzen de sancties tegen Zuid-Afrika en Servië. Druk op Israel kan de boodschap overbrengen dat zijn handelwijze onaanvaardbaar is voor een wereld waar Israel graag toe wil behoren. De wereld moet Israel de weg te wijzen naar normalisering en erkenning, in ruil voor afstand van zijn praktijken. Terugtrekking van het leger uit bezet gebied, opheffing van de blokkade van Gaza en opschorting van de discriminerende wetgeving tegen de Palestijnen zijn belangrijke stappen op weg naar vrede. Maar ook het vraagstuk van de Palestijnse vluchtelingen moet op de agenda. Wie hiertoe het initiatief neemt verdient de steun van de internationale gemeenschap en van de bevolking tussen Jordaan en Middellandse Zee.

Tot hier een samenvatting van het indrukwekkend essay van Ilan Pappe, waarvan de essentiële boodschap is dat de mentaliteit in Israel moet veranderen. Maar die boodschap geldt evenzeer “grote broer” VS, waar de machtige Israel lobby een juiste oordeelsvorming verhindert, en voor Europa, met permanente Veiligheidsraadleden Groot-Brittannië en Frankrijk voorop. En, waarom niet, voor gidsland Nederland, groot maar o zo blind verdediger van Israel.

4 opmerkingen:

  1. Had er eerlijkheidshalve niet moeten worden vermeld dat deze Ilan Pappe onder dekmantel van "ikke ben toch een Jood" een rabide antisemiet is die er een waar genoegen in schept zijn volk en vaderland te verraden voor "vijf rode centen", oftewel gruschim? Ilan, shame on you. If you see a wonderful country, Israel as a black and stinking hole in space you might consider silence. Nobody likes a person who attacks his own flesh and blood.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Wiesje: bij wijze van uitzondering heb ik uw uiterst snelle reactie geplaatst. Ik mis elke onderbouwing van uw stelling ("Pappe is een antisemiet"). Moet ik uw opmerkingen klasseren als Israel propaganda, zie http://geopolitiek-in-perspectief.blogspot.com/2010/03/hoe-de-israelische-propagandamachine.html punt 7? Pappe is wel kritisch, maar in een democratisch bestel moet dat toch kunnen, niet? Wilt u in de toekomst uw reacties geplaatst zien, graag opgave van uw authentieke personalia. En “met toegevoegde waarde”, waarover dan correct kan worden gediscussieerd.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. @ Wiesje.
    Als u er een andere mening op na houdt dan Ilan Pappe, in dit geval m.b.t. déze staat Israël, dan is het nuttiger tegenover zijn standpunten beargumenteerde tegengeluiden te presenteren. Op de persoon gerichte uitlatingen doen als regel afbreuk aan de discussie. U mag van geluk spreken dat webmaster Paul u (nog) niet de deur heeft gewezen.
    Tot zover mijn aan Wiesje gerichte comentaar.

    In algemene zin:
    Indien érgens, dán is het wel het conflict Israël-Palestina dat vergeven is van pro- en contra-opvattingen, ofwel wit-zwart benaderingen. (De) nodige en wel degelijk bestaande grijstinten krijgen praktisch geen schijn van kans, zo heftig als deze worden ondergeschoffeld door de wederzijdse partijen. Vaak moeten ad hominem ´argumenten´ (geen feitelijke benadering, vandaar de aanhalingstekens) het doen, zoals dit in de reactie van mevrouw de Lange naar voren komt, en door gastheer Paul terecht is bekritiseerd.

    Ik wil graag opmerken dat benaderingen van dit soort, voor vele webmasters aanleiding is de deur te sluiten voor hen die zich hieraan schuldig maken. Eigenlijk staat democratisch gedachtegoed met z'n vrijheid van meningsuiting toe dat men zich vrijelijk uitspreekt, en ook zouden op-de-man-gespeelde uitingen daar éigenlijk onder moeten mógen vallen. Anderzijds vervuilt die methode de discussie zozeer, dat uitsluiten welhaast onvermijdelijk is. Men zou er zich ook niet toe moeten laten verleiden dan wel verlagen. In voorkomende gevallen kan een waarschuwing worden uitgesproken, en valt men toch in herhaling dan valt aan uitsluiting eigenlijk niet meer te ontkomen.

    Egbert Talens, Zutphen

    BeantwoordenVerwijderen
  4. u dient niet te vergeten dat Wiesje de Lange ronduit fascistische gedachten verspreid. in haar laatste boek pleegt schrijfster een strafbaar feit door het volgende met betrekking tot de Palestijnse burgerbevolking te schrijven:

    'Er is geen oplossing dan de totale vernietiging van dat volk.'

    zou men dit schrijven m.b.t. de joden in israel dan zou men onmiddellijk terecht voor de rechter worden gedaagd, maar gezien de racistische opvattingen in nederland mag men dit nu wel schrijven over palestijnen. het antisemitisme is nooit verdwenen, het wordt alleen nu op een ander semitisch volk geprojecteerd.

    BeantwoordenVerwijderen